Ρε ξέρεις ποια είμαι εγώ… πως με λένε… κι η σκούφια μου από που κρατάει;

0
732

 

Scarpina Solla / Αφιερώνει η Ελένη Σκάρπου

v Eνταξει, δεν είμαι και η Susan Miller για να αρχίσω τις αστρολογικές αναλύσεις, αλλά με λίγη καλή γνώση από τον Γιώργο Πανόπουλο, μπορώ να πω πως η χτεσινή πανσέληνος δεν ήταν και πολύ εύκολη υπόθεση, ιδίως για τους υδροχόους που έπεσε πάνω τους χωρίς οίκτο και έλεος.

v Ελεημοσύνη…τάση μοδατη καθ’ όλα. Στην γειτονια προστέθηκε νέα κοπελίτσα γύρω στα 25 που απλώνει το χέρι της καθισμένη στο πεζοδρόμιο με το κεφαλι σκυμμένο. Φαίνεται ότι είναι η πρώτη της φορά που ζητιανεύει. Είναι φορές πάντως που αναρωτιέμαι αν είναι τυχαίο που έχω σπίτι, δουλειάκαι φυσιολογική οικογένεια.

v Και τι θεωρείται όμως φυσιολογικό; Και πόση αξία έχει όταν όλα τείνουν να γίνουν αφύσικα; Όταν οι Θεσσαλονικείς κλείνουν τα πεζοδρόμια για να παρκάρουν, όταν βλέπεις τον Θερμαϊκό με 40 βαθμούς και σκέφτεσαι πως μια βουτιά μπορεί σε χρόνο μηδέν να σε στείλει στον άλλον κόσμο, όταν στα μισά της εθνικής αμύνης μπορείς να πέσεις θύμα ληστείας υπό την απειλή σύριγγας στις δώδεκα το μεσημέρι;

v Τα μεσημέρια έχουν γίνει πολύ βασανιστικά. Αναζητάς το air condition, όπως οι διαβάτες της ερήμου που έχουν ξεμείνει από νερό. Τύφλα να χει η Σαχάρα όμως, μπροστά στην έρημο του Έλληνα που θέλει να βγει από τη μιζέρια του και ο Στουρνάρας δεν τον αφήνει. Ευτυχώς μας άφησε το ΔΝΤ ως τον Σεπτέμβρη. και τον Σεπτέμβρη τι;

v Wαke me up… when september ends που λένε και οι Greendαy, γιατί θα είναι δύσκολος. Tα καταστήματα άδεια κι ας διανύουμε περίοδο εκπτώσεων, οι ξενοδόχοι με γκρίνια και πάει λέγοντας, σε μια αλυσίδα που θα έρθει και θα κορυφωθεί κατά τον Nοέμβριο, όταν θα πέσει ψόφος από το κρύο και η λέξη θέρμανση δεν θα υπάρχει ούτε στα λεξικά.

v Aν ψάξεις στο λεξικό τη λέξη «ανόητος», από δίπλα μπορεί να γράφει Άγγλος. Το ομολογώ… τελετή έναρξης Ολυμπιακών Αγώνων Λονδίνου δεν είδα, αλλά με τόσα που άκουσα, νιώθω και τυχερή που δεν έχασα πολύτιμο χρόνο. Κι αν δεν είναι επιλήψιμο να σβήνουμε την ολυμπιακή φλόγα προκειμένου να την μεταφέρουμε, τότε εγώ γιατί κάθε Πάσχα κουβαλώ την φλόγα της Αναστάσεως σαν την κακομοίρα για να φτάσει το αυθεντικό άγιο φως στο σπίτι; Δηλαδή από τα Ιεροσόλυμα ως την εκκλησία του χωριού μου, το σβήνουν και το ανάβουν με αναπτήρα; Άσχετος συνειρμός, αλλά της ίδιας αφελούς λογικής.

v Λογικά αν το δει κανείς… δεν έπρεπε να παραιτηθεί ο Κόφι Ανάν από την ειρηνευτική αποστολή στη Συρία εν μέσω εμφυλίου, γιατί αν ο ΟΗΕ σηκώνει τα χέρια ψηλά, τότε είμαστε για φούντο. Φούντωσα όταν είδα πως βρίζονται μεταξύ τους τα πολιτικά κόμματα για μια ακόμα εβδομάδα και θυμήθηκα μια κουβέντα που μου είπε ο Γιάννης Μπέζος πριν λίγες μέρες στο τηλέφωνο: «Ο εχθρός της Ελλαδος είναι ο ίδιος της ο εαυτός». Ναι… βάζοντας τον Σαμαρά στον καθρέφτη ανακαλύπτεις την μούρη του Βενιζέλου και ακούγοντας στα ηχεία τον Τσίπρα που θέλει το καλό της χώρας, μπορεί και να σου θυμίσει τον Κουβέλη, που δεν θέλει να δει την Ελλαδα να ματώνει.

v Μάτωσε… αλλά το πήρε το μετάλλιο ο Ηλιαδης και τώρα θα το χαρίσει λέει στο Άγιον Όρος μιας και εκπληρώθηκε το τάμα που είχε κάνει. Το αφιέρωσε στο Θεό και σε όλους τους Έλληνες που υποφέρουμε…! Υποφερτός ή όχι, ο καιρός θα τις κάνει τις κουτσουκέλες του, και εμείς καλούμαστε να κάνουμε τουμπεκί και να ευχαριστήσουμε το καλό σύμπαν, που φροντίζει να μας ενημερώνει ότι μετά τη βροχή έχει πάντα ουράνιο τόξο.

v Από το τόξο, έφυγε βέλος στην καρδιά και έκανε γερή ζημιά, όταν κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο η φωτογραφία του Νικοπολίδη στα νιάτα του, τότε που το μαλλί ήταν -ας μην το θίξω καλύτερα- και η μύτη δεν είχε υποστεί πλαστική (αυτά για να μην νομίζετε οι άνδρες ότι μόνο οι γυναίκες έχουν κόμπλεξ τέτοιου τύπου). Πάει λοιπόν η εντύπωση ότι τα ωραία αρσενικά ήταν ανέκαθεν ωραία.

v Ωραίο σαν αμαρτία το χθεσινό φεγγάρι, αλλά επειδή σήμερα είναι μια καινούρια μέρα, πρέπει να ξαναβρούμε τις ρίζες μας. Ποιοι είμαστε; Πως μας λένε; Κι η σκούφια μας από που κρατάει τελικά; Κι αν έστω καταλήξουμε ότι η μόνη πατρίδα που μας περιμένει με «άγρυπνο μάτι» είναι η ψυχή μας, λίγοι στίχοι από Πάμπλο Νερούδα αρκούν για να παλέψουμε μέχρι αύριο.

«Πάρε μου το ψωμί, αν θες, πάρε μου τον αγέρα, μα μη μου παίρνεις το γέλιο σου. Μη μου παίρνεις το ρόδο, τη λόγχη που τινάζεις, το νερό που ξάφνου χυμά απ’ τη χαρά σου, το απότομο κύμα το ασήμι που γεννάς».

 

Προηγούμενο άρθρο«Άει στο διάολο, σύντροφε…»
Επόμενο άρθροΔέκα προτεραιότητες για επανεκκίνηση της οικονομίας
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.