Σαν «καμένο» δάσος

1
717
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=183567
http://www.tovima.gr

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη /[email protected]

Επιτέλους. Η αγωνία για το Σταύρο τελείωσε. Διότι μέχρι να αναρτηθούν τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων, μέσα του οι απορίες του τον έκαιγαν: Πού θα πήγαιναν άραγε οι βάσεις φέτος; Θα έμπαινε στην Αστυνομία; Ήταν κι αυτά τα Μαθηματικά, βρε αδελφέ, που τον δυσκόλεψαν. Ε, δεν έγραψε και πολύ καλά. Εκείνη η άσκηση με τη διαφορική εξίσωση τον μπέρδεψε. Έτσι όπως τον μπέρδεψε και η συμπλήρωση του μηχανογραφικού δελτίου. Ποια σχολή να επέλεγε πρώτη; Ο μπαμπάς του έλεγε να δηλώσει το τμήμα Αστυφυλάκων. Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει θα γεμίζει η … καραβάνα. Αυτός πάλι ήταν αναποφάσιστος σαν ψηφοφόρος.
Για μέρες ξεφύλλιζε τους Οδηγούς σπουδών, διάβαζε τα αφιερώματα σε περιοδικά για τα σύγχρονα επαγγέλματα και ερευνούσε τις δουλειές του μέλλοντος. «Μην παίζεις με τον μέλλον σου, παιδί μου», του είπε η γιαγιά η Καλλιόπη. «Κοίτα να περάσεις σε καμιά σχολή της προκοπής, που δε θα είσαι άνεργος». Τη Δευτέρα ο Σταύρος – μαζί με χιλιάδες άλλους δεκαοκτάχρονους – έμαθε πού μπήκε. Τμήμα Δασολογίας και διαχείριση περιβάλλοντος και φυσικών πόρων στην Ορεστιάδα, έγραφε η ανακοίνωση.
«Αχ, κρίμα, βρε αγόρι μου, που δε θα γίνεις Αστυφύλακας», μουρμούρισε στο τηλέφωνο ο πατέρας με βαθιά, στενάχωρη φωνή. «Να πας, να πας… σου ταιριάζει!», φώναζε από μέσα η μαμά, «όταν ήσουν μικρός όλο τον κήπο σκάλιζες». Σε μια βδομάδα πρέπει να ετοιμάσει τις βαλίτσες. Θα φορτώσουνε τίγκα το πορτ μπαγκάζ και θα ξεκινήσουν όλοι μαζί για Ορεστιάδα. Ο μπαμπάς με το καρώ πουκάμισο στο τιμόνι, η μαμά με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά συνοδηγός, και ο κανακάρης στο πίσω κάθισμα θα ακούει από τα ακουστικά Metallica. Tις πρώτες μέρες θα κοιμούνται σε κάποιο φτηνό μοτέλ, ψάχνοντας τις αγγελίες να βρουν μια γκαρσονιέρα μέσα στην πόλη. Τα επόμενα πέντε χρόνια ο μπαμπάς θα κάνει και δεύτερη δουλειά, η μαμά θα πάει σε ταχύρρυθμο πρόγραμμα να μάθει να φτιάχνει φο μπιζού στο σπίτι, για να βοηθάει στον επιβαρυμένο πλέον οικογενειακό προϋπολογισμό και ο «φωτισμένος νους» του υιού θα ασχολείται με την καλλιέργεια και προαγωγή της Δασολογικής επιστήμης, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην κατεύθυνση της διαχείρισης των φυσικών πόρων και ως νέος επιστήμονας θα μελετά, θα ερευνάει, θα κατανοεί και θα εφαρμόζει σύγχρονες μεθόδους για την ανάπτυξη, προστασία και διαχείριση των δασών και δασικών εκτάσεων και του φυσικού περιβάλλοντος στη μακρινή Ορεστιάδα. Για τα καμένα δάση θα μάθει αργότερα. Όταν θα βγει στην αγορά εργασίας.

Προηγούμενο άρθροΕκπληκτικός και πάλι Δημήτρης Καλαϊτζής!
Επόμενο άρθροΑύριο τα εγκαίνια της Μαρίας Κομπατσιάρη στο ΜΙΕΤ Θεσσαλονίκης
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.