Σκόρπιες σκέψεις με αφορμή ένα θάνατο

0
467
Σκύρος, 2007 /(c)GTKessopoulos
Σκύρος, 2007 /(c)GTKessopoulos
Σκύρος, 2007 /(c)GTKessopoulos

Εγώ το Δήμο δεν τον ήξερα. Διάβασα πριν λίγο τα κακά νέα. Δεν χρειάζεται δα και να τον ξέρεις για να «πάθεις». Η ζωή που έζησε και ο τρόπος που χάθηκε, σενάριο. Ένα κακό σενάριο που περνά από το νου αν έχεις παιδί…

Θυμήθηκα τις μέρες μου στη «Μακεδονία». Το καλοκαίρι που χάσαμε ξαφνικά τον Αντωνάκη από το φωτογραφικό αρχείο, λίγο μετά, μόλις έφυγα το Γιώργο –με τη βοήθειά τους ανακατεύτηκα με τις φωτογραφίες του παραμελημένου αρχείου της ιστορικής εφημερίδας για τη σελίδα «Φωτοθήκη» που δημοσιευόταν στο κυριακάτικο φύλλο το 2006-2007.

Θυμήθηκα τη Βούλα τη δακτυλογράφο, με τα γέλια και τα μαγειρέματα, που κι αυτή καλοκαίρι χάθηκε. Πήγα πιο πίσω στον Χρήστο τον Αρνομάλλη.

Θυμάμαι και τ’ άλλα παιδιά, «αυτούς που μένουν». Ο θάνατος ήταν πάντοτε δυνατό σοκ –μια κοινότητα ήμασταν εξάλλου, μια οικογένεια που λένε. Χάναμε ένα φίλο, στην ελαφρότερη ένα συνεργάτη. Μια ανάσα λιγότερη δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ένα αγκάθι ζωής (ζούμε με τους νεκρούς μας, όπως είχε πει στο κατευόδιο του Χρήστου η Ε.Σ.).

Το Δήμο δεν τον ήξερα. Δεν έχει σημασία. Ορίζεις τη ζωή αλλιώς -και μόνο το να μπορείς να χαζεύεις π.χ. τα σύννεφα. Και μόνο να ξυπνάς.

Όταν κινδυνεύει το παιδί σου, μάλλον δε σκέφτεσαι ότι μπορεί να πεθάνεις. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι πως θα το σώσεις. Ο Δήμος το απέδειξε. Δε χρειαζόταν. Γαμώτο…

Γ.Κεσ.

[youtuber error=’Not a YouTube, Vimeo or Google Video URL: https://www.youtube.com/watch?v=b8KObzEx0zQ’]

Προηγούμενο άρθροΤους βρήκαν στο δάσος 40 χρόνια μετά – Αγνοούνταν από τον πόλεμο του Βιετνάμ!
Επόμενο άρθροΛίγο κρύο νερό από το ψυγείο
Σπούδασα νομικά στο ΑΠΘ, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη (πολιτιστικός ρεπόρτερ, προϊστάμενος πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, αρθρογράφος). Και διευθυντή τον αείμνηστο Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως πολιτιστικός συντάκτης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως διευθυντής από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Δήμος Δέλτα) και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού. https://www.facebook.com/gkessopoulos

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.