Στάθης Μαυρόπουλος: «Δεν θέλω να πιστέψω πως οι Έλληνες υποκύπτουν στον ρατσισμό και την ξενοφοβία»

0
1432

gonto2

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected], f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Στην «χώρα»… της αναμονής.

Χρόνος: Προσωπικός… και τον διέθεσε απλόχερα για ωραίες κουβέντες.

Σκοπός: Να πατήσουμε στα βήματα του «Γκοντό»… και να βρούμε τον Στάθη.

Συμβαίνει καμιά φορά να μην έχεις δει μια παράσταση, αλλά να την φαντάζεσαι και να την προσδοκάς σαν κάτι ξεχωριστό. Είμαι κι εγώ σ’ αυτό στάδιο κι αυτή η αναμονή είναι σπουδαία και γίνεται ακόμη πιο σπουδαία όσο τη συζητώ και την αναλύω με τον άνθρωπο που την έστησε στην σκηνή. Κι όμως πρώτα θα γράψω γι’ αυτή και μετά θα περάσω το κατώφλι της αίθουσας, μετά θα κοιτάξω τους ήρωες στα μάτια, μετά θα τους χειροκροτήσω, μετά θα βγάλω τα αληθινά μου συμπεράσματα. Ευτυχώς για μένα και για σας… ο Στάθης Μαυρόπουλος, γνώριμη φυσιογνωμία από την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης… θα κάνει την «λάντζα» μεταφέροντας μας στο έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» με τα λόγια του και μόνο. Εμείς θα μεταφερθούμε επί της ουσίας εκεί αν επισκεφτούμε την Αίθουσα Μάντεως Τειρεσία –περιοχή Δελφών- έως τα τέλη Οκτωβρίου. Και για να πάρουμε μια μεγάλη γεύση, ο ίδιος ξεκινά από τα απλά και ενδιαφέροντα. «Κατ’ αρχάς σεβαστήκαμε την επιθυμία – διαθήκη του Μεγάλου Ιρλανδού να μην “πειράξουμε” το έργο με “καινοτόμες πρωτοβουλίες”. Στο “Περιμένοντας τον Γκοντό” ο Μπέκετ μιλάει για την αναμονή. Την αναμονή για ένα καλύτερο αύριο; Για ένα καλύτερο σήμερα; Για την αναμονή του τίποτε; Για μια ακαθόριστη αναμονή;» μου λέει ο Στάθης βγάζοντας τα σκηνοθετικά του γυαλιά και φορώντας εκείνα του θεατή για λίγο. «Ο Μπέκετ ρωτήθηκε από το σκηνοθέτη της πρώτης αμερικανικής παράστασης το 1953 “Τι θέλετε να πείτε με το έργο;” και εκείνος απάντησε “Αν το ήξερα, θα το είχα γράψει στο έργο”. Όπως έγραψε ο Ιρλανδός κριτικός Βίβιαν Μερσιέ, ο Μπέκετ “πέτυχε κάτι που θεωρητικά είναι αδύνατον. Ένα έργο στο οποίο τίποτα δεν συμβαίνει και όμως κρατάει τους θεατές καρφωμένους στις θέσεις τους. Κι ακόμα περισσότερο, καθώς η δεύτερη πράξη είναι μια ελαφρά παραλλαγή της πρώτης, αυτό που έγραψε είναι ένα έργο στο οποίο τίποτα δεν γίνεται δύο φορές”» καταλήγει και σιγά σιγά το κουβάρι ξετυλίγεται.

gkonto4

Και ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο Γκοντό; Υπάρχει;

«Ο Γκοντό  για μένα δεν υπάρχει, ή δεν ξέρω αν υπάρχει, πάντως σίγουρα δεν με ενδιαφέρει καθόλου ο ίδιος. Άλλωστε, ούτε ο Μπέκετ νοιάστηκε για τον ίδιο τον Γκοντό. Παρά μόνο για το “περιμένοντας”. Αυτό που περιμένει ο καθένας είναι ο Γκοντό. Και γι’ αυτό δεν έρχεται… ή έρχεται… Αν οπωσδήποτε, θέλετε μια απάντηση, θα σας πω αυτό που είπαν κάποιοι κατάδικοι του Σαν Κουεντίν: “Το έξω”». Και γιατί μου αναφέρει το παράδειγμα των κατάδικων; Διότι το συγκεκριμένο έργο που έχει χαρακτηριστεί κατά καιρούς ως μια από τις σημαντικότερες ιλαροτραγωδίες, παίχτηκε το 1957 στις φυλακές του Σαν Κουεντίν με 1400 θεατές, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν ισοβίτες. «Ο λόγος που επιλέχθηκε το έργο, ήταν επειδή απουσίαζαν γυναικείοι ρόλοι. Οι ηθοποιοί έτρεμαν για την ανταπόκριση που θα είχε η παράσταση από ένα τέτοιο “ειδικό” κοινό… Το αποτέλεσμα ήταν μαγικό!!! Οι φυλακισμένοι έδειξαν, ότι ξέρουν τι θα πει να περιμένεις. Εσείς, δε νιώθετε φυλακισμένη;» μου επισημαίνει και με πιάνει εξ’ απήνης. Ως «φυλακισμένη» σε τούτο τον κόσμο που σε μαθαίνει να είσαι ανυπόμονος, αχόρταγος και άτρωτος για να επιβιώσεις αισθάνθηκα αμήχανα, αλλά μετά ανακουφίστηκα και βάλθηκα να υποστώ την ψυχοθεραπεία αυτής της συνέντευξης σαν θείο δώρο, όταν οι περισσότεροι προτιμούν να σου χαϊδεύουν τα αυτιά από το να σου λένε την αλήθεια. «Τι είδους έργο είναι το “Περιμένοντας τον Γκοντό”; Δράμα; Κωμωδία; Ή το πιο “ακατανόητο” θέατρο του παραλόγου, κάτι που ο θεατής φαντάζεται πως θα χωθεί σε ένα υπόγειο, δε θα καταλάβει τίποτε και θα πλήξει αφόρητα για μιάμιση ώρα;». O Στάθης πετάει το μπαλάκι σε όλους εμάς. Μου αναφέρει μόνο το πλαίσιο της παράστασης και τις καταβολές του, που αποτέλεσαν τα βασικά ερεθίσματα για να δουλέψει με τους ηθοποιούς του. «Εστιάσαμε στο κωμικό στοιχείο, το οποίο βρίσκεται άφθονο μέσα στο έργο. Οι ήρωες μοιάζουν κουρασμένοι κλόουν, σε μια ποντικοπαγίδα. Μια φυλακή κατά κάποιον τρόπο. Σε όλη τη διάρκεια της “αναμονής” τους, εφευρίσκουν διάφορα παιχνίδια και καμώματα για να την κάνουν υποφερτή και αυτό είναι τελικά πολύ αστείο. Σε τούτη την επιλογή, με καθοδήγησαν οι παιδικές μου αναφορές: Χοντρός- Λιγνός, Άμποτ και Κοστέλο, Σαρλώ, Τσίτσο και Φράνκο κτλ.». Εκείνος αν και διατηρεί άριστες σχέσεις με την υποκριτική, αποφάσισε να μην μπει σε ρόλο, μιας και έχει ήδη μια εμπειρία στο παρελθόν με το συγκεκριμένο έργο. «Έχω παίξει το ρόλο του Εστραγκόν, στην παράσταση της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης το 2000, σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη. Ο λόγος που ασχολήθηκα ξανά με το έργο, είναι γιατί πίστευα ότι έπρεπε να λύσω μέσα μου αναπάντητα ερωτηματικά. Το αποτέλεσμα; Τα ερωτηματικά έγιναν περισσότερα». Ειλικρινής και με το ανικανοποίητο της ανθρώπινης φύσης σε φάση κορύφωσης κλείνουμε το κεφάλαιο παράσταση κάπως έτσι: «Το να επικεντρώνεσαι στην τέχνη σου σημαίνει να έχεις ανοιχτές κεραίες για ότι συμβαίνει γύρω σου».

mavropoulos1

Για τον Στάθη Μαυρόπουλο… σε τόνο ιδιαίτερο.

«Αν η ζωή μου ήταν ταινία θα είχε τίτλο “Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης”» μου λέει όσο βαθαίνουν τα λόγια. Και μπορεί να τον ξένισα ρωτώντας και ξαναρωτώντας με αφαιρετικό ύφος πράγματα για εκείνον, αλλά ευγενικά με παρέσυρε εκεί που ήθελε και δεν προέβαλλα καμία αντίσταση. «Η Θεσσαλονίκη είναι για μένα πάντα, μια μεγάλη έκπληξη» μου ανακοινώνει, αλλά για επόμενες εκπλήξεις που μας ετοιμάζει ουδείς λόγος. Δεν επέμεινα, γιατί θέατρο είναι αυτό και οι εμπνεύσεις ξεφυτρώνουν απρόσμενα. Αν και σηκώνει τα μάτια με απορία στην ερώτηση “πώς μεταφράζονται για έναν σκηνοθέτη η έμπνευση και η δημιουργικότητα”, είμαι σίγουρη πως έχει τα κουμπιά του, απλά δυσκολεύεται να τα μοιραστεί μαζί μου. Στις καταστάσεις έντασης και πίεσης πάντως πατάει το κουμπί του ραδιοφώνου και ας πούμε πως όλα λύνονται ως δια μαγείας. Στον προσωπικό του χρόνο; «Θυμίζω στον εαυτό μου να κοιμηθεί». Ακούραστος και υπομονετικός, δεν ξενερώνει εύκολα με τους συνεργάτες του και επιπλέον δεν σπεύδει να απορρίψει έργα. Είναι ανοιχτός στο να σκηνοθετήσει διαφόρων ειδών παραστάσεις και κάπου εδώ μου δηλώνει σοφά: «Πρώτα θα με αφήσει το θέατρο και μετά εγώ αυτό». Για έναν άνθρωπο που το πρώτο μικρόβιο του θεάτρου γεννήθηκε μέσα του, όταν μικρός είδε να μεταφέρεται στο σανίδι η Οδύσσεια… οι απόψεις για το σήμερα έτσι όπως έχει εξελιχθεί δεν είναι μύθοι, αλλά μια επίπονη πραγματικότητα. «Με τρομάζει που ο κόσμος μας έφτασε να είναι χωρίς μνήμη». Δεν είναι όμως μόνο αυτό που τον προβληματίζει. «Δεν θέλω να πιστέψω πως οι Έλληνες υποκύπτουν στον ρατσισμό και την ξενοφοβία».

This is the end

Βλαντιμίρ: -Πες, «είμαστε ευτυχισμένοι».

Εστραγκόν: -«Είμαστε ευτυχισμένοι». Και τώρα που είμαστε ευτυχισμένοι τι κάνουμε;

Βλαντιμίρ: -Περιμένουμε τον Γκοντό…

Info:

«Περιμένοντας τον Γκοντό»

Σάμουελ Μπέκετ

Παρασκευή έως Κυριακή στις 21:00

 

Χώρος:

Αίθουσα Μάντεως Τειρεσία, Γεωργίου Κωνσταντινίδη 15 & Μάντεως Τειρεσία. (Περιοχή Δελφών με Παρασκευοπούλου–Περιοχή θεάτρων Άνετον & Ράδιο Σίτυ)

 

Ταυτότητα της παράστασης

Μετάφραση:OLLON

Σκηνοθεσία: Στάθης Μαυρόπουλος

Σκηνικά- Κοστούμια: Όλγα Χατζηιακώβου

Φωτισμοί: Πέτρος Ζηβανός

Βοηθός Σκηνοθέτη: Λήδα Μπατσή

Διανομή: Κώστας Βουρλιώτης, Διονύσης Καραθανάσης, Ιωάννα Λαμνή, Πέτρος Μαλιάρας, Δάφνη Νικητάκη.

 

Τιμές εισιτηρίων: 

10 ευρώ κανονικό & 7 ευρώ φοιτητικό

 

Πληροφορίες – κρατήσεις: 

Τετάρτη έως Κυριακή (18.00 – 20.30) 2310865904 & 6932814168

 

 

 

 

Προηγούμενο άρθροΣυνάντηση Mediane για ενημέρωση χωρίς αποκλεισμούς στην Ευρώπη
Επόμενο άρθροΏχ!…»Επέλαση» Αμοιβαίων Υψηλού Ρίσκου…
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.