Σταυρώνοντας έναν Κριστιανό

0
1125

Portugal Soccer Champions League Final

Γράφει ο Δημήτρης Πετρίδης

              Σσσς, ακούστε: η σφαίρα μπαίνει στη θαλάμη. Μπαμ! 22/11/63: ο Κένεντι είναι νεκρός. Ο δολοφόνος του, ο Κριστιάνο Ρονάλντο, μειδιά ικανοποιημένος και λέει στον Όσβαλντ (που κάθεται δίπλα του) “φύγε όσο μπορείς, ειδάλλως θα κατηγορήσουν, αδίκως, εσένα για το έγκλημα”.

            “Δύο καρφιά για τη δεξιά του παλάμη είναι καλά;”, ρωτάει τον Υπεύθυνο Σταυρώσεως ο δήμιος.

            Φτιάνουν στ’ αυτιά σας οι απελπισμένες φωνές 6 εκατομμυρίων Εβραίων; Αν ναι, τότε σίγουρα θ’ ακούτε και το κελαριστό, γεμάτο ευχαρίστηση, γέλιο του ηθικού αυτουργού του Ολοκαυτώματος, του Κριστιάνο Ρονάλντο, που κραυγάζει, ταυτόχρονα, προς την πλευρά του Χίτλερ “Για να σε δω τώρα, Αδόλφε, τι μπορείς να κάνεις για να με ξεπεράσεις.”

            “Ναι, που να πάρει, ναι!”, φωνάζει στο δήμιο ο Υπεύθυνος και του κάνει νόημα να βιαστεί.

            Και τώρα, να, υποδεχτείτε τη γκρίνια ενός ζευγαριού Εσκιμώων: “Αγάπη μου, πάλι λιώνουν οι πάγοι. Που θα πάει αυτή η κατάσταση;”, λέει η γυναίκα. “Το ξέρω”, απαντά κατηφής ο άντρας, “αλλά αυτός ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι αδίστακτος. Πήρε πάλι το κολοσσιαίο του φλογοβόλο και τους λιώνει…”

            “Πιο γρήγορα, τον βλέπω να κουβαλάει το σταυρό ρε παιδιά! Σε λίγο θα ξεμείνουμε από Γολγοθά και θα πρέπει ν’ αρχίσουμε την τελετή”, ωρύεται ο Βοηθός Υπεύθυνου Σταυρώσεως.

            Ιδού και η αιτία όλων των παραπάνω: στον τελικό του Champions League, με το σκορ στο 3-1, ο Πορτογάλος σκόραρε με πέναλτι, διαμόρφωσε το τελικό 4-1 υπέρ της Ρεάλ (τα 9 τρόπαια απέκτησαν ένα ακόμα αδερφάκι) και μετά, όπως συνηθίζει, πανηγύρισε με βλακώδη τρόπο- ήτοι επίδειξη της καλογυμνασμένης του κοιλιακής χώρας, την ώρα που η φανέλα με το νούμερο 7 κειτόταν στο χορτάρι.

            Αυτό ήταν, λοιπόν- “Κλαψιάρη, ό,τι και να κάνεις δε θα γίνεις ποτέ Μέσι, κι ας σου φτάνει ο κοντός ως τη μέση”, “Ρε τον ηλίθιο, πανηγυρίζει λες και έβαλε το νικητήριο γκολ”, “Ρε ήταν τόσο άφαντος στο ματς, που ούτε η Νικολούλη δε θα μπορούσε να τον βρει, και πανηγυρίζει;”, “Αν είχε έστω και λίγη τσίπα, θα έπρεπε με το που έβαλε το γκολ ν’ αυτομαστιγωθεί για παραδειγματισμό”.

            Εν ολίγοις, μ’ εξαίρεση τους οπαδούς της Ρεάλ και τους Πορτογάλους, γενική κατακραυγή. Το «κατηγορητήριο» ήταν τόσο βαρύ που η κεφαλή του Κριστιάνο λίγο έλειψε να ζητηθεί επί πίνακι.  Εν τέλει, προτιμήθηκε η λύση της λεκτικής σταύρωσης.

            Σύμφωνοι, ο Πορτογάλος δε διεκδικεί με αξιώσεις το τιμητικό βραβείο κοινού που απονέμεται στον πιο ταπεινόφρονα ποδοσφαιριστή επί της γης. Οι αντιδράσεις του εν ώρα αγώνα, οι ανούσιες διαμαρτυρίες, η «κλάψα», το διογκωμένο του Εγώ, είναι υπεραρκετά για να τον καταστήσουν πρώτο φαβορί για το θρόνο του πιο αντιπαθούς αθλητή (ή, μάλλον, δεύτερο- μην ξεχνάμε το Ρούντι…). Ουδέποτε θα γνωρίσει την καθολική αποδοχή που απολαμβάνει ο Μέσι, κυρίως γιατί ο Κριστιάνο έχει επωμιστεί το ρόλο του Γολιάθ: δεν είναι μικρός το δέμας, δεν είχε προβλήματα με τα πόδια του μικρός, δεν είναι τόσο γήινος σωματικά όσο ο Δαβίδ- Μέσι. Δε «μιλά»,  αν θέλετε, με την ίδια ευκολία που το κάνει ο Αργεντινός στην καρδιά του μέσου φιλάθλου.

            Από αυτό το σημείο, ωστόσο, μέχρι την άκριτη ρίψη πετρών στα μούτρα του σταρ της Ρεάλ, υπάρχει απόσταση. Και, που ξέρετε, ο Κριστιάνο ίσως και να διαθέτει κάποια ελαφρυντικά στη φαρέτρα του:

            Είναι εγωιστής, σωστά; Ε λοιπόν, ο πρωταθλητισμός σχεδόν επιτάσσει την ύπαρξη μεγάλων Εγώ. Δεν μπορείς να γίνεις ο κορυφαίος στον κόσμο αν το βασικό σου προσόν είναι το να περνάς με ασφάλεια γριούλες στα φανάρια. Η κορυφή απαιτεί αυξημένες δόσεις «τσογλανιάς». Και, ετοιμαστείτε για επώδυνη πτώση από τα σύννεφα, ο Ρονάλντο δεν είναι το μόνο παράδειγμα.

            Ο καλύτερος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών, ο Μάικλ Τζόρνταν, κάποτε είχε φιλοδωρήσει με μια μεγαλοπρεπή μπουνιά το συμπαίκτη του Στηβ Κερ σε προπόνηση των Μπουλς, γιατί «τόλμησε» να του αντιμιλήσει ενόσω τον έβριζε. Επίσης, στην τελετή απόσυρσης της φανέλας του, επί χρόνια συνοδοιπόρου του, Σκότι Πίπεν, ανέβηκε στο βάθρο και γύρισε την κουβέντα στον εαυτό του: “Ο Σκότι με βοήθησε να γίνω ο καλύτερος μπασκετμπολίστας, ήταν πάντα στο πλευρό μου όταν οδηγούσα το Σικάγο…”

            Ο μοναδικός Μοχάμεντ Άλι είχε σπάσει κάθε ρεκόρ αυτοπροβολής και ανόητων δηλώσεων (“το μόνο μου λάθος είναι ότι δεν έχω συνειδητοποιήσει πόσο σπουδαίος είμαι”, “είναι δύσκολο να είσαι ταπεινός όταν είσαι τόσο μοναδικός όσο εγώ” κ.α.). Ο Άυρτον Σένα διατυμπάνιζε πως με το ίδιο μονοθέσιο δεν μπορεί να τον κερδίσει κανείς, ο Καρλ Λιούις έλεγε πως τρέχει μόνο για να κερδίζει και τίποτα άλλο και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί μέχρι 2 βήματα πέρα από το άπειρο.

            Ο Ρονάλντο έχει ηλίθιες αντιδράσεις εντός του γηπέδου, έτσι δεν είναι; Μην ολοκληρώσετε το φωτοστέφανο του Μέσι, σας παρακαλώ: ο Λέο, πρόπερσι που κυνηγούσε να σπάσει το ρεκόρ του Μίλερ με τα περισσότερα γκολ σ’ ένα ημερολογιακό έτος, είχε φτάσει στο σημείο να βρίζει κάποιους συμπαίκτες του (Βίγια κ.α.) όταν δεν του έδιναν την μπάλα για να σκοράρει. Ο μεγαλύτερος, ίσως (λάθος: σβήστε το “ίσως”), τζέντλεμαν που έχει περάσει ποτέ στον αθλητισμό- ο Ρότζερ Φέντερερ- κάποτε είχε γυρίσει και είχε ζητήσει από το box του Τζόκοβιτς να βγάλει το σκασμό, γιατί τον ενοχλούσε τη στιγμή που ετοιμαζόταν να σερβίρει. Ο, κατά πολλούς, κορυφαίος ποδοσφαιριστής στα χρονικά, ο Μαραντόνα, όταν πέτυχε το σπουδαιότερο, μάλλον, γκολ της καριέρας του, άρχισε να πανηγυρίζει σαν τρελός, μολονότι είχε κλέψει εμφανώς.

            Αυτό που ουδείς φαίνεται πρόθυμος να «συγχωρήσει» στον Κριστιάνο είναι πως, δυστυχώς, δεν αποτελείται από μηχανικά μέρη- δεν είναι ρομπότ. Οι (ακραίες, πράγματι) αντιδράσεις του είναι εν πολλοίς ανθρώπινες. Μη αρεστές μεν, ανθρώπινες δε. Δεν είναι ο μόνος που «χτυπιέται» στα παιχνίδια (βλέπε Τσόλο Σιμεόνε, φερ’ ειπείν), δεν είναι ο μόνος που κάνει καραγκιοζιλίκια (Νευμάρ), δεν είναι ο μόνος και, όμως, μοιάζει να είναι μόνος.

            Μια από τις συνηθέστερες κατηγορίες που του απονέμονται είναι πως με αυτά που κάνει δεν μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για τα μικρά παιδιά. Χμ, είστε σίγουροι πως κάτι τέτοιο δεν περιέχει ούτε μια τόση δα στάλα εμπάθειας;

            Ο Τζόρνταν ήταν ένας εκ των διαπρεπέστερων τζογαδόρων παγκοσμίως και ήταν πρότυπο τρισεκατομμυρίων παιδιών. Ο Μαραντόνα μπορούσε να μαστουρώσει με 432 διαφορετικές ναρκωτικές ουσίες και ήταν ο νούμερο 1. Η μεγάλη αδυναμία του φημισμένου γυναικά Τζωρτζ Μπεστ ήταν ουδέτερου γένους: το ποτό.

            Αντιθέτως, παρά τα όσα του καταλογίζονται, ο Κριστιάνο αποτελεί υπόδειγμα επαγγελματία. Αν και προέρχεται από πάμφτωχη οικογένεια, δεν έχασε το μυαλό του από τα χρήματα και τη φήμη όπως τόσοι άλλοι (αχ βρε παιχταρά Ροναλντίνιο, γιατί;), αλλά κάθε μέρα και κάθε χρόνο δούλευε και δουλεύει περισσότερο, ενδεχομένως, απ’ όλους. Χωρίς να διαθέτει τις ίδιες ποσότητες θεόσταλτου ταλέντου με το Μέσι, κατάφερε με αέναη προσπάθεια να τον αφήσει πίσω του (την τελευταία διετία, τουλάχιστον) και να διεκδικεί με αξιώσεις το νούμερο 1 του κόσμου. Όταν καταφέρνεις να βάλεις από κάτω σου το θαυματουργό Αργεντινό, αυτό μάλλον σημαίνει κάτι για τη ζωή και την προσπάθεια που κάνεις- τι λέτε κι εσείς; Όμως…

            Όμως ο Κριστιάνο ήταν άφαντος στον τελικό. Τι; Έπαιζε τραυματίας και με κίνδυνο να ρισκάρει τη συμμετοχή του στο Μουντιάλ; Σας παρακαλώ, εδώ έχουμε μία σταύρωση να κάνουμε, μη μας ενοχλείτε.

            Πως είπατε; Θα δώσει όλο του το πριμ για την κατάκτηση του τροπαίου στους φροντιστές της ομάδας, στους οποίους, επιπρόσθετα, θα αγοράσει από ένα αυτοκίνητο για τον καθένα; Μα, μη με κάνετε να έχω δεύτερες σκέψεις για τον Πορτογάλο Βελζεβούλ.

            Τι πάει να πει “δίνει εκατομμύρια σε φιλανθρωπίες;” Θα μπορούσε να δώσει δισεκατομμύρια, ο τσιφούτης.

            “Τελικά τι να κάνω αφεντικό;” ρωτάει ο δήμιος. “Να τον σταυρώσω ή όχι;”

            Αν το αμιγώς ποδοσφαιρικό έγκλημα του Κριστιάνο είναι η υπερβάλλουσα φιλαυτία του (ουδείς διαφωνεί επ’ αυτού: ο τύπος αν, σαν άλλος ληστής, στεκόταν στο πλάι του Χριστού και του έλεγε ο Κύριος ότι το μόνο που έχει να κάνει είναι να Τον αποδεχτεί και θα του συγχωρεθούν τα πάντα, το πιθανότερο ήταν να του απαντήσει “Εγώ ν’ αποδεχτώ εσένα; Έχεις δει τους κοιλιακούς μου;”), ο Ρονάλντο ίσως και να αξίζει να μείνει στο σταυρό.

            Αν, όμως, στο πρόσωπό του βλέπετε, όπως ο γράφων, την επιτομή της ανθρώπινης θέλησης, τότε δείξτε μεγαλοψυχία και βγάλτε του τα καρφιά.

Έπειτα, αναλογιστείτε αυτό:

17 γκολ σε 11 ματς στο ChampionsLeague.

31 γκολ σε 30 παιχνίδια στο Ισπανικό πρωτάθλημα.

Κάτοχος χρυσής μπάλας.       

Κάτοχος χρυσού παπουτσιού.

Κυπελλούχος Ισπανίας.

Πρωταθλητής Ευρώπης.

            Διάολε, ας μην τον σταυρώσουμε. Τουλάχιστον όχι ακόμα.

            Του χρωστάμε μία υπόκλιση.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.