Στην «ελεύθερη αγορά» της αγάπης

0
496

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / [email protected]

 

Αυτός ήταν ένας φτωχός και δειλός ταμίας μιας τράπεζας  που τον λέγανε Κλέων. Κάθε μέρα από τα χέρια του περνούσαν εκατομμύρια. Μετρούσε προσεκτικά τα χαρτονομίσματα, μετά τα χώριζε σε δεσμίδες και τα έβαζε στο συρτάρι. Μέχρι που ένα μεσημέρι πριν κλείσει ταμείο, ανακάλυψε ένα εξαιρετικά μεγάλο για την εποχή ποσό (1.101.101,10 δραχμές) ως πλεόνασμα κι ενώ αρχικά σκόπευε να το αναφέρει, η συμπεριφορά του διευθυντή της τράπεζας απέναντί του, τον ωθεί τελικά στο να το καταχραστεί.

Ξοδεύει αφειδώς τα χρήματα με την φιλοχρήματη φιλενάδα του διευθυντή του, τη Μπιμπή, στην προσπάθειά του να κάνει τη μεγάλη ζωή. Σύντομα όμως η κατάχρηση αποκαλύπτεται και ο ίδιος φυλακίζεται. Θα μπορούσε να είναι είδηση από το αστυνομικό δελτίο, ωστόσο πρόκειται για την γνωστή ελληνική ταινία: “Μια ζωή την έχουμε”, την ακριβότερη παραγωγή ως τη στιγμή εκείνη της Φίνος Φιλμ, όπου πρωταγωνιστούσε φυσικά ο αξεπέραστος Δημήτρης Χορν.

Ηθελε να ζήσει τη μεγάλη ζωή ο Κλέων! Να κάνει την υπέρβαση του βρε αδελφέ, να ξεπεράσει τον μίζερο εαυτό του, που η μέρα του άρχιζε μέσα στους τέσσερις τοίχους της Τράπεζας και τελείωνε μέσα στους άβαφους τοίχους της στενής του κάμαρας κάπου σε μια φτωχογειτονιά της Αθήνας. Ίσως για τα λάγνα μάτια της Μπίμπης που τα έβλεπε μόνο πίσω από τα κάγκελα του ταμείου μετρώντας τα κατοστάρικα. Για τον τρυφερό λαιμό της, στολισμένο πάντα με λευκά μαργαριτάρια. Για τα νεανικά κόκκινα χείλη της που φιλούσε μόνο ο μεσήλικας  Διευθυντής! Να διεκδικήσει το μερίδιο του στον ατελέσφορο έρωτα, να δοκιμάσει την τύχη του στη ρουλέτα των μοιραίων γυναικών, αυτών που δεν δίνουν εύκολα την καρδιά τους παρά μόνο, αν στοιχηματίσεις για αυτήν μερικές δεσμίδες κολλαριστά χαρτονομίσματα. Γιατί η καρδιά τους είναι εμπόρευμα. Πωλείται και αγοράζεται στην «ελεύθερη αγορά» της αγάπης. Όπου μία φιλοχρήματη «Υβόν Σανσόν» θα περιφέρει ως πόρτα για τον ερωτικό παράδεισο τα κάλλη της, ένας κυρίαρχος του παιχνιδιού «Χρήστος Τσαγανέας» θα χαμογελάει κυνικά σφίγγοντας στην αγκαλιά του το καινούργιο του απόκτημα και ένας πρώιμα επαναστάτης «Δημήτρης Χορν»  θα αγνοεί τις κάμερες ασφαλείας εξαγοράζοντας την ελευθερία του και ένα αγαλμάτινο γυναικείο σώμα με καρδιά από πέτρα.

Προηγούμενο άρθροΑντώνης Σαμαράς, για το καλό μας
Επόμενο άρθροΠολλαπλές στρατηγικές συνεργασίες
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.