Στο χειρότερο του ελληνισμού κομμάτι, στην Ελλάδα ζεις!

0
654

savvopoulosΓράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Κι ενώ εδώ θα ζούμε καταρρεύσεις Ο έξω ελληνισμός θα προχωρεί Και φως και μουσική μιας άλλης σκέψης Στη μείζονα Ελλάδα θα εκραγεί.

1989. Ο Ποιητής με τα μάτια της διαίσθησης έβλεπε τουλάχιστον είκοσι χρόνια μπροστά. Το 1989 λοιπόν, είχαμε ήδη ζήσει την πρώτη περίοδο ευωχίας στο συμπόσιο του αχαλίνωτου λαϊκιστικού παροξυσμού. Ήταν πολλοί οι ελληναράδες που έβριζαν εκείνη την εποχή τον Σαββόπουλο και το ανατριχιαστικό γι’ αυτούς Κωλλοέλληνες. Πίστευαν, φυσικά, πως ως γνήσιοι απόγονοι του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη μια τέτοια λέξη τους πρόσβαλε.

Eικοσιτέσσερα χρόνια πριν λοιπόν ο Ποιητής, έβλεπε σημάδια σηψαιμίας στην Ελλάδα. Διάβαζε το παρόν της και το έβρισκε σε σήψη. Διάβαζε το μέλλον της και το έβλεπε σε κατάρρευση.

Τι έβλεπε άραγε ο Ποιητής, που ήταν τόσο άρρωστο για τη Ελλάδα;

Μήπως τον άνθρωπο, τον Έλληνα πολίτη να ασφυκτιά στις δομές ενός παρασιτικού κράτους, που τρεφόταν από το αίμα του; Κάθε πολίτης στην Ελλάδα που ήθελε να διακριθεί, να ξεχωρίσει, να πετύχει, έπρεπε πρώτα να θυσιάσει στο βωμό του Ελλαδιστάν. Έπρεπε να θυσιάσει τα όνειρά του και να υπηρετήσει το σύστημα της πελατοκρατίας, ώστε να έχει ελπίδα να προχωρήσει. Έπρεπε να γίνει ο ίδιος το σύστημα, αν ήθελε να δει ‘’χαΐρι’’. Έπρεπε αυτό που ονειρευόταν να κάνει, να μην ενοχλεί το σύστημα της κομματοκρατίας ή να πάει με τα νερά του και φυσικά να υπηρετήσει τις βουλές του. Αλλιώς… τα μπογαλάκια του και έξω.

Μήπως έβλεπε πατριδοκαπηλία; Όλους αυτούς: χίτες, ταγματασφαλίτες, δωσίλογους, ρουφιάνους, φασιστοειδή διάφορα, τους ηττημένους δηλαδή του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, να έχουν καβαλήσει στο κράτος και να το λυμαίνονται; Να έχουν πάρει το ρόλο του πατριώτη στο δεύτερο αντάρτικο και να γίνονται οι νικητές του ‘49, ποιος; Τα τσογλάνια. Τα ίδια τσογλάνια που τρύπωναν τα παιδιά τους στο δημόσιο και επιβίωναν με κάθε κυβέρνηση; Τα ίδια τσογλάνια που έλεγαν στους άξιους, ‘’έτσι είναι εδώ, αλλιώς…τα μπογαλάκια σας και έξω’’.

Μήπως έβλεπε μια αλλαγή τραβεστί, αυτή του ’81, όλο πόζα σοσιαλιστική και οσφυοκαμψία ανατολίτικη, στα κελεύσματα των ΗΠΑ και της ΕΟΚ; Μήπως έβλεπε μια ρητορική αλλαγής, που σήμαινε ΜΟΠ (Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα) δηλαδή επιδοτήσεις για να αδρανοποιηθούν και οι υπόλοιποι που δούλευαν και να σιτίζονται και αυτοί από το κράτος, όπως και οι δημόσιοι υπάλληλοι που όλοι φυσικά ήθελαν να είναι; Αν δεν τους άρεσε… τα μπογαλάκια τους και έξω!

Μήπως έβλεπε την Ορθόδοξη καταχνιά, τους εξωνημένους δικαστικούς, το παπαγαλίστικο ελληνικό σχολείο, τη μετριοκρατία των Εκπαιδευτικών και των Πανεπιστημιακών, την αναξιοκρατία και το βασίλειό της στο δημόσιο, τους πολιτευτές βαποράκια συμφερόντων, το κρατικοδίαιτο συνδικαλιστικό κίνημα, τα θαλασσοδάνεια, τους Τσοχαντζόπουλους, παραλίγο και πρωθυπουργούς, τους αριστερούς της πλάκας ενταγμένους στο σύστημα του δημοσίου, το κράτος μαφία που είχε στηθεί για να στραγγαλίζει όσους ήθελαν να ξεχωρίσουν με την αξία τους; Αν δεν τους άρεσε…τα μπογαλάκια τους και έξω!

Πήραν λοιπόν τα μπογαλάκια τους πολλοί και πήγαν έξω! Οι πιο άξιοι, οι πιο ικανοί, οι πιο ασυμβίβαστοι, οι πιο δυναμικοί!

Πήγαν και εκεί τίμησαν το όνομα Έλληνας. Και δεν ήταν ένας και δύο. Ήταν χιλιάδες αυτοί που πέτυχαν. Χιλιάδες κατάφεραν να ξεχωρίσουν και να γίνουν σημαντικοί για τον τόπο που τους φιλοξένησε, αλλά και πολλοί από αυτούς για την οικουμένη όλη.

Μια γενναία (όχι μαϊμού) πρόσκληση για επιστροφή στην Ελλάδα, σε όλους αυτούς τους χιλιάδες Έλληνες του εξωτερικού, θα ήταν αρκετή για να αλλάξει την Ελλάδα σε ένα διάστημα μόνο μιας γενιάς.

Ναι, με πρωθυπουργό από τους Έλληνες του Εξωτερικού. Ναι, με Υπουργούς από τους Έλληνες του εξωτερικού. Ναι, με διοικήσεις, προγράμματα και έλεγχο από τους Έλληνες του εξωτερικού. Ναι, με δικαιοσύνη από τους Έλληνες του εξωτερικού, ακόμη και στρατιωτική και θρησκευτική διοίκηση από τους Έλληνες του εξωτερικού. Είναι αποδεδειγμένα ικανοί, έχουν κολλήσει ένσημα άλλωστε στο εξωτερικό, είναι Έλληνες και μάλιστα πολύ πιο Έλληνες από τους εδώ ελληναράδες του εσωτερικού, τους γελαντζί πατριώτες και τα παντοειδή λαμόγια του κράτους.

Εδώ που έχουμε φτάσει, με τον εσμό των ανάξιων κλεπτοκομματικών κυβερνήσεών μας από τη μεταπολίτευση και μετά, οι Έλληνες του εξωτερικού θα μπορούσε να ήταν η λύση που θα δεχόταν ακόμη και ο λαός, αφού το επόμενο στάδιο από τη φτωχοποίηση που έχει περιέλθει είναι η εξαθλίωση.

Μη κάνεις όνειρα όμως αναγνώστη μου. Ούτε εσύ ούτε εγώ! Είναι μαγαζί γωνία αυτό το οικόπεδο που κατοικούμε. Όχι για τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε (ούτε και σ’ αυτούς θα έπεφτε άσχημο φυσικά). Είναι μαγαζί γωνία για την εδώ τάξη των κρατούντων. Κομματανθρώπων, καναλαρχών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, επίορκων δικαστών, μεγαλοεργολάβων, λαμογιών φραουλο-ντοματο-καρπουζο-πεπονοπαραγωγών, λαμογιών προμηθειών, κηφήνων του δημόσιου και πολλών ακόμη κωλοελλήνων που λυμαίνονται αυτή τη χώρα. Και καταλήγει ο Ποιητής!

Δεν υπάρχει ελπίς στην Ελλάδα ζεις…

Όχι Ποιητή μου! Μη! Κι εδώ μπορεί να έχεις δίκιο, αλλά… πολύ θα ήθελα να κάνεις λάθος. Σε παρακαλώ να κάνεις λάθος. Σε ικετεύω..

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.