Συνταγή κατάρρευσης made in Greece

2
830

wallΓράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας  / [email protected]

« Έξω πάμε καλά», συνήθιζε να λέει ο Κων/νος Καραμανλής όταν τον ρωτούσαν για την Ελλάδα και τις προοπτικές της, αφήνοντας όμως υπονοούμενα για την εντός της Ελλάδος κατάσταση, που συνέχιζε να είναι προβληματική με τις οξυμένες αντιφάσεις της πάντα σε πρώτο πλάνο.

Σήμερα, έχοντας ήδη στην πλάτη μας μια πενταετία ύφεσης, μια τετραετία πρωτόφαντης οικονομικής κρίσης και μια τριετία σκληρών μνημονίων, μπορούμε και πάλι να πούμε το ίδιο πράγμα. Μπορεί το ‘’brand name” Έλληνας να μην έχει αποκατασταθεί στο εξωτερικό, ωστόσο κάποιες δειλές χειρονομίας υποστήριξης από τον διεθνή παράγοντα για τη δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης δεν μπορεί να παραβλεφθούν.

Αντίθετα, στο εσωτερικό της χώρας η κατάσταση δεν δείχνει να έχει καλυτερέψει. Ο κοινωνικός ιστός φαίνεται να είναι απόλυτα διαρρηγμένος, οι αντοχές της κοινωνίας έχουν στερέψει και τα υπεραισιόδοξα success story εξαντλούνται στην αφελή επικοινωνιακή τους διάσταση.

Παρά την τραγικότητα των στιγμών, ακόμη και σήμερα στο πολιτικό τοπίο κυριαρχεί:

  1. 1.   Η αδυναμία ρεαλιστικής θεώρησης των πραγμάτων.

Είναι γνωστό πως στην Ελλάδα υπήρχε πάντα ένα έλλειμμα ρεαλισμού. Η σχετική γεωγραφική απόσταση από την Ευρώπη, η γειτνίαση με τα Βαλκάνια και την Τουρκία που χαρακτηρίζονται από συγγενείς πολιτισμικές δομές, αλλά και οι ντόπιες πολιτικές ελίτ που στηρίζουν την ύπαρξή τους στο πελατειακό κράτος, έχουν στερήσει από την Ελλάδα τη δυνατότητα ρεαλιστικής θεώρησης του συσχετισμού δυνάμεων, της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της συμμετοχής σε ένα τέτοιο διεθνοποιημένο περιβάλλον. Η διεθνής πραγματικότητα ανιχνεύεται, δυστυχώς, μέσα από το πρίσμα παραδοσιακών ιδεοληψιών, παγιοποιημένων αντιλήψεων, ακατάσχετου βολονταρισμού και καραγκιόζικης κουτοπονηριάς ανατολίτικου τύπου.

  1. 1.   Η εσωστρέφεια των πολιτικών ελίτ.

Το πολιτικό προσωπικό κυβέρνησης και αντιπολίτευσης αδυνατεί να αντιληφθεί την κρισιμότητα της κατάστασης και επιδίδεται σε πιρουέτες κυβερνητικής αποφασιστικότητας από τη μια και αντιπολιτευτικού ψευδοεπαναστατικού show από την άλλη. Ο χρόνος που είχαν στη διάθεσή τους οι μετά την κρίση και τα μνημόνια κυβερνήσεις, ώστε να οργανωθούν και να μπορέσουν να αναπροσανατολιστούν πάνω στα νέα δεδομένα των μεταρρυθμίσεων, έχει ήδη ξεπεράσει την τριετία.

Η περίφημη αξιολόγηση δεν καρκινοβατεί απλά. Είναι ανύπαρκτη. Ένα ανίκανο λοιπόν κράτος να τα βάλει με τον ίδιο του τον εαυτό, δηλαδή την πελατειακή του βάση, αυτή του Δημοσίου, προκρίνει τις ανθρωποθυσίες ως λύση, κάθε φορά που οι δανειστές επισείουν την δαμόκλειο σπάθη της διακοπής των δόσεων. Ποιος εμπόδισε την κυβέρνηση Σαμαρά να αρχίσει την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων από την πρώτη στιγμή ανάληψης της εξουσίας; Μήπως ο κος Μανιτάκης; Και γιατί δεν πήγε σπίτι του από τον πρώτο μήνα παρακώλησης της αξιολογικής διαδικασίας; Πότε θα κατανοήσει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα ότι δεν είναι και τόσο κουτόφραγκοι οι της τρόικα, για να τους κοροϊδεύει κάθε φορά που θα έρχονται για έλεγχο με διάφορα «ήξεις αφίξεις;»

Στην αντίπερα τώρα όχθη, της αντιπολίτευσης, η ασυναρτησία που εκδηλώνεται με την αποκατάσταση των προνομίων, τη λογική της συνέχισης της δανεικής ευημερίας, το συντεχνιακό ακτιβισμό και τη μακροημέρευση του σοβιετικού τύπου κράτους πατερούλη, φαίνεται να καλλιεργούν ένα κλίμα αντίστασης σε οποιεσδήποτε διαρθρωτικές αλλαγές, μετατρέποντας σε φρούδες τις προσπάθειες μεταρρυθμίσεων.

3. Ο Συντεχνιακός ακτιβισμός

Η πολύχρονη πρόσδεση στο άρμα του κρατισμού, που χρονολογείται ίσως και από την εποχή της ίδρυσης του ελληνικού κράτους, έχει παγιοποιήσει αντιλήψεις που απεχθάνονται κάθε είδους μεταρρύθμιση. Είναι απορίας άξιο γιατί οι συντεχνίες του δημοσίου ή οι κρατικοδίαιτες του ιδιωτικού τομέα, δίνουν ένα τέτοιο λυσσαλέο αγώνα καθήλωσης στα προνόμιά τους, τη στιγμή που διακυβεύεται το μέλλον όλης της Ελλάδας μαζί και των παιδιών τους.

Η αξιολόγηση θα έπρεπε να ήταν πρώτος στόχος των συνδικαλιστικών ηγεσιών των δημοσίων υπαλλήλων, αφού έτσι θα πρόσφεραν στην κοινωνία μια χρυσή ευκαιρία να αναθεωρήσει την απαξιωτική της αντίληψη για τους ίδιους. Με τα εμπόδια που θέτει στην αξιολόγηση δίνει το δικαίωμα στην κυβέρνηση να κουρεύει αδιακρίτως άξιους και μη άξιους, με το κλείσιμο ολόκληρων οργανισμών ή την απόλυση χιλιάδων εργαζομένων αδιακρίτως.

Τέσσερα χρόνια κρίσης φαίνεται πως δεν ήταν αρκετά να ωθήσουν τις ντόπιες πολιτικές δυνάμεις στην εκπόνηση Εθνικού Σχεδίου ανασυγκρότησης, τη στιγμή που οι προκρούστειες μέθοδοι της τρόικας, μάλλον επιδείνωσαν την κρίση. Και πώς θα μπορούσε να ήταν αλλιώς, όταν καλούνται για τη σωτηρία μας οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις που ευθύνονται για την κρίση;

Δυστυχώς, ακόμη και την ύστατη ώρα, μία και μόνο συνταγή φαίνεται να ακολουθείται πιστά από τις πολιτικές και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, αλλά και τη μεγάλη μάζα του λαού που τους ακολουθεί. Η συνταγή κατάρρευσης Μade in Greece.    

2 ΣΧΟΛΙΑ

    • Σε ευχαριστώ Έλληνα της διασποράς – πόση ακόμη διασπορά ή καλύτερα διωγμός, όπως εύστοχα θίγεις; Δυστυχώς, όπου κι αν πάτε κι εσείς ο Έλληνας της διασποράς, θα κουβαλάτε μέσα σας πάντα το βάλσαμο και πληγή μαζί.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.