Σόκρατες, ο ηγέτης της Democracia Corinthiana

0
687

Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / [email protected]

Είχα χρόνια να δω τον Σόκρατες. Δεν είχα πλέον την εικόνα του. Τον ξαναείδα τώρα, με το θάνατό του. Αγνώριστος. Όπως και ο μέγας Ζίκο, που είχε περάσει ως προπονητή από τον Ολυμπιακό. Τα μάτια μου είχαν μείνει κολλημένα στη μορφή του 1992, νέος με μαλλί ζόρικο, μούσι ο γιατρός, αρχηγός της Εθνικής Βραζιλίας των Βαλντίρ Περέζ, Πάολο Ισιντόρ, Λεάντρο, Όσκαρ, Τζούνιορ, Τονίνιο Σερέζο, Σερτζίνιο, Φαλκάο, Σόκρατες, Ζίκο, Έντερ. Της καλύτερης ίσως Βραζιλίας όλων των εποχών που όμως δεν κατάφερε να σηκώσει την κούπα. Η ήττα που έφαγε από το αλκοόλ στις 4 Δεκεμβρίου, μου έφερε στο νου εκείνη την ήττα 3-2 από την Ιταλία με το χατ τρικ του Πάολο Ρόσσι, στο Μουντιάλ της Ισπανίας.

ΠΗΓΗ thediplomatsfiance.wordpress.com

Τότε που ως πιτσιρικάδες, ζούσαμε κάθε μέρα του παγκοσμίου κυπέλλου, σα να ήμασταν εκεί. Με το απόκομμα της εφημερίδας στο χέρι, να συμπληρώνουμε μέρα μέρα τα αποτελέσματα των αγώνων, να παρακολουθούμε τις βαθμολογίες, σαν αθλητικογράφοι απεσταλμένοι στα γήπεδα της Ισπανίας. Και κάθε απόγευμα να φτιάχνουμε σημαίες, καθένας την ομάδα του, άλλος Ισπανία, άλλος Ιταλία, άλλος Γερμανία, άλλος Βραζιλία. Και την επομένη, στο γήπεδο του αγαπημένου «Ποσειδώνα», να «υποδυόμαστε» τους… λευκούς ήρωες με τα κίτρινα (ο Γιώργος, ο Μήτσος, ο Πάνος, ο Ηλίας και τ’ άλλα παιδιά): άλλος Έντερ, άλλος Ζίκο, άλλος Φαλκάο, άλλος Σόκρατες! Τον είχα τύχει και στα αυτοκόλλητα του Μουντιάλ, μόλις είχα τελειώσει την Πέμπτη Δημοτικού.

 

 

Τώρα, έμαθα και την άλλη διάσταση του γιατρού (της μπάλας), που ο αγρότης πατέρας του σ’ ένα χωριό της Βραζιλίας αγράμματος ων έδωσε στα τρία του αγόρια αρχαιοελληνικά ονόματα. Που; Σ’ ένα χωριό της Βραζιλίας… Έμαθα ότι ως παίκτης της Κορίνθιανς πρωτοστάτησε στο πείραμα της «κορινθιακής δημοκρατίας»… Τι ήταν αυτό; Το Νοέμβριο του 1982, λίγο μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας, στη Βραζιλία κυριαρχούσε καθεστώς χούντας από το 1964. Οι παίκτες της Κορίνθιανς, με αρχηγό τον Σόκρατες, βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο με φανέλες που έγραφαν «Ψηφίστε στις 15», μια προτροπή στο λαό να πάει στις κάλπες και να ψηφίσει. Όλα είχαν ξεκινήσει δύο χρόνια νωρίτερα, όταν οι οπαδοί της ομάδας κλήθηκαν να ψηφίσουν μεταξύ της τότε διοίκησης και μιας ομάδας νέων ανθρωπων με επικεφαλής τον Σόκρατες. «Το Κίνημα της Κορινθιακής Δημοκρατίας, όπως μετέπειτα ονομάστηκε από καλλιτέχνες και διανοούμενους που το στήριξαν βλέποντας σ’ αυτό την πιο σοβαρή μορφή αντίδρασης στη χώρα, ανέλαβε τελικά την ομάδα και στα τρία χρόνια που ‘έζησε’ κατάφερε να γράψει τη δικιά του ξεχωριστή σελίδα στην παγκόσμια ιστορία του ποδοσφαίρου. Με μια αδιανόητη φιλοσοφία που στηριζόταν στο μότο ‘Κέρδισε ή χάσε, αλλά πάντα δημοκρατικά’ και στο σκεπτικό ότι για όλες τις κινήσεις του συλλόγου – από τις μεταγραφές και τα διάφορα διοικητικά-αγωνιστικά θέματα μέχρι το τι ώρα θα γίνει οτιδήποτε – πρέπει να λαμβάνεται με την ίδια ακριβώς ‘βαρύτητα’ η άποψη όλων, από τον πρόεδρο μέχρι τον βοηθό προπονητή και τον τελευταίο παίκτη, η Κορίνθιανς εφάρμοσε την πρώτη και μοναδική στα χρονικά κανονική δημοκρατία στα πλαίσια μιας ομάδας» [www.sobrero.gr]. Δύο κερδισμένα πρωταθλήματα, το 1982 και το 1983 για την ομάδα του Σάο Πάολο από μια ομάδα που έβγαινε στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας στα περισσότερα παιχνίδια διάφορα πανό με πολιτικά μηνύματα (όπως ένα που έγραφε «Θέλω να ψηφίσω για πρόεδρο» ή ένα άλλο με την απαγορευμένη στη χώρα λέξη «Democracia») στήνοντας μια αντικαθεστωτική γιορτή σε κάθε ματς, ήταν τα επιτεύγματα της ομάδας του μεγάλου αρχηγού, του Σόκρατες, και της Democracia Corinthiana, μια σημαντική συμβολή στην πτώση της χούντας που ήρθε το 1985.

 

Ο Σόκρατες ποτέ δεν υπήρξε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής κι ας ήταν παικταράς. Ήταν παικταράς στη ζωή. Κι αυτό ήταν το πιο σημαντικό. Ήταν αυτό που έκανε τους Βραζιλιάνους να τον λατρεύουν. Κι όλη την υφήλιο να τον θαυμάζει… Και να κλάψει γι’ αυτόν τη χρονιά που πέρασε…

Προηγούμενο άρθροΧωρίς λόγια…
Επόμενο άρθροΕλλάδα: Η off-shore της… ατιμωρησίας!
Σπούδασα νομικά στο ΑΠΘ, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη (πολιτιστικός ρεπόρτερ, προϊστάμενος πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, αρθρογράφος). Και διευθυντή τον αείμνηστο Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως πολιτιστικός συντάκτης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως διευθυντής από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Δήμος Δέλτα) και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού. https://www.facebook.com/gkessopoulos

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.