Τα άγρια μεσάνυχτα του Βασιλιά

0
865

o-CLOCK-facebook

(Γράφει ο Δημήτρης Πετρίδης)

            Οι δείκτες του ρολογιού κινούνταν αργά, βασανιστικά, όμως στα μάτια του Ποιητή έτρεχαν, παρασέρνοντας στο διάβα τους τα χρόνια της δόξας. Πήρε ένα μολύβι κι έγραψε:

            Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.

            Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.

Πολύ καιρό πριν, οι Λατίνοι- όχι απαραιτήτως οι εραστές- το είχαν διατυπώσει εξίσου γλαφυρά: Tempus edax rerum (Ο Χρόνος που «τρώει» τα πάντα).

Πολύ καιρό μετά, στις 6 Ιουλίου του 2014, στο κεντρικό court του Wimbledon τέθηκαν αντιμέτωποι δύο τενίστες με διαφορετική, ο καθένας, σχέση με το Χρόνο- ο «υπέργηρος» Ρότζερ Φέντερερ και ο, ακόμα φίλος με τον Πανδαμάτορα, Νόβακ Τζόκοβιτς. Στόχος τους; Το βαρύτιμο τρόπαιο.

Οι αμετανόητοι υποστηρικτές του Βασιλιά έβλεπαν την τελευταία (έστω: την προτελευταία) ευκαιρία για το 18ο Grand Slam τίτλο στη χρυσοποίκιλτη συλλογή του Ρότζερ, ενώ οι φαν του Νόλε ήταν πεπεισμένοι για τον 7ο Major τίτλο του Σέρβου.

Όταν πάτησαν το χορτάρι, όμως, και οι μεν και οι δε έμειναν με το στόμα ανοιχτό, αφήνοντας ελεύθερη δίοδο σε πάσης φύσεως έντομα. Ο αγώνας ήταν αναμφίβολα ένας από τους καλύτερους που διεξήχθησαν στο πιο ιστορικό τουρνουά του κόσμου, είχε 2 tiebreaks (νικητής στο πρώτο ο Φέντερερ, στο δεύτερο ο Τζόκοβιτς), μία επική ανατροπή του Ρότζερ στο 4ο σετ (από 5-2 στο 5-7) και ένα απολαυστικότατο, από άποψη θεάματος, 5ο και καταληκτικό σετ. Πρωταθλητής αναδείχτηκε, στις λεπτομέρειες, ο Τζόκερ, που ταυτόχρονα επέστρεψε στο νο1 της ATP.   

            Ο μεγάλος θριαμβευτής απέδειξε ότι είναι μάλλον ο καλύτερος- προσοχή, ακολουθεί αδόκιμος τενιστικός όρος- returner στην ιστορία του σπορ, «έβγαλε» ορισμένα απίστευτα passing shots και πιστοποίησε γι’ ακόμα μία φορά πως την τελευταία 3ετία είναι ο κορυφαίος (και ο πληρέστερος, αν αναλογιστούμε την εξωπραγματική του ισορροπία σε άμυνα και επίθεση) τενίστας στον κόσμο. Δικαίως, λοιπόν, ο αριθμός των Grand Slams του έφτασε στα 7, δίκαιη και η κατάληψη της  κορυφής στα rankings. Αλλά…

            Αλλά μιας και τα ταξίδια στο Χρόνο είναι ανέφικτα στην πραγματικότητα, ας κάνουμε ένα νοητό: βρισκόμαστε, ας πούμε, στο 2007. Παραδόξως ο Τζόκοβιτς είναι και πάλι 27 ετών, ο Φέντερερ 26. Σχεδόν συνομήλικοι. Βρίσκονται και οι δύο στην καλύτερη φάση της καριέρας τους. Θα κέρδιζε ο Σέρβος;

            Τα εντελώς ανεδαφικά- μιας και ένα τόσο θεωρητικό ερώτημα είναι αδύνατο ν’ απαντηθεί με σιγουριά- exit polls έδιναν “Ναι 0,3%”, “Ίσως 1,2 %”, “Όχι 69,5%”, “Ας γελάσω 19%”, “Ας ξαναγελάσω 10%”.

            Πράγματι, την εποχή της παντοκρατορίας του Βασιλιά οι πιθανότητες να χάσει στο χορτάρι του αγαπημένου του Wimbledon δεν ήταν περισσότερες από το να μην ανεβάσει γυμνή της φωτογραφία στο Twitter για μία εβδομάδα η Ριάνα. Ειδικά, μάλιστα, αν είχε προηγηθεί ανατροπή αντίστοιχη με αυτή του 4ου σετ στο χθεσινό τελικό. Ο Φέντερερ των 24-28 ετών θα είχε επικρατήσει με συνοπτικές διαδικασίες στο επόμενο σετ και η κούπα θα προστίθετο στην τροπαιοθήκη του.

            Όμως ο Ρότζερ έφτασε, πλέον, τα 33. Σ’ αυτή την ηλικία άλλοι σταυρώνονται κυριολεκτικά, ο Ελβετός σταυρώνεται προφορικά. Το παιχνίδι του, όσο κι αν το απαράμιλλο στυλ και το πρωτοφανές του ταλέντο φτιασιδώνουν τις αδυναμίες, βρίσκεται σε πτωτική πορεία.  

            Άλλωστε, το σύγχρονο τένις με τους ελάχιστους “serve and volley” παίκτες και τους αμετανόητους baseliners (Ναδάλ, Μάρεϋ και περίπου 978 ακόμα τενίστες στην πρώτη χιλιάδα της ATP), απαιτεί αυξημένες ποσότητες αντοχής, άρτια φυσική κατάσταση, ακούραστα πνευμόνια- εν ολίγοις για να κυριαρχήσεις χρειάζεται να είσαι «ισόποσα» αθλητής και τενίστας (Τζόκοβιτς).

            Το νούμερο “33” δεν είναι απαγορευτικό- ειδικά αν η φλόγα μέσα σου δεν έχει σβήσει- όμως διαφέρει με το “33” προ δεκαετίας, μιας και στο τένις τότε υπήρχε ακόμα χώρος για τους βιρτουόζους και τους στηριζόμενους στην τεχνική παίχτες. Άρα ο Ρότζερ μάλλον δε θα κερδίσει άλλο Slam, σωστά;

            Ιδού μια λεκτική κωλοτούμπα: λάθος. Ναι, ΛΑΘΟΣ. Ο Φέντερερ μπορεί το 2013 να ήταν σκιά, και μάλιστα τρεμάμενη, του αλλοτινού του εαυτού, όμως σα μεγάλος πρωταθλητής που είναι απέκρυψε τη σοβαρότητα της κατάστασης στην τραυματισμένη του πλάτη (πέρυσι το καλοκαίρι δεν μπορούσε ούτε να προπονηθεί).

            Φέτος, απαλλαγμένος από τους πόνους, πραγματοποιεί μια σεζόν που για οποιονδήποτε άλλον πλην Φέντερερ θα χαρακτηριζόταν ονειρώδης: τίτλοι σε Ντουμπάι και Χάλε, τρεις ακόμα τελικοί και ήττα στο νήμα σε IndianWells, Μόντε Κάρλο, Wimbledon και παρουσία στους ημιτελικούς του Australian Open. Το αγωνιστικό του φέρετρο μπορεί να περιμένει, καθώς ο Ρότζερ δείχνει πως μόλις τώρα έχει ξεκινήσει να τρώει τα ψωμιά από τα πολλά που έχει ακόμα να φάει μέχρι να τα παρατήσει.

            Σίγουρα, η εικόνα του νικητή Τζόκοβιτς χθες και το δάκρυ του Βασιλιά μοιάζουν να μαρτυρούν πως η μεγαλύτερη (μαζί με το US Open το 2009) χαμένη ευκαιρία για έναν επιπλέον μεγάλο τίτλο στην καριέρα του χάθηκε, όμως ποιος βάζει το χέρι του στη φωτιά πως ο Βασιλιάς είναι γυμνός;

Βέβαια, ναι, εσείς οι πολέμιοι του Ρότζερ έχετε δίκιο- υπάρχει και ο Καβάφης:

            Δώδεκα και μισή. Πως πέρασεν η ώρα.

            Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.

            Όμως δείτε το Βασιλιά εκεί, στα γήπεδα, με μοναδικό του όπλο μια ρακέτα να προσπαθεί να κάνει κάτι που δεν έχει καταφέρει ποτέ κανείς: να σταματήσει τους δείκτες του ρολογιού στις 12 ακριβώς.

            Και να τα καταφέρνει.

            Για λίγο.         

            Για λίγο ακόμα.

            Για πάντα.

 federer_forever_by_mrlizaveta-d5z5vqx

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.