Τα δεσμά του μάγειρα

0
980

sefΓράφει η Ελένη Καρλιγκιώτη / [email protected]

Κάποια χρόνια πριν οι μαμάδες κυνηγούσαν τις κόρες να μάθουν  να βάζουν κανένα τσουκάλι στη φωτιά, να μάθουν να ανοίγουν φύλλο, να διαλέγουν τα σωστά χόρτα για την πίτα και γενικότερα να έχουν στο βιογραφικό τους ένα πλούσιο μενού γιατί γαμπρός και πεθερά… καραδοκούν στη γωνία με τις κουτάλες ανά χείρας  για υποδείξεις και κριτική. Ποιος  θα τους έλεγε ότι θα ερχόταν μια μέρα που οι μαμάδες θα περιορίζονταν στην άκρη της κουζίνας από τηλεοπτικούς και μη μάγειρες για να μάθουν ξανά πως η μπεσαμέλ γίνεται πιο ελαφριά, ή αν το χοιρινό ταιριάζει καλύτερα με βερίκοκα ή δαμάσκηνα παρά με τηγανιτές πατάτες,  όπως είχαμε μάθει έως τώρα..

Και ξαφνικά, μικροί –μεγάλοι,  μεταλλάχτηκαν από οικιακοί μάγειρες σε chef με αστέρια michelin· τα κυριακάτικα τραπέζια πλέον δεν θυμίζουν καθόλου εκείνα τα τραπέζια της γιαγιάς με το κατσικάκι κ τις πατάτες ή το κλασσικό παστίτσιο· αντ’ αυτού κάθε τραπέζι και μια γαστρονομική έκπληξη, ένας οργασμός γεύσης, ένας ασύλληπτος συνδυασμός υλικών, που στο τέλος της ημέρας καταλήγει να είναι μια αλόγιστη σπατάλη των όσων ευρώ μας έχουν απομείνει. Εναλλαγές  υλικών και χρωμάτων αποτελούν τα συστατικά της νέας κουζίνας, των δημιουργικών συνταγών που προτείνονται νυχθημερόν από τα τηλεοπτικά κανάλια και τα έντυπα γαστρονομίας. Και αν ο Τσελεμεντές και η Χρύσα Παραδείση ήταν οι πρώτοι δάσκαλοι των νέων νοικοκυρών, τηλεοπτικοί μάγειρες ξεπετάγονται καθημερινά και κατακλύζουν το τηλεοπτικό πρόγραμμα, λες και δεν ήταν αρκετές οι συμβουλές  για το αυγολέμονο, που πήραμε από την μαμά.

Κάθε λογής επίδοξοι «μάγειρες» έχουν επιδοθεί σε ένα σαφάρι ανεύρεσης υλικών κάνοντας τα delicatessen δεύτερο σπίτι τους·  εκεί που καλείσαι πλέον όχι για να συνφάγεις αλλά για να λάβεις μέρος σε παιχνίδι γνώσεων γαστρονομικής γεωγραφίας! Ευτυχώς στη λάθος απάντηση δεν παίρνουν την μερίδα σου… για να μην θυμηθώ τις μαμάδες που, όταν η γρίπη σε ρίχνει στο κρεβάτι σου ετοιμάζουν βελουτέ σούπα καρότο, ακριβώς σαν αυτή, που τους έκανε η γιαγιά στο χωριό, παρά την παλιά καλή κρεατόσουπα..

Είναι να αναρωτιέται κανείς σε ποια δαιδαλώδη κουζίνα χάθηκε το γκιουβετσάκι και από αγαπημένη γαστρονομική επιλογή έγινε απλά μια ανάμνηση.. πως η αγάπη και το μεράκι της μαγειρικής εξελίχθηκαν σε τέχνη; Μήπως τελικά η ευφάνταστη δημιουργικότητα μας εγκλώβισε σε μονοπάτια πολυπλοκότητας; Ελευθερώσαμε την φαντασίας μας, ας ελευθερώσουμε και τους «μάγειρες» από τα δεσμά της πρωτοτυπίας και τους λαβύρινθους της γεύσης.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.