«Τα μυστικά του δάσους» αποκαλύπτονται

0
1583

mystikaCINEΚΡΙΤΙΚΗ / Γράφει ο Σώτος Χαβαλές

«Τα μυστικά του δάσους» που τόσο καλά έμειναν κρυμμένα στα κλασσικά παραμύθια της παιδικής μας ηλικίας επιτέλους αποκαλύπτονται μέσα από το, ξεκαρδιστικό σε πολλές περιπτώσεις και άκρως καλλιτεχνικό σε κάποιες άλλες, μιούζικαλ του αριστοτέχνη στο είδος Στίβεν Σόντχαϊμ που συνέγραψε τα πασίγνωστα «West Side Story» και «Dick Tracy». Σε αυτή την αλλιώτικη ιστορία, την πιο ενήλικη και ρεαλιστική, η κακιά μάγισσα προσπαθεί να αντιστρέψει ένα ξόρκι που τη βασανίζει προσεγγίζοντας τον φούρναρη και την γυναίκα του υπόσχοντας τους μια εγκυμοσύνη που τόσο επιθυμούν. Βέβαια, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά καθώς το ζευγάρι θα πρέπει να ξεκινήσει ένα ταξίδι στο δάσος αναζητώντας σπάνια μαγικά αντικείμενα: μία κόκκινη κάπα, τούφες από χρυσά μαλλιά, ένα γοβάκι και μια λευκή αγελάδα. Το ευτυχισμένο τέλος παραμονεύει και τους προσεγγίζει απειλητικά, θα το συναντήσουν όμως;

Το μαγευτικό μιούζικαλ του Σόντχαϊμ που γράφτηκε τη δεκαετία του ’80 σε μια προσπάθεια να σατιρίσει τη μόδα του ευτυχισμένου τέλους που τελικά μονάχα εξουθενώνει με τις τεράστιες προσδοκίες, μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη με αρκετές αστοχίες καθώς απέχει παρασάγγας από το σκληρό σύμπαν του πρωτότυπου. Ο αφηγητής που υπήρχε στην πρώτη έκδοση του έργου θυσιάζεται στο φιλμ και αντικαθίσταται από μια παράξενη περιπλοκή των γεγονότων που δεν πείθουν στο τέλος. Ωστόσο, το λαμπερό καστ και οι εξωπραγματικές ερμηνείες των αστέρων του Χόλυγουντ (Μέριλ Στριπ, Τζόνι Ντεπ, Έμιλι Μπλαντ) δεν θα μπορούσαν να αφήσουν το φιλμ να καταστραφεί ολωσδιόλου, αποτυπώνοντας με τον καλύτερο τρόπο τα εγωιστικά κίνητρα των πρωταγωνιστών και τις αδύναμες, ανθρώπινες πτυχές των παραμυθιών. Επομένως, με τη λυρική μουσική, τους ευρηματικούς στίχους, την εξαιρετική σκηνογραφία αλλά και την ικανοποιητική σκηνοθεσία του Ρομπ Μάρσαλ – που δεν είναι και τόσο σκοτεινή όσο θα θέλαμε – η ταινία κατορθώνει να μας κρατήσει στη θέση μας για πάνω από δύο ώρες. Καλή προβολή και προσοχή στις ευχές.

Προηγούμενο άρθροΓιατί κατεβαίνω με τους Ανεξάρτητους Έλληνες
Επόμενο άρθροΣτους συνδυασμούς του Ποταμιού ο Λ. Πλακίδας
Εδώ Σωτήρης Χαβαλές, σπουδαστής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο, από τα Σέρρας. Γέννημα θρέμμα χωριού και αδηφάγων στερεοτύπων, προσπάθησα αρκετά να ξεφύγω από τα γαμψά νύχια της κλειστής κοινωνίας του χωριού ώσπου τελικά βρέθηκα στην κοιλιά του τέρατος που λέγεται πόλη. Πασχίζοντας να διατηρήσω όσα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου μπορούσα μέσα στην ασφυκτικά κομφορμιστική κοινωνία που αντίκρισα, θυμίζω πυκνά συχνά στον εαυτό μου (μερικές φορές παραμιλώντας, άλλες απαγγέλλοντας στον καθρέφτη) τα πράγματα που μου αρέσουν. Η λίστα ξεκινά καθυστερημένα αλλά πάντοτε με το ίδιο πράγμα στην κορυφή: ταξίδια. Και δεν μιλώ για ταξίδια που βλέπει το μάτι παρά μονό η ψυχή, εκείνα τα νοερά που δεν συγκρίνονται ούτε με όλη την σοκολάτα του κόσμου. Βιβλία, μουσικές, θέατρα αλλά κυρίως σινεμά! Πάντα με την ίδια ιεροτελεστία, σαν να είναι εξομολόγηση, στην μεγάλη αίθουσα με τα φώτα κλειστά και το μυαλό ορθάνοιχτο, μην ξεφύγει καμιά εικόνα, μην ξεμείνει από αισθήσεις. Και για το τέλος, ο αντικατοπτρισμός μου στη μεγάλη οθόνη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.