Τις ερωτήσεις που οφείλουμε στον εαυτό μας… ας τις απαντήσει η ζωή!

0
1734

zwh

Scarpina Solla / Αφιερώνει η Ελένη Σκάρπου

V   Λίγο νιώθοντας σαν την Κάρι Μπράντσο στο «Sex and the city» και λίγο σαν την ηθοποιό Σοφία Φαραζή στο Litsa.com και λίγο σαν την Μαρία Σολωμού ανάμεσα σε θεωρίες της Ράνιας στο «Singles»… αποφάσισα αυτή τη φορά να αφορμιστώ από το γράμμα του Δημήτρη, από την Έδεσσα. Απανωτές ερωτήσεις -με ρητορική διάσταση, αλλά με απαίτηση για απόκριση σε ένα βάθος χρόνου- που καθένας μας τις έχει σκεφτεί τουλάχιστον μια φορά μετά από ένα στραπάτσο ή δύο στραπάτσα… και πάει λέγοντας.

«Θέλεις να επικρατήσει γαλήνη μέσα σου ή διατηρείς την τρικυμία επειδή σε βολεύει κάποιες φορές; Θέλεις να ξεβολευτείς; Θέλεις να ανοίξεις το παράθυρο να μπει φως και φρέσκος αέρας ή προτιμάς να ψάχνεις με το φακό παίρνοντας αέρα από τις χαραμάδες; Έχεις δώσει στο παρελθόν τέλος ή το διατηρείς; Θέλεις να ζήσεις τη ζωή ή περιμένεις από τους άλλους να σε τραβήξουν; Θέλεις να κατηγορείς τους άλλους γι αυτό που έγινες ή θέλεις να πετάξεις από πάνω σου αυτό που σε έκαναν να γίνεις; Θέλεις να ζήσεις τη ζωή που ψάχνεις ή τη ζωή που κάνεις; Θέλεις πραγματικά να γνωρίσεις ή σε διακατέχει ναρκισσισμός;»

V   Ναι… αναζητάς συχνά πυκνά την γαλήνη, αλλά τελικά σαν την τρικυμία δεν έχει. Μέσα σε έναν  υπερδραστήριο νου δεν μπορείς να ψεκάσεις αναισθητικό. Κι αυτό δεν είναι βόλεμα… είναι φύση. Για να θελήσεις να ξεβολευτείς, πρέπει πρώτα να παραδεχτείς ότι βολεύτηκες, να απομυθοποιήσεις την βόλεψη σου, να αρνηθείς τις απολαύσεις της κατάχρησης και να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου στην ποιότητα… ξεχνώντας μια για πάντα την ποσότητα.

V   Ναι… θέλεις πάντοτε να ανοίξεις το παράθυρο σου μπας και ανοίξει κι η ψυχή σου και φυσήξει ούριος άνεμος και φωτιστεί το σύμπαν μέσα σου… με την εκδοχή της ελευθερίας να πηγαινοέρχεται απέξω και να σου ζητάει να την αρπάξεις. Μα καμιά φορά –συχνά πλέον- ξυπνάς το πρωί με το βάρος της προηγούμενης μέρας και την ευθύνη αυτής που έφτασε απ’ τα χαράματα και προτιμάς το λιγοστό φως του φακού στα απαραίτητα σημεία και την ελάχιστη αύρα από τις χαραμάδες απλά και μόνο για τις ανυπόφορες στιγμές. Αυτή είναι η άμυνα σου. Καλύτερα μικρό καλάθι… παρά μετά απογοήτευση.

V  Και ναι… στις απογοητεύσεις δίνεις τέλος. Στο παρελθόν όμως… όχι. Δεν δίνεις τέλος, γιατί χωρίς αυτό σπάει η προσωπική αλυσίδα και το παρόν μένει ξεκρέμαστο και δεν έχει από πού να αντλήσει «ψυχή» για να πάει στο μέλλον. Δεν δίνεις τέλος λοιπόν… δίνεις χώρο στο ντουλάπι, δίνεις θέση στο μπαούλο, δίνεις πασαπόρτι γι’ άλλα μέρη και το κουβαλάς σαν «αποσκευή». Αυστηρά σαν αποσκευή και αυστηρά κλειδωμένο.

V   Και κλείνει η παρένθεση. Και ναι… είναι ωραίο να θέλεις και να μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου έτσι απλά κι αβίαστα όπως σου προκύπτει, όμως όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια κι όλες οι φάσεις που διανύεις δεν είναι ίδιες. Δεν είναι κακό να θες να σε τραβήξει κάποιος στην ζωή. Το θέμα είναι… ποιόν θα επιλέξεις να το κάνει. Οι λάθος άνθρωποι φέρνουν λάθος αποτελέσματα. Κι εκεί είναι που μαθαίνεις παπαγαλίζοντας να κρίνεις, να κατακρίνεις και να κατηγορείς τους άλλους γι’ αυτό που έγινες ή γι’ αυτό που κατάντησες να γίνεις. Ευτυχώς έρχεται το πλήρωμα του χρόνου –ξεχωριστά για τον καθένα μας- και σου ζητά να πετάξεις από πάνω σου αυτό που σε έκαναν να γίνεις. Αν όχι… καλοφάγωτη η μιζέρια, η απομόνωση και η ατέλειωτη θλίψη.

V  Ναι… δεν υπάρχει πιο ανακουφιστική οδός από εκείνη με σήμανση μονόδρομου να σου δείχνει την ζωή που ήθελες πάντα να ψάξεις και να βρεις στα μέτρα σου –όποια κι αν είναι αυτά. Κι αν η ζωή που ήδη κάνεις είναι αυτή που ήθελες, αλλά έμαθες να συγκρίνεσαι με τους άλλους κι άλλαξες κριτήρια; Κι αν η ζωή που ήδη κάνεις είναι αυτή που ήθελες χθές, αλλά όχι αυτή που θες σήμερα και σίγουρα όχι αυτή που θα θες αύριο; Συμπέρασμα… η ζωή που θες βάζει άλλα «ρούχα» ανά μήνα, ανά χρόνο, ανά δεκαετία, ανά βίωμα, ανά συνθήκη. Όσες φορές παρατήσεις ένα πλάνο για να καταπιαστείς με ένα άλλο, τόσο το καλύτερο. Η αλλαγή είναι εξέλιξη.  Γι’ αυτο άσε τι κάνεις και ψάξε τι χάνεις!!!

V   Όχι… ο ναρκισσισμός δεν έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με την ανάγκη που έχουμε να γνωρίσουμε ανθρώπους, συναισθήματα, εμπειρίες. Ναρκισσιστές ή μετριόφρονες, εγωιστές ή αλτρουιστές, μορφωμένοι ή ακαλλιέργητοι, μικροί ή μεγάλοι, φτωχοί ή πλούσιοι… όλοι θέλουμε να γνωρίσουμε εμάς, τους άλλους, το μετά, το όμορφο. Η μόνη μας διαφορά βρίσκεται στον τρόπο, την ένταση και τον βαθμό της έκθεσης μας απέναντι σε ό,τι συναντάμε. Ας εκτεθούμε λοιπόν λίγο παραπάνω και μετά ας αναλογιστούμε τι από όλ’ αυτά που εκθέσαμε αγαπάμε πάνω μας και τι από όλ’ αυτά που δεν αγαπάμε έχουμε την διάθεση… είτε να τα αγαπήσουμε, είτε να τα διαμορφώσουμε έτσι, ώστε να τα αγαπήσουμε. Κι επειδή η αγάπη φέρνει αγάπη… κάποια στιγμή θα αγαπηθούμε κιόλας ολόκληροι γι’ αυτό που πραγματικά είμαστε.

 

 

Προηγούμενο άρθροΠαγκόσμια Ημέρα Μουσικής / Μουσική σε κάθε μας βήμα σήμερα στη Θεσσαλονίκη
Επόμενο άρθρο«Μαμά, πηγαίνω στο καλύτερο σχολείο του κόσμου»
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.