«ΤΟ ΔΙΩΡΟΦΟ ΤΗΣ ΤΣΙΜΙΣΚΗ»: Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟΥ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ

0
1136

fotouΤο διώροφο της Τσιμισκή,  Γιώτα Φώτου, εκδ. Ψυχογιός, 2015, σελίδες 376

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ Προτείνει η Κωνσταντίνα Παπαδοπούλου

Ένα έντονο ιστορικό μυθιστόρημα γραμμένο από την Γιώτα Φώτου, μιας από τις πιο αξιόλογες σύγχρονες ελληνίδες συγγραφείς.

Στο βιβλίο της θίγονται  τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα του προηγούμενου αιώνα- η Μικρασιατική Καταστροφή, η Κατοχή, ο Διωγμός των Ποντίων και ο ξεριζωμός των Εβραίων από την Θεσσαλονίκη και η  λεηλασία των περιουσιών τους, κι όλα αυτά δοσμένα χωρίς ιστορικές ανακρίβειες.

Κοινός παρανομαστής όλων  η Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα αυτό το διώροφο νεοκλασικό της οδού Τσιμισκή. Μυστικά κλειδωμένα βαθιά, γεγονότα που σημάδεψαν τρείς γενιές ανθρώπων, παιχνίδια της ζωής που όρισαν άτομα εν αγνοία τους ως πιόνια σε ένα σκληρό παιχνίδι της μοίρας.  Άνθρωποι του χτες, άνθρωποι του σήμερα διεκδικούν, οι περισσότεροι άθελα τους, μια θέση σε ένα πάζλ που τα κομμάτια του ενώνουν το παρόν με τον παρελθόν για να δοθούν απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα χρόνων. Έρωτας, φιλία, προδοσία, μίσος, απόγνωση είναι μόνο λίγα από τα συναισθήματα που κυριαρχούν στο μυθιστόρημα αυτό και φωλιάζουν στην καρδιά του αναγνώστη σελίδα τη σελίδα.

Πλούσια και καλοδουλεμένη πλοκή, γλαφυρότητα λόγου χωρίς περιττές και ανούσιες φλυαρίες, παραστατικότητα εικόνων , έντονες περιγραφές και ζωντανοί διάλογοι είναι τα κλειδιά της επιτυχίας του βιβλίου. Η Θεσσαλονίκη ζωντανεύει μέσα στο πέρασμα των χρόνων, η Ιστορία με την μυθιστορία ενώνονται με τρόπο μαγικό μέσα από την πένα της Γιώτας Φώτου για να απδείξει  πως ένα βιβλίο δεν χρειάζεται να είναι πολυσέλιδο για να είναι συναρπαστικό. Ανατρεπτικό μέχρι την τελευταία του σελίδα, μέχρι την τελευταία του λέξη!

«Το Διώροφο της Τσιμισκή» καθηλώνει και το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Μια ματιά στο βιβλίο:

Μάιος 1943

«Δεν μπορώ να σε βλέπω βουρκωμένη Ρόζα! Δεν πρόκειται να φύγουμε για την Πολωνία, γιάυτό μην στεναχωριέσαι άδικα!»

Ήταν Μάιος του 1943 και η οικογένεια Ναζάρι βρέθηκε έγκλειστη στον συνοικισμό Βαρόνου Χίρς με εκατοντάδες άλλους Εβραίους να περιμένουν την τύχη τους, ανήμποροι να αντισταθούν στις αποφάσεις των κατακτητών. Δυο μήνες τώρα τα τρένα έφταναν στον σταθμό και οι οικογένειες εξαναγκάζονταν να στριμωχτούν στα βαγόνια που θα τους οδηγούσαν στην Πολωνία, οπου τους είχαν υποσχεθεί μια νέα ζωή. Κάποιοι ένιωθαν ανακουφισμένοι που, κατα τη γνώμη τους, είχαν αποφύγει τα χειρότερα. Είαν παρακολουθήσει εκτελέσεις και δόξαζαν το Θεό που ήταν ακόμα ζωντανοί. Μετα το περιστατικό με την λεηλασία του σπιτιού τους, ο Συμεών, παρακούοντας τις διαταγές των Γερμανών με τις οποίες δεν επιτρέπονταν η κυκλοφορία των Εβραίων έξω απο τις γειτονιές τους, είχε πάρει την οικογένειά του και είχαν εγκατασταθεί σε μια αποθήκη στο Καραμπουρνάκι, η οποία είχε αγοραστεί παλιά μαζί με έναν λαχανόκηπο απο τον πατέρα του Συμεών, χωρις να πουν κουβέντα σε κανέναν. Δίπλα στην οικογένεια των χριστιανών που κατοικούσε ήταν παλιοί γνώριμοι και φίλοι – άτομα απόλυτης εμπιστοσύνης- και οι μόνοι της περιοχής που γνώριζαν την πραγματική ταυτότητα της οικογένειας. Έμειναν εκεί περίπου τρεισήμιση μήνες, αποφεύγοντας να πολυκυκλοφορούν και να συναναστρέφονται τους γείτονες. Κι ένα βράδυ μπούκαραν μέσα οι Γερμανοί με την συνοδεία κάποιων δοσύλογων και τους μετέφεραν στο στρατόπεδο Χιρς. Είχε φανεί καθαρά οτι κάποιος τους είχε καταδώσει , αφου οι κατακτητές γνώριζαν το όνομα τους. Ποιος ήταν αυτός ο καταδότης δεν ήξεραν, σίγουρα όμως δεν ήταν οι γνωστοί που έμεναν εκεί δίπλα. Είχαν δει την προσπάθεια που έκαναν να τους φροντίσουν αυτούς τους μήνες , είδαν και τον πόνο στα πρόσωπα τους την ώρα που οι Γερμανοί τους συνέλλαβαν. Ίσως ήταν κάποιος που τους αναγνώρισε τυχαία, κάποιος απο εκείνους που είχαν ταχθεί υπερ την απέλασης όλων των εβραίων. Ευτυχώς εκείνη την μέρα οι Γερμανοί δεν  είχαν χρησιμοποίησει βία , αντίθετα τους επέτρεψαν να μαζέψουν τα πράγματα τους επειδή θα έφευγαν απο τη Θεσσαλονίκη όπως τους είπαν. Βρέθηκαν λοιπόν να περιμένουν το τρένο απελπισμένοι όλοι εκτος απο τη Σουσάννα που δεν ήθελε να δεχτεί την πραγματικότητα…»

Προηγούμενο άρθρο«Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ»: ΜΙΑ ΣΑΓΗΝΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Επόμενο άρθροΣΥΝΑΝΤΗΣΗ Μ. ΚΟΛΛΙΑ-ΤΣΑΡΟΥΧΑ ΜΕ ΝΕΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΝΤΙΟΥΣ
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.