Το ελληνικό πρόβλημα με τα μάτια ενός Έλληνα της Διασποράς

0
998

Γράφει ο Ροδόλφος Μασλίας

 

Εμείς, οι ΄Ελληνες του εξωτερικού, διστάζουμε πολύ να συζητήσουμε με τους Έλληνες στην Ελλάδα αυτά που πιστεύουμε για την πορεία της χώρας μας, τις σκέψεις μας που διαμορφώνονται με βάση τα βιώματά μας εδώ και τα όσα λέγονται και γράφονται γύρω μας.

Διστάζουμε γιατί εμείς δεν υφιστάμεθα τις θυσίες και τις αδικίες που προκύπτουν από την πολιτική την οποία οι ιθύνοντες της χώρας έχουν επιβάλει καθ΄υπαγόρευση των πιστωτών μας, αλλά επιπλέον έχουν εφαρμόσει τόσο άσχημα – και λόγω του σαθρού και αναποτελεσματικού συστήματος – ώστε να γίνονται ακόμα πιο ανισοβαρή, άδικα, ανυπόφορα.

Ωστόσο, ίσως θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουν οι πολίτες αυτά που ακούμε και διαβλέπουμε να προετοιμάζονται εδώ στην Εσπερία για την πατρίδα μας. Διότι οι πολιτικοί μας που πηγαινοέρχονταν τόσο καιρό για να… διαπραγματευτούν τα μνημόνια και τα τοιαύτα, δεν μετέφεραν πιστά αυτά που και αυτοί άκουγαν και άρα πολύ καλά γνωρίζουν .

Και δεν εξήγησαν ποτέ την ακριβή κατάσταση, ούτε το ακριβές πλαίσιο των συμφωνιών που έκαναν – ή που αναγκάστηκαν να κάνουν επειδή οι ίδιοι προηγουμένως υπερχρέωσαν τη χώρα και κατάπιαν  τα εκατομμύρια από τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις επί 20 χρόνια – διότι ήθελαν να παίξουν το γνωστό, εγωιστικό, προσωποπαγές πολιτικό τους παιχνίδι, όπως το γνώριζαν πάντα, με τα ρουσφέτια, τιςοφσόρ  εταρίες τους, τις πομπώδεις δηλώσεις στην τηλεόραση…

Εμάς εδώ, αλήθεια, μας φαινόταν αδιανόητο να παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα από τα κανάλια των διαφόρων χωρών και την πορεία προς την καταστροφή και μόλις βάζαμε την ελληνική τηλεόραση, να βλέπουμε μια ατέλειωτη προεκλογική φαρσοκωμωδία, σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα από τις αρχές της δεκαετίας, σαν να μην ήταν όλοι αυτοί που έφεραν τη χώρα εδώ, να μιλούν με περισσή ωραιοπάθεια για ποσοστά και εξουσία.

Μας φάνηκε τρελό που όταν η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση επέβαλε στην Ελλάδα και την Ιταλία ταυτόχρονα για πρωθυπουργούς δύο τεχνοκράτες με ευρωπαϊκή πείρα, σε μεν την Ιταλία έγινε μια ολιγομελής κυβέρνηση χωρίς πολιτικούς που σε μερικούς μήνες έβαλε τάξη στη χώρα (απελευθέρωσε τα επαγγέλματα, χτύπησε τη φοροδιαφυγή, πέτυχε μια θαυμαστή κοινωνική ειρήνη), ενώ σε μας, εξαιτίας των εγωισμών κάποιων πολιτικών που είχαν γραπωθεί στην καρέκλα τους και στην καριέρα τους που τόσα χρόνια έχτιζαν με το όνειρο της πρωθυπουργίας, συνέχισαν 50 πολιτικοί να λειτουργούν με τον ίδιο αναποτελεσματικό τρόπο και να καλύπτουν το σάπιο σύστημα που έχτισαν για ιδιοτελείς σκοπούς.

Πραγματικά, το συναίσθημα που κυριαρχεί σε μας τους ΄Ελληνες του εξωτερικούείναι ότι στην Ελλάδα κανείς δεν κατάλαβε ότι η χώρα διέρχεται μια έκτακτη πολύ ζοφερή κατάσταση.

Παρακολουθούμε εδώ και πάρα πολλούς μήνες μια πορεία αυτοκαταστροφική προς δύο μέτωπα: ως προς την ευρωπαϊκή μας αξιοπιστία με ορίζοντα την έξοδο από τη ζώνη ευρώ (τουλάχιστον, αν όχι και από την ΕΕ) και ως προς την ελληνική κοινωνία, αφού δεν βελτιώνονται οι δομές του κράτους, συνεχίζεται η διαφθορά και η πελατειακή πολιτική, δεν ανακάμπτει η εισπρακτική ικανότητα, δεν γίνονται προσπάθειες εγχώριες για την ανάπτυξη και τη βελτίωση των υπηρεσιών, αδιαφορούν  τα συνδικάτα κατά τις διεκδικήσεις τους για τα ασθενέστερα στρώματα του πληθυσμού αλλά και για τις ελάχιστες πηγές εσόδων μας όπως ο τουρισμός και η ναυτιλία, συνεχίζεται η ατιμωρησία, η πολυνομία αποτρέπει την εφαρμογή των  όποιων βελτιωτικών μέτρων, δεν μπορούμε να απορροφήσουμε το παραμικρό κοινοτικό κονδύλι ούτε με τους χαριστικούς όρους του ΕΣΠΑ,  δεν λειτουργεί η δικαιοσύνη με τους αναγκαίους για μια τέτοια κατάσταση ρυθμούς, διατάξεις όπως η παραγραφή και η ασυλία εξασφαλίζουν την ατιμωρησία των κυρίων υπαιτίων της κρίσης,  δεν ελέγχεται η λαθρομετανάστευση, δεν μπορεί να ελεγχθεί η κάθε είδους εγκληματικότητα, κοντολογίς, δεν υπάρχει κράτος.

Τώρα δεν υπάρχει και κυβέρνηση. Το δήθεν σαφές μήνυμα του λαού με τις εκλογές το ερμηνεύουν ο καθένας κατα το δοκούν και σύμφωανα με τα πολιτικά του παιχνίδια. Βέβαια και ο κοσμάκης από τη μιά θέλει με συντριπτική πλειοψηφία την Ελλάδα στη Ευρώπη και από την άλλη προσπαθεί – μέσα στην ένδεια που τον έχουν ρίξει – να αναθέσει τη δακυβέρνηση της χώρας στις δυνάμεις εκείνες που δεν θα εφαρμόσουν ή έστω θα αναδιαπραγματευθούν τα συμπεφωνημένα με την Ευρώπη.

Αυτή η αντίφαση οφείλεται ξεκάθαρα σε τρεις λόγους:

  • Κανείς δεν εξήγησε στον κόσμο ότι τα συμπεφωνημένα δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Οι πιστωτές που τους δώσαμε τη δυνατότητα να μας κρατούν στο χέρι, απαιτούν τα οφειλόμενα και εξαρτάται από αυτούς η στοιχειώδης οικονομική λειτουργία της χώρας. Μήνα με το μήνα αγωνιούμε για τους μισθούς και τις συντάξεις. Σε μια τέτοια κατάσταση, δύσκολα διαπραγματεύεσαι και ακόμα πιο δύσκολα αναδιαπραγματεύεσαι. Εάν μάλιστα  καταγγείλουμε τις συμφωνίες, η έξοδος από την ευρωζώνη θα είναι άμεση και καταστροφική.
  • Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα μνημόνια και τα διάφορα μέτρα εφαρμόστηκαν  τμηματικά και έπληξαν επιλεκτικά μόνο τα ασθενέστερα στρώματα και τους επιχειρηματίες εκείνους που δεν είχαν περιθώρια φοροδιαφυγής, αλλά ούτε και περιθώρια να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές απώλειες που επιφέρουν τα φορολογικά μέτρα και η συρρίκνωση της πελατείας λόγω της ύφεσης.
  • Ο τρίτος λόγος είναι ότι η Ελλάδα ως πειραματόζωο της πολιτικής της Ευρώπης για τη διάσωση των υπερχρεωμένων οικονομιών, μια και ήταν η πρώτη χώρα που μπήκε στους μηχανισμούς στήριξης, αντιμετώπισε μέτρα που μάλλον χειροτερεύουν παρά βελτιώνουν την όλη κατάσταση και βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.

 

Και ποια είναι τώρα η καλύτερη λύση;

Θα έλεγε κανείς αβίαστα εάν συμφωνεί ότι είναι καλύτερα να μείνουμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια, ότι είναι μια συσπείρωση των λεγόμενων φιλοευρωπαϊκών ή …μνημονιακών κομμάτων.  Σήμερα μάλιστα φαίνονται ανακουφισμένοι και οι Ευρωπαίοι που διαφαίνεται  μια τέτοια προοπτική για τις εκλογές του Ιουνίου.

Ωστόσο, τα δύο κόμματα που θα αποτελέσουν τον κορμό αυτής της συνεργασίας, δεν απέδειξαν όλον αυτόν τον καιρό ότι είναι ανίκανα και να συνεργαστούν αρμονικά και να εφαρμόσουν οποιοδήποτε μέτρο στην πράξη;

Φοβούμαι πως δεν είναι λύση να ξαναπάρουν, μαζί αυτή τη φορά, την εξουσία και να κάνουν μια κυβέρνηση με προοπτική τετραετίας, γιατί με την αναποτελεσματικότητά τους –  και τολμώ να πω με την αναλγησία τους για τα δεινά του κοσμάκη – θα μας σύρουν σε μια μακρά διαδικασία χωρίς αύριο, όπου θα ζητιανεύουμε λεφτά από τους πιστωτές μας μόνο για να τους πληρώνουμε τα χρέη μας και δεν πρόκειται ποτέ να ξαναβρούμε ρυθμούς ανάπτυξης…

Και θα πείτε λοιπόν, και τότε ποια είναι μια καλύτερη λύση;

Ειλικρινά, δεν ξέρω…

Καλή ψήφο….

 

 

Προηγούμενο άρθροΚαι όμως, υπάρχουν τέτοια επιδόματα…
Επόμενο άρθροΜπράβο Γιάννη Οικονόμου!
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.