Το κράτος φίλε, είναι όπου σε δαγκώσει και όπου το δαγκώσεις

0
750

kapodistriaΓράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Αν πιστεύει κάποιος πως οι μεγάλες αλήθειες λέγονται από πολιτικούς, δημοσιογράφους ή πνευματικούς ανθρώπους, τότε μάλλον δεν αφουγκράζεται την κοινωνία. Οι μεγάλες αλήθειες κρύβονται στις απλές κουβέντες των ανθρώπων, όταν βγαίνουν αβίαστα από το στόμα τους, χωρίς καμιά σκοπιμότητα ή δεύτερες σκέψεις.

Ο διάλογος είναι αυθεντικός, από διπλανή παρέα σε ταβέρνα. «Μα καλά ρε φίλε, τί κάνει το κράτος για μένα για να κάνω κάτι και εγώ για αυτό»; Και η απάντηση. «Το κράτος φίλε, είναι όπου σε δαγκώσει και όπου το δαγκώσεις».

Στην Ελλάδα, η αταίριαστη σχέση κράτους πολίτη έχει παρελθόν, τουλάχιστον δύο αιώνων.

Η πρώτη απόπειρα κράτους στην Ελλάδα από τον Απρίλιο του 1827 μέχρι τον Οκτώβριο του 1831, είχε κάποια χειροπιαστά, αλλά λιγοστά δυστυχώς αποτελέσματα. Ο πρώτος Κυβερνήτης που φτάνει στην Ελλάδα ως σωτήρας, μετά από τριάμισι χρόνια προσπαθειών για τη δημιουργία κράτους, δολοφονείται από τους Μαυρομιχάληδες. Ο οπλαρχηγοί και αρματολοί που θεωρούσαν λάφυρο τις περιοχές που διαφέντευαν μετά την ήττα των Τούρκων στην Ελλάδα, αδυνατούσαν να κατανοήσουν τι σημαίνει κράτος. Ήταν εντελώς έξω από τη λογική τους να δεχθούν να ψαλιδίσουν τις εξουσίες τους αυτοί, οι νικητές της επανάστασης, για να μπουν κάτω από τις διαταγές κάποιου μηχανισμού που δεν ήξεραν ποιος ακριβώς ήταν και τι έκανε;

Ο θεσμός του κράτους, από ιδρύσεως του νέου ελληνικού κράτους, ήταν κάτι ξενόφερτο, κάτι που επιβλήθηκε απέξω.

Ναι μεν οι Έλληνες ήθελαν κράτος, αλλά το ήθελαν ο καθένας για ίδιον όφελος. Ο ακτήμονας για να αποκτήσει γη και να σταματήσει να πληρώνει υπέρογκους τόκους στον τοκογλύφο, ο κοτζαμπάσης για να τον σιγοντάρει στην εξουσία που ασκεί στον ντόπιο πληθυσμό, ο τσιφλικάς το ίδιο, ο αρματολός για έχει τον έλεγχο της περιοχής του αρματολικιού του, ο ‘’ήρωας’’ της επανάστασης για να αράξει και να εισπράττει γενναίες συντάξεις και ο πολιτικός για να κάνει πως κυβερνά και να εισπράττει επίσης.

Ο θεσμός όμως του κράτους όπως τον εννοούσαν οι ξενόφερτοι, με πρώτο τον Καποδίστρια, δεν τους εξασφάλιζε όσα ονειρεύονταν ο καθένας για την πάρτη του. 

Τόσες αλλαγές, τόσες ‘’επαναστάσεις’’, τόσες ‘’δημοκρατικά’’ εκλεγμένες κυβερνήσεις δεν κατάφεραν να γεφυρώσουν την καχυποψία και το μίσος του πολίτη προς το κράτος και του κράτους προς τον πολίτη. Το κράτος παρέμενε πάντα λάφυρο στα χέρια των κομματικών μειοψηφιών που το κυρίευαν, ενώ ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά για το κοινό καλό, εκτός κάποιων φωτισμένων εξαιρέσεων που φυσικά υπήρξαν.

Στις περισσότερες δυτικές δημοκρατίες η δημιουργία κράτους, με τη μορφή που το ξέρουμε σήμερα, δεν έγινε με ιδρυτική απόφαση, όπως στην Ελλάδα, μετά την επανάσταση. Οι δομές του κράτους προέκυψαν μέσα από την κοινωνία και ζυμώθηκαν μαζί της.

Ο κοινός σκοπός των Ελλήνων, ως σώμα, ως κοινωνία, που εξυπηρετείται μέσα από τους φόρους που διατίθενται για το κοινό καλό, ποτέ δεν έγινε αποδεκτός από την πλειοψηφία του ελλαδικού πληθυσμού. Έτσι το κράτος θα έμενε για πάντα ένας καταπιεστικός μηχανισμός και αν ήθελες να προκόψεις ως άτομο, θα έπρεπε να το κλέβεις, να μην αποδίδεις όσα σου αναλογούν, να κρύβεσαι και να εκδηλώνεσαι διακριτικά χωρίς να μπαίνεις στη μύτη του.

Από την άλλη μεριά το σπάταλο και αναποτελεσματικό κράτος ήθελε να συνεχίσει να επιβιώνει και να τρέφει όλους του κρατικοδίαιτους απομυζώντες του (πολιτικούς κομματάρχες και δημόσιους ‘’λειτουργούς’’) για αυτό και έπρεπε πρώτον να λαδώνεται για το παντεσπάνι του, ώστε να κάνει τα στραβά μάτια και δεύτερον να τσακίζει όποιον προσπαθήσει ή να το ξεγελάσει ή να του ξεφύγει χωρίς να καταβάλει τα ανάλογο λαδάκι ή το φόρο του.

Πόσες επιχειρήσεις δεν κατακηνυγήθηκαν στη Ελλάδα για εντελώς τυπικά παραπτώματα, ανούσια ως προς την σημασία τους, απλώς γιατί οι Δον Κιχώτες επιχειρηματίες τους είχαν αποφασίσει να μην ενδώσουν στις παροτρύνσεις περί λαδώματος; Και από την άλλη πόσα λαμόγια επιχειρηματίες δεν έγιναν ζάπλουτοι χάρη στο καλό λάδωμα της μηχανής του κράτους;

Ο φαύλος κύκλος εμπιστοσύνης-καχυποψίας, που έχει ανοίξει από ιδρύσεως ελληνικού κράτους δεν έχει κλείσει ποτέ. Στη σημερινή δε εποχή η ληστρική επιδρομή του κράτους στους πολίτες, ώστε να συνεχίζει το ίδιο να θρέφει επίορκους, πλεονάζοντες και αντιπαραγωγικούς κομματάνθρωπους και δημόσιους ‘’λειτουργούς’’ έχει βαθύνει αυτό το μίσος σε βαθμό τέτοιο, που στα μάτια πολλών απελπισμένων νεόπτωχων η πλήρης καταστροφή, με την αυτοκτονική έξοδο από την Ευρωζώνη, να θεωρείται λύση.

Και ο φαύλος κύκλος δεν φαίνεται να κλείνει ποτέ, αφού το κράτος θεωρεί τον πολίτη κλέφτη και ο πολίτης θεωρεί το κράτος ένα αχρείο μηχανισμό αρπαγής και καταλήστευσης. Γι’ αυτό, όπου μπορεί να δαγκώσει ο πολίτης το κράτος και να αρπάξει ό,τι μπορεί, το κάνει, αλλά το ίδιο κάνει και το κράτος όταν φορολογεί ανάλγητα με χαράτσια γερόντια των 400 ευρώ και άνεργους των μηδέν ευρώ, που δεν μπορούν να ξεφύγουν απ’ την αρπάγη του. 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.