Το κυπριακό φοιτητικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη στα τέλη του ’80

0
554

Γράφει ο Αντώνης Μανδρίτης / Διπλωμάτης

«Εγκαταλείπουμε την γλυκεία μας Θεσσαλονίκη. Πόσα όνειρα, πόσους καημούς, πόσες ελπίδες δεν δημιουργήσαμε σ’ αυτή την γωνιά της γης και πόση αγάπη δεν κλείσαμε στη ψυχή μας γι’ αυτή». Τα λόγια αυτά ανήκουν σε ένα από τους από τους ήρωες της κυπριακής ελευθερίας, τον Κυριάκο Μάτση, όταν άφηνε πίσω του την Θεσσαλονίκη μετά το πέρας των σπουδών του.

Όντως όλες και όλοι οι Κύπριοι φοιτητές και φοιτήτριες που ζήσαμε στην πρωτεύουσα του ελληνικού βορρά, διακατεχόμαστε από τα ίδια συναισθήματα χρόνια τώρα μετά το πέρας των σπουδών μας. Η Θεσσαλονίκη θα παραμείνει κομμάτι ανεξίτηλο της ζωής μας. Οι φιλίες που δημιουργήσαμε όλοι με τους Μακεδόνες – κυρίως – αλλά και τους υπόλοιπους εξ’ Ελλάδος συμφοιτητές μας όπως  και με τον ντόπιο πληθυσμό, είναι οι καλύτεροι μάρτυρες της σχέσης που δημιούργησε και εξακολουθεί να δημιουργεί η κυπριακή φοιτητική κοινότητα της Θεσσαλονίκης.

Ερχόμενος τον Σεπτέμβριο του 1989 στην Θεσσαλονίκη όντως δεν γνώριζα πολλά πράγματα γι’ αυτήν. Όμως από την πρώτη στιγμή μου φάνηκε οικεία, προσιτή, ανθρώπινη και ζεστή. Και σ’ αυτό βέβαια συνέβαλαν οι άνθρωποί της. Η μητρόπολη των Βαλκανίων κουβαλά μια ιστορία μεστή από αναμνήσεις που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά.

Εκτός από την ενασχόληση μου με το πανεπιστήμιο και τις σπουδές, είχαμε και… τα συνδικαλιστικά. Εμβολιασμένοι από το «μικρόβιο» του φοιτητικού συνδικαλισμού που ανθούσε στο ΑΠΘ όπως και σε όλα βεβαίως τα ιδρύματα ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα, ρίχθηκα στην μάχη για την εξάπλωση –ανάμεσα στον κυπριακό φοιτητόκοσμο– των ιδεών που πίστευα ότι με αντιπροσώπευαν. Οι κυπριακές φοιτητικές παρατάξεις απηχούσαν σε μεγάλο βαθμό τις κομματικές καταστάσεις στο εσωτερικό του νησιού, αλλά σε κάποιο βαθμό υπήρχε μια διαφοροποίηση με την έννοια ότι συνυπάρχουν κάποια στοιχεία «τοπικού» χαρακτήρα λόγω της ιστορίας του φοιτητικού κινήματος που είχε αναπτυχθεί εδώ και δεκαετίες.

Συνήθιζα να λέω ότι στην ζωή μετανιώνεις όχι για αυτά που έκανες αλλά για αυτά που δεν έκανες. Τελικά η ζωή διδάσκει πολλά και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ίσως (η αμφιβολία πάντα αιωρείται) υπάρχουν και πράγματα για τα οποία μετανιώνουμε, υπό την έννοια ότι θα έπρεπε να είχαμε δράσει και σκεφθεί διαφορετικά.

Όχι γιατί μετάνιωσα για την ανάμειξή μου στο φοιτητικό κίνημα. Ούτε για τα ιδανικά που υπηρέτησα. Και σήμερα εάν είχα να επιλέξω τις ίδιες επιλογές θα έκανα. Όμως συμπεριφορές όπως ο φανατισμός, οι αντεγκλήσεις και οι αντιπαραθέσεις χωρίς νόημα μόνο αντιπαραγωγικές κρίνονται. Μετά από χρόνια, κοιτάζοντας πίσω στο παρελθόν με νηφαλιότητα, πρέπει να είσαι οξυδερκής και αντικειμενικός. Θα αναφέρω μόνο ένα παράδειγμα. Όταν έγινε το γιγαντιαίο εκείνο συλλαλητήριο για να βροντοφωνάξουμε και να διατρανώσουμε την ελληνικότητα της Μακεδονίας, δεν συμμετείχαμε οι Κύπριοι φοιτητές ενωμένοι αλλά ξεχωριστά. Ήταν κάτι που ακόμη με λυπεί. Κατίσχυσαν τα λίγα που μας χώριζαν και όχι τα πολλά που μας ένωναν.

Έτσι λοιπόν μετά από χρόνια, αναπολώντας όλα αυτά, σκέφτηκα να προσφέρω και εγώ την δική μου «κατάθεση». Συλλέγοντας, με την βοήθεια και άλλων, παλαιότερων από μένα συνέγραψα ένα βιβλίο με τίτλο «Το Κυπριακό Φοιτητικό Κίνημα στην Θεσσαλονίκη». Χωρίς φόβο πλέον αλλά με πάθος, παραθέτω ντοκουμέντα και μαρτυρίες της ιστορίας του κυπριακού φοιτητικού κινήματος στην Θεσσαλονίκη για ολόκληρες δεκαετίες. Με την γραφίδα φυσικά του συγγραφέα απαλλαγμένη από τους «φόβους» και τις ιδεοληψίες του χθες, με την πλάτη στο παρελθόν και το βλέμμα στο μέλλον.

Ο επίλογος λιτός, καλώντας σε ενότητα και συστράτευση γύρω από το εθνικό μας θέμα, γιατί η Κύπρος μας ενώνει. Ιδιαίτερα με την επίκληση του έντονου συναισθηματικού περιβάλλοντος που πάντα δημιουργεί η πάλαι ποτέ πρωτεύουσα των  Βαλκανίων, όπως αποτυπώνεται στην υπέροχη γραφίδα του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη και παραθέτω στο οπισθόφυλλο του συγγράμματος: «Η καλύτερη ώρα για να δούμε ένα πράγμα στην Θεσσαλονίκη είναι εκείνη που επιτρέπει στις ατμοσφαιρικές συνθήκες να το μετατρέψουν σε μια κηλίδα χρώματος, σε μια ποιότητα συναισθήματος όλο έξαρση». Διαχρονική υπόμνηση σε όσους «θήτευσαν» στην απροσπέλαστη από τον χρόνο, πόλη της Θεσσαλονίκης.

Προηγούμενο άρθροΗ άνοδος της Χρυσής Αυγής
Επόμενο άρθρο«Η Armée d’ Orient στα Βαλκάνια» στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.