«Το παιχνίδι της μίμησης»: μια δυνατή ταινία για την ομοφυλοφιλία

0
1850

benedictCINEΚΡΙΤΙΚΗ / Γράφει ο Σώτος Χαβαλές

Με στιβαρή σκηνοθεσία και πλήρη επίγνωση των αινιγματικών χαρακτήρων με τους οποίους μπλέκεται, ο Μόρτεν Τίλντουμ, που βρίσκονταν πριν τέσσερα χρόνια στο σκηνοθετικό τιμόνι του ευφυέστατου «Κυνηγοί Κεφαλών», επιστρέφει για να κερδίσει μία θέση στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς με «Το Παιχνίδι της Μίμησης» που μπαίνει με φόρα στην οσκαρική κούρσα. Η ταινία που βασίζεται στη διασκευασμένη μορφή του βιβλίου του Άντριου Χοτζ «Άλαν Τιούρινγκ: Το Αίνιγμα», αφηγείται την ιστορία ενός Βρετανού ομοφυλόφιλου μαθηματικού που κατορθώνει να σπάσει τον κώδικα του άκρως περίπλοκου μηχανισμού «Enigma», του οποίου η αποκρυπτογράφηση καθόρισε την έκβαση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Το φιλμ ακολουθεί τη ζωή του Τιούρινγκ κατά τη διάρκεια τριών περιόδων της ζωής του με σκοπό να λυθεί το αίνιγμα της φιλήσυχης προσωπικότητας του. Αρχικά, γνωρίζουμε τον έφηβο ήρωα όταν βρίσκεται εσώκλειστος στο σχολείο παλεύοντας με φιλοδοξίες και όνειρα ενώ το βασικότερο κομμάτι της ταινίας αφορά την περίοδο κατά την οποία ο Τιούρινγκ μαζί με τη βοήθεια μιας επίλεκτης ομάδας επέλυαν το «Enigma». Το έργο κλείνει με την άνανδρη διάρρηξη του σπιτιού του καλοκάγαθου πρωταγωνιστή με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί η σεξουαλική ταυτότητα του και να κυνηγηθεί όσο κανένας μέχρι και την πρόωρη έκβαση της ζωής του.

Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς με απερίγραπτη τρυφερότητα και αφοπλιστική ευαισθησία δίνει την ερμηνεία της καριέρας του ενώ στο πλευρό του έχει την εξίσου καλή Κίρα Νάιτλι που κατορθώνει να σταθεί αντάξια των προσδοκιών. Η ταινία αποδίδει με πλήρη ρεαλισμό το κλίμα του πολέμου αλλά και τον κοινωνικό αποκλεισμό των ομοφυλοφίλων χωρίς να αποζήτα εύκολες λύσεις με ακρότητες και υπερβολές. Ταυτόχρονα, απολείπει ο εθνικισμός τον οποίο θα περιμέναμε από τέτοιου είδους παραγωγές, γεγονός ιδιαιτέρως ευχάριστο καθώς δεν κωλύει τη ροή της ταινίας. «Το παιχνίδι της Μίμησης» αποτελεί, ίσως, το κορυφαίο κοινωνικό κινηματογραφικό έργο της χρονιάς μια και δημιουργεί αιχμηρούς προβληματισμούς από το πρώτο λεπτό.

Προηγούμενο άρθροΝ. Νυφούδης: «Σε αυτές τις εκλογές η αποχή δεν χωράει…»
Επόμενο άρθροΓ. Ορφανός: «Υποχρέωση όλων μας να προσφέρουμε στον πολιτισμό»
Εδώ Σωτήρης Χαβαλές, σπουδαστής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο, από τα Σέρρας. Γέννημα θρέμμα χωριού και αδηφάγων στερεοτύπων, προσπάθησα αρκετά να ξεφύγω από τα γαμψά νύχια της κλειστής κοινωνίας του χωριού ώσπου τελικά βρέθηκα στην κοιλιά του τέρατος που λέγεται πόλη. Πασχίζοντας να διατηρήσω όσα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου μπορούσα μέσα στην ασφυκτικά κομφορμιστική κοινωνία που αντίκρισα, θυμίζω πυκνά συχνά στον εαυτό μου (μερικές φορές παραμιλώντας, άλλες απαγγέλλοντας στον καθρέφτη) τα πράγματα που μου αρέσουν. Η λίστα ξεκινά καθυστερημένα αλλά πάντοτε με το ίδιο πράγμα στην κορυφή: ταξίδια. Και δεν μιλώ για ταξίδια που βλέπει το μάτι παρά μονό η ψυχή, εκείνα τα νοερά που δεν συγκρίνονται ούτε με όλη την σοκολάτα του κόσμου. Βιβλία, μουσικές, θέατρα αλλά κυρίως σινεμά! Πάντα με την ίδια ιεροτελεστία, σαν να είναι εξομολόγηση, στην μεγάλη αίθουσα με τα φώτα κλειστά και το μυαλό ορθάνοιχτο, μην ξεφύγει καμιά εικόνα, μην ξεμείνει από αισθήσεις. Και για το τέλος, ο αντικατοπτρισμός μου στη μεγάλη οθόνη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.