Το πείραμα της αγκινάρας! Σε ελεύθερη απόδοση… πετάμε τη σαβούρα!

0
1023

agkinara

Scarpina Solla / Αφιερώνει η Ελένη Σκάρπου

V   Και ξυπνάς ένα πρωί και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις παίξει όλα τα χαρτιά σου κι ότι τώρα θέλεις να τα παίξεις όλα για όλα. Ρίσκο; Μπααα… τελευταία διαπίστωση  πριν παραδεχτείς ότι τα λάθη που έκανες… κουράστηκες να τα φορτώνεις και στα σωστά σου για χρόνια ολάκερα.

V   Κι είναι εκεί ακριβώς  που σε πιάνει το αφαιρετικό σύνδρομο. Πάνω που είχες μάθει…

… να προσθέτεις στα δικά σου τις αντάρες και τις απαιτήσεις των άλλων δίχως μια ανάσα, δίχως ένα έλεος…

… να πολλαπλασιάζεις τους φόβους σου με τις καντεμιές και τα στραπάτσα και το αποτέλεσμα να θυμίζει υπερφορτωμένο λογαριασμό κινητού που δεν θες να πληρώσεις…

… να διαιρείς τα ψίχουλα που παίρνεις συναισθηματικά για να μην μείνει κανείς παραπονεμένος και χαλάσει το κέικ της «αγάπης», μένοντας στο τέλος μπουκάλα με μαθηματική ακρίβεια!

V   Και ξαφνικά αφαιρείς. Ό,τι δεν σου κάνει, ό,τι σε χαλάει, ό,τι σε κουράζει, ό,τι σου τσακίζει τα νεύρα, ό,τι σε κρίνει και σε κατακρίνει, ό,τι είναι λίγο και βαρετό, ό,τι σε φιμώνει, σε παραμορφώνει και σε παραλύει. Με μεγάλα γράμματα διαβάζεις παντού μέσα σου –και έξω σου καμιά φορά- τη λέξη «Enough». Την γράφω στην αγγλική για να μην σας πέσει βαριά στο στομάχι. Άλλωστε για ψύλλου πήδημα λέμε «I love you», «Miss U» και όποτε θυμόμαστε αφιερώνουμε κι ένα «Σ’ αγαπώ» ή ένα «Μου λείπεις»… μη πάει και ξεχαστούν σαν ατάκες.

V   Που είχα μείνει; «Enough»! Σπάει κόκαλα σίγουρα, τσαλακώνει και φιλότιμο όσο να πεις, φυτεύει και κάμποσο τσαμπουκά όμως… που είναι χρειαζούμενος κι όταν φουντώσει κάνει ζημιές. Κι αν είσαι 20 και η ζημιά φτάνει την αδρεναλίνη στα ύψη; Κι  αν είσαι 30 και η ζημιά σου προξενεί από τη μία δέλεαρ κι από την άλλη φόβο; Κι αν είσαι 40 και η ζημιά σου δίνει μια ξεχασμένη, αλλά ανακουφιστική διέξοδο από τη δομημένη καθημερινότητα; Κι αν είσαι 50 και η ζημιά μοιάζει με όνειρο μακρινό, μα θα γινόταν ευχαρίστως πράξη; Κι αν, κι αν, κι αν;;; Σε ζημιά να βρισκόμαστε.

V   Βρίσκεις λοιπόν το κουμπί σου όταν κάθεσαι με τον τρόπο που θες στον καναπέ, όταν ανακαλύπτεις τον κόσμο ανάμεσα στις 50 αποχρώσεις του φωτός κι όχι του γκρι, όταν σε φυσάει ο πρωινός αέρας και δεν σκεπάζεσαι… έτσι από βαθύ μαζοχισμό, όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και το χαμόγελο σου προεξέχει στις γωνίες, όταν αφορίζεις κάθε τακτ, κάθε ταμπού, κάθε κλισέ… σε χρόνο μηδέν. Βρίσκεις και τον εαυτό σου όταν στην ατζέντα σου θυμάσαι τις στιγμές και όχι τα ονοματεπώνυμα. Βρίσκεις και την γαλήνη μέσα σου όταν παύεις να πιστεύεις ότι οι άνθρωποι παίρνουν το θάρρος που τους δίνεις. Όχι… παίρνουν το θάρρος που θέλουν να πάρουν και αποκτούν τα δικαιώματα που θέλουν να αποκτήσουν.

V   Βρίσκεις την χαρά παντού όταν την αφήσεις να σε προφτάσει, όπως λέει κι ένας φίλος που έχω κατατάξει στους σοφούς μου μέντορες. Βρίσκεις τον ψυχισμό σου μέσα στα λεκτικά δώρα κάποιων. Ο Πάνος με αποκάλεσε πρόσφατα «Κιούβανα» (Ανατολή Ηλίου) κι ανάθεμα αν ξέρω σε ποια γλώσσα… σημασία έχει ο κρότος που έκανε στ’ αυτιά μου. Ο Χρήστος μου είπε κάποτε «είμαι ερωτευμένος με την ψυχή σου» κι από τότε έμαθα να εκτιμώ τον έρωτα από μέσα προς τα έξω. Ο Γιώργος μου έγραψε σε ένα μήνυμα του «να μην πάψω να χαμογελώ… γιατί θα νυχτώνει πιο γρήγορα έτσι» κι αποφάσισα σε δευτερόλεπτα πως οι άνθρωποι ολοκληρωνόμαστε μόνο μέσα από το ανιδιοτελές μοίρασμα.

V   Πριν από αυτό το μοίρασμα όμως κάνεις το πείραμα της αγκινάρας. Αφαιρείς από το πυρ το ενδότερο σου τα άχρηστα φύλλα και αφήνεις το «μεδούλι» να δουλέψει όπως εκείνο ξέρει… με την ψυχή του. Κάνεις το ίδιο και με τους ανθρώπους. Αφαιρείς από πάνω τους τα περιττά και τα ψεύτικα και κρατάς την ουσία τους. Αν δεν έχουν, τους κλείνεις την πόρτα στα μούτρα. Άλλωστε με τις αγκινάρες ξέρετε πως είναι τα πράγματα… αν δεν βρεις «καρδιά»,  απλά δεν τις μαγειρεύεις και προτιμάς να μείνεις νηστικός.

 

Προηγούμενο άρθροΤα «ξερά» και τα «χλωρά» της ΕΡΤ!
Επόμενο άρθροΛίγα λόγια για τον κρόκο Κοζάνης
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.