Το σπίτι που δεν είχε τοίχους

2
467

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / [email protected]

 

Υπάρχουν άνθρωποι που σπίτι τους στην κυριολεξία είναι ο δρόμος. Τα στενόχωρα καθίσματα ενός Smart να έχουν γίνει το κρεβάτι τους και οι τουαλέτες των κοντινότερων μπαρ ο χώρος της προσωπικής τους περιποίησης. Να τριγυρνάνε με την πετσέτα στο χέρι μέσα στα δαιδαλώδη εμπορικά κέντρα και καμιά φορά κάποιος φίλος να τους παραχωρήσει το σπίτι του για ένα γρήγορο ντους. Τα πράγματα συνήθως ξεκινάνε κάπως έτσι. Η Τασούλα Μ. έμεινε άνεργη. Εργαζόταν ως καθαρίστρια σε οίκο ευγηρίας και δεν ανανεώθηκε το συμβόλαιό της. Η κόρη της Νανά εργάζεται ως αισθητικός και ζουν οι δυο τους από τα λιγοστά χρήματα που κερδίζει αυτή. Από τη στιγμή που την εγκατέλειψε ο σύζυγος της αδυνατούσε να πληρώσει το νοίκι. Έτσι από το διαμέρισμα στο οποίο κατοικούσαν τους έγινε έξωση και εδώ και κάποιες μέρες άρχισαν να κοιμούνται στο αυτοκίνητό τους, ένα κίτρινο Smart, αφού πρώτα έμειναν μερικές νύχτες σε σπίτια φίλων.

Έχει περάσει ήδη ένας μήνας. Η πρόχειρη λύση που βρήκαν αρχικά για να μην γίνουν βάρος σε κανέναν φαίνεται πως έγινε μόνιμη. Όταν το βράδυ έχει κρύο οι δυο γυναίκες δεν μπορούν να κοιμηθούν από την παγωνιά. Χώρια που φοβούνται κάποια επίθεση μέσα στη νύχτα από αυτές που γίνονται συνήθως από αγνώστους στα σταθμευμένα αυτοκίνητα. Για το λόγο αυτό διάλεξαν να παρκάρουν το «τετράτροχο σπίτι» τους σε ένα πάρκινγκ γνωστού σούπερ μάρκετ. «Μέχρι πότε θα συνεχισθεί αυτό;» αναρωτήθηκαν με απόγνωση  οι δύο γυναίκες τυλίγοντας το σλίπινγκ μπαγκ  γύρω από το σώμα τους για να μη πλευριτώσουν από το κρύο.  Η ύφεση θυμίζει τυφώνα που παρασέρνει τις… κατοικίες. Ο Νίκος Π. ήταν προϊστάμενος πωλήσεων σε μία βιομηχανία ανδρικών παπουτσιών. Κέρδιζε καλά χρήματα απολαμβάνοντας μία άνετη ζωή.  Η μεζονέτα που αγόρασε με δάνειο σε προάστιο της πόλης είχε τρεις ορόφους, αποθήκη και δύο θέσεις πάρκινγκ. Γιατί να μένει στα ενοίκια και να στριμώχνεται με τα δύο του παιδιά και τη γυναίκα του στο δυαράκι του κέντρου μέσα στα καυσαέρια, όταν μπορεί να ξεχρεώνει με τα ίδια χρήματα το δικό του κεραμίδι; Δουλευταράς και ικανότατος επαγγελματίας που να φανταζόταν ότι μια μέρα θα τον απέλυαν; Και επειδή ενός κακού μύρια έπονται η τράπεζα δεν άργησε να βγάλει  το τριώροφο του σε πλειστηριασμό…  Τι να γίνει. Φόρτωσαν τα ρούχα και τους υπολογιστές στο αμάξι και προσωρινά το μετέτρεψαν σε σπίτι. Και να πάρει η ευχή είναι πολύ άβολη  η διαμονή στο αμάξι. Εκτός του ότι δεν έχει τοίχους, δεν έχει ούτε χώρο για το ψυγείο…

Προηγούμενο άρθροΗ έκθεση «Culture Chanel» ταξιδεύει, μετά τη Σανγκάη, στο Πεκίνο
Επόμενο άρθροΚρίση του πολιτικού συστήματος και η νέα αρχιτεκτονική του
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

2 ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.