Το τέλος που (δεν) του άξιζε…

0
338

Γράφει ο Γιώργος Φραδελάκης / [email protected]

Είσαι από εκείνους που αρέσκονται στo happy end, στο ιδανικό κι ευτυχισμένο τέλος; Εκεί όπου ο κακός τελικά πεθαίνει και ο καλός περνάει μία όμορφη κι ευτυχισμένη ζωή; Λυπάμαι, αλλά θα πρέπει ν’ αλλάξεις κανάλι, γιατί το ελληνικό πρωτάθλημα δεν γεννήθηκε για σένα…

Το ρητό «ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει», ίσως να είναι και ό,τι πιο σωστό μπορεί ν’ ακούστηκε, να γράφτηκε ή να ειπώθηκε ποτέ. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι έχει και τις ρίζες του στην θρησκεία μας και στα λεγόμενα του Χριστού, αποτελώντας παράλληλα κι ένα ιδανικό μότο για να πορεύεται κανείς στην ζωή του. Πώς λοιπόν να μπορούσε ν’ αποτελέσει εξαίρεση η Σούπερ Λιγκ; Τι το διαφορετικό έκανε απ’ τα προηγούμενα χρόνια, για να μπορέσει να πάρει εκείνο το «τέλειο» φινάλε (και φέτος), που τουλάχιστον θ’ άφηνε στους περισσότερους φίλους της μία ευχάριστη γεύση. Εξάλλου, το να ήταν όλοι χαρούμενοι στο τέλος θα ήταν κάτι το αδύνατο, εκ των πραγμάτων.

Τι μας πρόσφερε για μία ακόμα φορά το ελληνικό πρωτάθλημα; Έχουμε και λέμε: Από ξύλο; Μια χαρά πήγαμε… δόξα τον Θεό δεν ήταν ούτε ένα, ούτε δύο τα κρούσματα που είχαμε.

Φερεγγυότητα-Αξιοπιστία; Λέξεις άγνωστες εδώ και χρόνια γι’ αυτούς που το… ταλαιπωρούν τις τελευταίες δεκαετίες, εξ ελαχίστων φυσικά περιπτώσεων.

Θέαμα; Εντάξει, κανείς δεν είχε την απαίτηση να κάνει ένα σύντομο… ταξίδι στην Πριμέρα Ντιβιζιόν και να δούμε κάτι το τόσο δραματικά διαφοροποιημένο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Και πάλι με μετρημένες στα δάχτυλα εξαιρέσεις, εύκολα θα μπορούσαμε να πούμε ότι… πόνεσαν τα ματάκια μας.

Όσο για το φινάλε; Aκόμα κι εκεί απογοήτευση και μόνο έφερε. Ενώ όλοι θα περίμεναν να γίνουν τα… δώρα της τελευταίας στιγμής, έτσι βρε αδερφέ, για να ‘χουμε κι εμείς να συζητάμε κάτι τις επόμενες ημέρες, να ξεφύγουμε για λίγο απ’ την μιζέρια και την ρουτίνα της πολιτικολαγνείας της καθημερινότητας, είδαμε όσους «έπρεπε» να νικήσουν, να το κάνουν και με περίσσιο μάλιστα πάθος.

Βέβαια θα πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε ότι τουλάχιστον σ’ αυτό τον τομέα (των «δώρων») είχαν φροντίσει προηγουμένως να μας αφήσουν κάθε άλλο παρά δυσαρεστημένους. Με συγχωρείτε, διατηρώ ακόμα αρκετά ψήγματα αθωότητας αλλά κάτι δεν μου κάθεται καλά σ’ αυτό το «διπλό» της Κέρκυρας ούτε φυσικά σ’ εκείνο του ΠΑΣ Γιάννινα στην «Τούμπα». Εξάλλου είναι γνωστό πως η Σούπερ Λιγκ δεν είναι πρωτάθλημα για… αθώους.

Φωτεινά σημάδια; Κι απ’ αυτό -προς τέρψιν όλων μας θεωρώ- είχαμε, και φυσικά δεν ήταν άλλο απ’ το ένα και μοναδικό, τον Ατρόμητο. Μπορεί ν’ ακούγεται τελικά πολύ κλισέ, ίσως να είναι κιόλας αλλά μόνο ένα παντελώς κολλημένο μυαλό θα μπορούσε να μην χαρεί και παράλληλα ν’ αναγνωρίσει πως δεν χρειάζεται να λέγεσαι μόνο Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ ή ΠΑΟΚ για να φτάσεις στην «γη της επαγγελίας». Μερικές φορές είναι αρκετή και η σωστή, οργανωμένη και μεθοδική δουλειά κάποιων. Αν θα ολοκληρωθεί και το… θαύμα, στον τελικό του Σαββάτου, δεν μένει παρά να περιμένουμε για να το μάθουμε.

ΥΓ. Φαντάζομαι κ. Παπουτσάκη θ’ αναθεωρήσατε και παράλληλα θα μετανιώσατε γι’ αρκετές απ’ τις πράξεις-λεγόμενα σας καθ’ όλη την διάρκεια της χρονιάς. Το στοίχημα βέβαια για τον καθένα είναι ν’ αναγνωρίζει τα λάθη του και στην συνέχεια να πορεύεται με οδηγό αυτά. Εξάλλου είπαμε, ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει…

Προηγούμενο άρθροΤα παιχνιδάκια του Αλεξανδρίδη στη «Μακεδονία»
Επόμενο άρθρο«Θύελλα» μετά τις δηλώσεις Τσίπρα για Καμμένο
Αρχές καλοκαιριού, ένα μεσημέρι του Ιουνίου γεννήθηκα, στα Χανιά, με τη δεκαετία του 80' να φτάνει στο τέλος της. Κι αν τα 20 πρώτα χρόνια μου με βρήκαν στη δεύτερη ομορφότερη πόλη του κόσμου, το πάθος για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό, μ' έστειλε «πακέτο» στην ωραιότερη. Ναι, τη Θεσσαλονίκη, απ' όπου φυσικά κανείς δεν θέλει να φύγει. Εκεί έγιναν και τα πρώτα βήματα (σχολή δημοσιογραφίας, “Καρφίτσα”), αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν -σχεδόν αναγκαία- ξανά νοτιότερα. Όχι στην Κρήτη, αλλά στην Αθήνα και πλέον στο gazzetta. Ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο, οπαδός, αλλά όχι κολλημένος. Τουλάχιστον όταν βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού. Οι “οπαδικοί σαλπιγκτές” εξάλλου, όπως συνήθιζε να τους λέει ο σημαντικότερος “δάσκαλος” που είχα, είναι καταδικασμένοι να έχουν χαμηλό ταβάνι...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.