Το τέλος των ψευδαισθήσεων

0
689

Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς

 Με τον Δημήτρη Πετρίδη

ÌÇÔÑÏÃËÏÕ ÓÁÂÉÏËÁ   ÏËÕÌÐÉÁÊÏÓ - ÎÁÍÈÇ  MITROGLOU SAVIOLA  OLYMPIAKOS - XANTHI (SUPERLEAGUE 2013-2014)

            Έφτανε, πλέον, στο τέλος της ιστορίας  και, μάλιστα, στο κρισιμότερο σημείο- αυτό της εξήγησης. Το κελί όπου «διέμενε» δεν ενδείκνυτο για λεκτικές κορυφώσεις, ωστόσο ο άντρας με τις χειροπέδες και το μούσι τριάντα τριών ημερών το προσπάθησε: “Και μετά μου είπε «ευχαριστώ»”. Έκανε μια παύση και κοίταξε με νόημα το δικηγόρο του. “Και μου χαμογέλασε”.

            “Και;”, αποκρίθηκε ο δικηγόρος πού είτε ψόφαγε για να μάθει τη συνέχεια της διήγησης είτε δεν είχε πειστεί για την αθωότητα του πελάτη του. “Τι και;”, αναρωτήθηκε ο κρατούμενος. “Δεν κατάλαβες τι σου είπα; Μου είπε «ευχαριστώ». Και μου χαμογέλασε”. “Και;”, ξαναείπε ο δικηγόρος αγνοώντας εντελώς την επανάληψη της εξήγησης του πελάτη του.

            Ο άντρας πίσω από τα κάγκελα είχε απηυδήσει: “ΤΙ ΚΑΙ!!! Είσαι ηλίθιος; Μου είπε «ευχαριστώ» και μου χαμογέλασε!”. Ο δικηγόρος, αφύσικα ήρεμος, τον ρώτησε αν αυτό του έδινε το δικαίωμα να βιάσει την κοπέλα στο περίπτερο. Ο κρατούμενος απάντησε πως του είχε δημιουργηθεί η αίσθηση πως η κοπέλα έλιωνε για χάρη του και πως ήταν ο πρίγκιπας που πάντα ονειρευόταν. “Δεν έχω κάνει και ποτέ βάτραχος, ξέρεις…”, συμπλήρωσε με νόημα, προσπαθώντας να ελαφρύνει το κλίμα.

            “Είχες την αίσθηση, λοιπόν, πως η κοπέλα θα συναινούσε επειδή σου χαμογέλασε”, επανέλαβε μηχανικά ο δικηγόρος, κουνώντας, ταυτόχρονα, απογοητευμένος το κεφάλι του. “Μόνο που αποδείχτηκε ψευδαίσθηση”, συνέχισε, ενώ το μυαλό του ήδη επεξεργαζόταν τρόπους να πει στον πελάτη του πως από τούδε και στο εξής το “Κάγκελα παντού” θα γινόταν το αγαπημένο του τραγούδι.

            “Ψευδαίσθηση…”, ψέλλισε σοκαρισμένος, για πρώτη φορά, ο άντρας. Ο δικηγόρος ένευσε. Ο κρατούμενος, τώρα που καταλάβαινε το λάθος του, άρχισε να διέπεται από φιλοσοφικές τάσεις. Έτσι, δήλωσε πως οι ψευδαισθήσεις είναι ίδιον της καθημερινής ζωής. Ο δικηγόρος παρενέβη και αντέταξε την άποψη πως οι ψευδαισθήσεις «ανθίζουν» κυρίως στην αθλητική ζωή. “Δηλαδή;”, ρώτησε ο άντρας. “Δηλαδή”, είπε ο δικηγόρος, “ας ξεκινήσουμε…

  • Από τη Superleague: λίγο πριν την έναρξη του αγώνα στο γήπεδο Καραϊσκάκης είχε δημιουργηθεί η αίσθηση πως ο μόνος αντίπαλος από το ελληνικό πρωτάθλημα που θα μπορούσε να κοιτάξει επίμονα στα μάτια τον Ολυμπιακό χωρίς να χαμηλώσει το βλέμμα, είναι ο ΠΑΟΚ. Με τον Παναθηναϊκό ημιθανή- ή, έστω, ν’ αδυνατεί να θέσει σοβαρή υποψηφιότητα για μέλλων πρωταθλητής-, την ΑΕΚ να σαρώνει όλους τους αντιπάλους της, αλλά στα γήπεδα της Γ΄ εθνικής, τον Άρη ν’ αμφιρρέπει ανάμεσα σε πρώτη και δεύτερη κατηγορία, ο ΠΑΟΚ φάνταζε η μόνη, ακόμα και «βεβιασμένη», λύση. Έτσι, άπαντες ανέμεναν μια τιτανομαχία. Όμως, 90 λεπτά μετά την παράταξη των 22 ποδοσφαιριστών στο χορτάρι, ο μόνος ο οποίος έμοιαζε με τιτάνα ήταν ο Ολυμπιακός: χωρίς να είναι τόσο ολοκληρωτικά καθηλωτικός όσο μαρτυρά το τελικό 4-0 υπέρ του, η ομάδα του Μίτσελ ήταν σαφώς ανώτερη από το ομοιογενές αγωνιστικό συνονθύλευμα με τις ασπρόμαυρες φανέλες του ΠΑΟΚ. Ευτύχησε να προηγηθεί σε κομβικό σημείο με τον συνήθη ύποπτο (το Μήτρογλου) κι έκτοτε δεν ξανακοίταξε πίσω. Η ικανότητα, η αποτελεσματικότητα και λίγο η τύχη των παικτών του Ολυμπιακού δημιούργησαν μια εικονική, αρραγή ταφόπλακα που ήρθε να πλακώσει τα όνειρα των (υγιών) φιλάθλων για ένα ανταγωνιστικότερο πρωτάθλημα. Όσο και αν φαντάζει πρόωρο, ο Ολυμπιακός είναι, και δικαίως, ο πρωταθλητής και την εφετινή σεζόν.
  • Στο NBA, οι μεταγραφές των Nets το καλοκαίρι (Pierce, Garnett, Terry) δημιούργησαν την αίσθηση πως θ’ αποτελέσουν το βασικό αντίπαλο των Heat στην Ανατολική περιφέρεια. Όμως, 6 αγωνιστικές αργότερα, η αίσθηση έχει μετατραπεί ήδη σε ψευδαίσθηση: με απολογισμό 2 νίκες και 4 ήττες και, το χειρότερο, με μπάσκετ που παραπέμπει σε ποδόσφαιρο, οι Nets δίνουν την εντύπωση πως μετά βίας θα προλάβουν τα playoffs. Φυσικά 6 αγώνες για τη regular season δεν αποτελούν κριτήριο, αλλά δεν παύουν να είναι ένα σχετικά ασφαλές δείγμα. Στον αντίποδα, οι Pacers θαμπώνουν τους πάντες με τα κατορθώματά τους (7-0) και θέτουν από τώρα σοβαρή υποψηφιότητα για το θρόνο ολόκληρου του NBA…
  • Στην Πριμέρα Ντιβιζιόν η αίσθηση πως ο Ρονάλντο είναι ανθρώπινο ον αρχίζει σιγά- σιγά να καταρρέει: λίγο καιρό μετά την αχρείαστη- και πάντως όχι τόσο καταδικαστικά απαράδεκτη όσο παρουσιάζεται- παντομίμα του Μπλάτερ, ο Πορτογάλος έχει βαλθεί ν’ αποδείξει ότι τα περίφημα «ποδοσφαιρικά κοντέρ» είναι υπαρκτά και, μάλιστα, εύθραυστα: το Σάββατο σημείωσε ένα ακόμη χατ- τρικ, φτάνοντας τα 23 σε όλες τις διοργανώσεις στην τετραετία που βρίσκεται στη Μαδρίτη. Ο Κριστιάνο είναι πασιφανές πως παλεύει λυσσασμένα για ν’ αντιστρέψει την κρατούσα άποψη πως ο Μέσι είναι καλύτερός του (υποκειμενικό), αισθάνεται αδικημένος από τη FIFA (εν μέρει σωστό) και ονειρεύεται από τώρα τη Χρυσή Μπάλα (αδύνατο). Μπορεί να τα καταφέρει; Η ψευδαίσθηση τον θέλει πρωτίστως νάρκισσο κι εγωιστή και δευτερευόντως ποδοσφαιριστή. Κι αυτό δεν είναι κάτι που αλλάζει εύκολα.
  • Τέλος, στο ATP world tour Finals, η επική νίκη του, κάκιστου φέτος,  Φέντερερ επί του φορμαρισμένου Ντελ Πότρο δημιούργησε την αίσθηση πως ο Βασιλιάς θα μπορούσε να κερδίσει και το Ναδάλ στον ημιτελικό. Και, πράγματι, ο Ρότζερ έδειχνε έτοιμος. Όμως, αυτό που ο ενθουσιασμός των οπαδών του Ελβετού έστειλε στην αγκαλιά της λήθης ήταν πως ο αγώνας απέναντι στον, ευρισκόμενο σ’ εκπληκτική κατάσταση, Ράφα είχε προγραμματιστεί για το μεσημέρι της Κυριακής- δηλαδή λιγότερο από 20 ώρες μετά τον εξαντλητικό (2,5 ώρες) αγώνα κόντρα στον Πότρο. Και ο Φέντερερ των 32 ετών και της διαρκώς μειούμενης φυσικής κατάστασης, προφανώς και ξεκινούσε με τα μαύρα στη σκακιέρα απέναντι στον ξεκούραστο (2 ημέρες ανάπαυσης) Ναδάλ. Κάπως έτσι, ο Ράφα κέρδισε για πρώτη φορά το Φέντερερ σε indoor ματς και έβαλε τέλος στη σεζόν του Ελβετού, η οποία ολοκληρώθηκε με μόλις έναν τίτλο, αυτόν στο χορτάρι του Χάλε.

Στον «τελικό των τελικών» προκρίθηκε, δικαίως, και ο ακούραστος Τζόκοβιτς, που από την ώρα που έχασε το νο1 της παγκόσμιας κατάταξης, παίζει σα να έχει καταληφθεί από αγέλη ταλαντούχων δαιμόνων.

Οι δύο καλύτεροι, λοιπόν, τενίστες του κόσμου, αναμένονταν να διασταυρώσουν τα ξίφη τους τη Δευτέρα το βράδυ. Ό,τι καλύτερο για τους φαν του τένις, σωστά;

Λάθος.

Μια υποκειμενική άποψη που αγγίζει τα όρια της καθολικότητας λέει πως τελικός με το Φέντερερ απόντα, δεν είναι τελικός.

Μήπως κι εσείς έχετε την ίδια (ψευδ)αίσθηση;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.