Το όνειρο ενός ανθρώπου που έβγαλε τα φτωχά παιδιά από το περιθώριο

0
1174

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ / Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου

«Το παλιόπαιδο», Αγγελική Δαρλάση, εικόνες: Ίρις Σαμαρτζή, εκδ. Πατάκη

«Πως σε λένε, πιτσιρικά;»

Το Παλιόπαιδο χωρίς δεύτερη σκέψη απάντησε.

«Όλοι με φωνάζουν Παλιόπαιδο».

Το μεγαλύτερο αγόρι χαμογέλασε. Του άρεσε που ο πιτσιρικάς έδειχνε να είναι θαρραλέος.

«Εμένα με λένε Ραούλ. Αλλά όλοι με φωνάζουν Τίγρη» είπε πολύ σοβαρά.

«Κι εγώ πώς θα σε λέω;» ρώτησε με θράσος το Παλιόπαιδο.

«Αν μπεις στη συμμορία μας θα με φωνάζεις κι εσύ Τίγρη»… Εδώ, δηλαδή στο εξαιρετικό βιβλίο της Αγελικής Δαρλάση, το γκρι εναλλάσσεται με το λευκό ή πάλι όταν το ουράνιο τόξο συναντά το μαύρο, τότε είναι που συντελείται μια κοσμογονική εποικοδομητική έκρηξη όπως ακριβώς συμβαίνει στο νέο της βιβλίο «Το Παλιόπαιδο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Η Αγγελική Δαρλάση, γνωστοποιεί στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό το El Sistema (Το Σύστημα) και παρουσιάζει το όραμα ενός ανθρώπου, που χρόνια πριν στο Καράκας και όταν χιλιάδες μικρά, φτωχά παιδιά ζούσαν στο περιθώριο δίχως ένα φως για τη ζωή τους, του Αντόνιο Αμπρέου.

Μουσικός ο ίδιος ονειρεύτηκε πως η μουσική μπορεί να δώσει όραμα σε όλα αυτά τα παιδιά και να τους πάρει από τους δρόμους. Έτσι δημιούργησε  με την υποστήριξη των κυβερνήσεων της Βενεζουέλας πολλές ορχήστρες με θετικά αποτελέσματα.

Το αληθινό γεγονός στα χέρια της Δαρλάση, αποκτά μυθιστορηματική μορφή και με την φωνή, τη συμπεριφορά, τη δράση του παλιόπαιδου ο αναγνώστης ζει, κινείται και αναπνέει δύσκολα, φοβικά. Νιώθει την απόγνωση του Παλιόπαιδου, την χαμηλή αυτοεκτίμηση και την πλήρη αδιαφορία αφού ο ήρωας δεν ελπίζει.

Και πως να ελπίζει, όταν η φτώχια δεν τον αφήνει να σηκώσει το κεφάλι, όπως και χιλιάδες άλλα παιδιά που τα γνωρίζουμε στους δρόμους που στήνει η συγγραφέας, και στα στενά που γρήγορα γίνονται δική μας δρόμοι, δικές μας γειτονιές.

Η πλοκή, οι σκηνές που επιλέγει να στήσει, οι δυνατοί διάλογοι και οι ανατροπές δεν σε αφήνουν να αφήσεις το Παλιόπαιδο, με το γκρι φαρδύ, κοντό παλτό και τα μαύρα σαν κάρβουνο μάτια. Αντίθετα αισθάνεσαι τη γροθιά και μαζί τη συγκίνηση, την αγανάκτηση αλλά και την ελπίδα που μπορεί να φέρει ένας και μόνος με το όραμά του και δεν είναι άλλος από τον μουσικό που επιχειρεί μάλιστα να τον κλέψει ο κεντρικός ήρωας

Για μια ακόμη  φορά η βραβευμένη Αγγελική Δαρλάση μετά τους «Ονειροφύλακες» μας δίνει ένα ευφάνταστο, πρωτότυπο, με λόγο καλοδουλεμένο και θέσεις που μπορούν να κάνουν κάθε μικρό ή έφηβο να πιστέψει στις ικανότητές του και στην αξία της ζωής.

Το Παλιόπαιδο πρέπει να διαβαστεί από όλα τα Ελληνόπουλα, αλλά και τους ενήλικες που θα πρέπει να έχουν τις κεραίες σε μόνιμη εγρήγορση πριν παρατηρηθούν φαινόμενα από την φτωχοποίηση που ολοένα μεγαλώνει και ίσως έτσι να αντιδράσουμε με ορχήστρες, με αθλητισμό με ότι εκτός των συμμοριών και την χαμένη παιδικότητα που η φτώχεια μόνο το μαύρο και το γκρι προσφέρει.

Και όμως εκεί είναι τα άστρα και μιλούν «…Μόνο όταν θα μου μιλήσουν τα άστρα… Τότε ναι! Τότε θα σημαίνει πως μπορώ να είμαι κι εγώ ευτυχισμένος, σκεφτόταν το παιδί…»

Το βιβλίο όμως έχει την τύχη να εικονογραφηθεί  από την Ίρις Σαμαρτζή που στην περίπτωση αυτή έχει ξεπεράσει κατά πολύ τον εαυτό. Την Σαμαρτζή την γνωρίζουμε από τα σπουδαίες και βραβευμένες εικόνες της, σε αυτή την περίπτωση καταφέρνει και θέτει ακόμη πιο ψηλά την τέχνη της εικόνας και στήνει  απίστευτα εικαστικά, με δύναμη και φαντασία. Έργα που μπορούν από μόνα τους να πουν τη δική τους ιστορία είτε μέσα από σελίδες είτε μέσα από μια γκαλερί.

Το Παλιόπαιδο, ανοίγει νέους δρόμους που σίγουρα θα επηρεάσουν το ροή και την εξέλιξη της λογοτεχνίας μας.

 

Οπισθόφυλλο

Αυτή είναι η ιστορία ενός παιδιού συνηθισμένου σαν όλα τα παιδιά και ξεχωριστού σαν κάθε παιδί.
Η ιστορία ενός παιδιού που µεγάλωνε φορώντας την γκρίζα θλίψη ενός δανεικού παλτού που του έπεφτε µεγάλο. Όλοι το φώναζαν Παλιόπαιδο -ίσως επειδή ήταν το πιο φτωχό και θλιµµένο απ’ όλα τα παιδιά.
Κάποια στιγµή λοιπόν αποφάσισε πως, αν σε λένε Παλιόπαιδο, πρέπει και να γίνεις. Όµως, είσαι στ’ αλήθεια… παλιόπαιδο;
Μια ιστορία εµπνευσµένη από αληθινές ιστορίες µουσικών του El Sistema και της διεθνούς φήµης συµφωνικής ορχήστρας «Μπολιβάρ» της Βενεζουέλας.
Μια ιστορία για την πίστη στον άνθρωπο και στον ανθρωπισµό.
Μια ιστορία για τη δύναµη της τέχνης και του πολιτισµού ενάντια στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισµό.

 

Βιογραφικό

http://www.biblionet.gr/author/50912/%CE%91%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%94%CE%B1%CF%81%CE%BB%CE%AC%CF%83%CE%B7

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.