Το (2ο) «νταβατζιλίκι» του… αιώνα

0
480

Γράφει ο Γιώργος Φραδελάκης

Ανήκουστα πράγματα συμβαίνουν στον… θαυμαστό κόσμο της Σούπερ Λιγκ. Ένα θέμα που γενικά πέρασε στα «ψιλά» ήταν το γεγονός πως μετά την ισοπαλία του Ολυμπιακού στη Δράμα με τη Δόξα, ο Αβραάμ Παπαδόπουλος έβαλε «χέρι» στον Γιώργο Κατσικογιάννη επειδή πανηγύρισε το βαθμό που πήρε η ομάδα του. Μιλάμε δηλαδή για φοβερές καταστάσεις, για το απόλυτο «νταβατζιλίκι» αν θέλετε καλύτερα, καθώς δεν βρίσκω κάποια άλλη λέξη που να ταιριάζει καλύτερα στην περίσταση… Και βέβαια όπως αναφέρει και ο τίτλος είναι το 2ο μεγαλύτερο, καθώς το πρώτο -μακράν- το ζούμε καθημερινώς και αδιαλείπτως. Ας είναι καλά καμιά τρακοσοριά… (ό,τι θέλει βάζει ο καθένας στο χαρακτηρισμό) και η «παρέα» τους.

Ενημερωθείτε λοιπόν Έλληνες ποδοσφαιριστές ότι από αύριο κιόλας, όταν θα… τολμάτε να μη χάνετε απ’ τον αγαπημένο σύλλογο των απανταχού πατριωτών, θα κάνετε τριάντα μετάνοιες και ακόμα τόσες φορές θα ζητάτε «συγχόρεση» απ’ το Θεό για το μέγα σφάλμα στο οποίο υποπέσατε. Ουαί και αλίμονο σ’ αυτόν που από εδώ κι έπειτα θα πανηγυρίσει ενδεχόμενη επιτυχία της ομάδας του εναντίον των «ερυθρολεύκων». Μαύρος… Αβραάμ που τον έφαγε.

Ο Κατσικογιάννης δηλαδή επειδή είχε την… τιμή να υπογράψει συμβόλαιο στους Πειραιώτες (απ’ τους οποίους έφυγε με μεγάλα παράπονα τα οποία αφορούσαν κυρίως τον Βαλβέρδε, καθώς ο Ισπανός αφού του είπε πήγαινε δανεικός για να πάρεις παιχνίδια και στη συνέχεια του γνωστοποίησε ότι «δεν μου  κάνεις»), θα πρέπει κάθε φορά στο μέλλον όταν τίθεται αντίπαλός τους να λέει… περάστε κόσμε. Αυτή είναι η “κατά τον Παπαδόπουλο” νοοτροπία που θα πρέπει να έχει τόσο εκείνος, όσο και οι συνάδελφοί του. Ναι, μιλάμε για τον ίδιο παίκτη στον οποίο έχει ασκηθεί δίωξη για παράνομο στοιχηματισμό, με την υπόθεσή του ακόμα να εκρεμμεί. Ποιος νοιάζεται όμως; Βέβαια θα πρέπει να πούμε σ’ αυτό σημείο ότι έτσι πράττεις, γιατί έτσι σ’ έχουν μάθει να πράττεις. Όπως «νταβατζής» δεν γεννιέσαι… γίνεσαι.

Το ότι ο Κατσικογιάννης υποχρεώθηκε για σχεδόν δύο μήνες να πηγαίνει μόνος του για προπόνηση στις 6:30 το πρωί στις εγκαταστάσεις του Ρέντη επειδή αρνούνταν να λύσει το συμβόλαιό του, είναι απλά μία κακεντρεχής λεπτομέρεια. Αλλά ναι, βέβαια, έπρεπε να πει κι ευχαριστώ…

 

Προηγούμενο άρθρο«Το Μαγαζάκι του Τρόμου» στο Θέατρο Σοφούλη
Επόμενο άρθρο«Δεν με συμφέρει να δουλεύω !»
Αρχές καλοκαιριού, ένα μεσημέρι του Ιουνίου γεννήθηκα, στα Χανιά, με τη δεκαετία του 80' να φτάνει στο τέλος της. Κι αν τα 20 πρώτα χρόνια μου με βρήκαν στη δεύτερη ομορφότερη πόλη του κόσμου, το πάθος για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό, μ' έστειλε «πακέτο» στην ωραιότερη. Ναι, τη Θεσσαλονίκη, απ' όπου φυσικά κανείς δεν θέλει να φύγει. Εκεί έγιναν και τα πρώτα βήματα (σχολή δημοσιογραφίας, “Καρφίτσα”), αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν -σχεδόν αναγκαία- ξανά νοτιότερα. Όχι στην Κρήτη, αλλά στην Αθήνα και πλέον στο gazzetta. Ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο, οπαδός, αλλά όχι κολλημένος. Τουλάχιστον όταν βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού. Οι “οπαδικοί σαλπιγκτές” εξάλλου, όπως συνήθιζε να τους λέει ο σημαντικότερος “δάσκαλος” που είχα, είναι καταδικασμένοι να έχουν χαμηλό ταβάνι...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.