Χρήστος Σιμαρδάνης: «Στην Αθήνα δε νιώθεις ότι ανήκεις κάπου. Εδώ είναι πιο ζεστά και πιο ανθρώπινα»

0
1512

simardanis

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected], f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Αναπαυτικές καρέκλες έξω από το Νέο Υπερώο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Χρόνος: Στην αρχή τον αφήσαμε να τρέξει και στο τέλος παραλίγο να τον ξεχάσουμε.

Σκοπός: Να βρούμε το «τίμημα» για κάθε του κατάθεση ψυχής και το δικό μου για κάθε λέξη του που θα κρατήσω.

Είναι γνωστό πως κάθε μας πράξη βαρύνεται με ένα τίμημα… κι εγώ ήξερα πως μετά από αυτή την συνάντηση κάτι θα άλλαζε μέσα μου. Ήταν ένα απόγευμα Κυριακής που δώσαμε ραντεβού. Του κρατούσα τον καφέ μέχρι να τακτοποιήσει τις δουλειές του και να έρθει δίπλα μου. Έμοιαζε να μη θέλει να κάνουμε συνέντευξη, αλλά να απαιτεί να κάνουμε κουβέντα. Έτσι έμπλεξα τα πόδια μου αναπαυτικά στην καρέκλα, ξέχασα για κάμποση ώρα το κασετοφωνάκι μου κλειστό και αποφάσισα ότι η τριγύρω φασαρία ήταν το κατάλληλο πλαίσιο για μια λεκτική βόλτα με την λεπτή ειρωνεία στη φωνή του και το ιδιάζον χιούμορ του  –που τόσο μου αρέσουν. Ποιος δεν ξέρει άλλωστε τις χάρες και την ιδιαίτερη χροιά του Χρήστου Σιμαρδάνη. Ήταν βράδυ Σαββάτου, μια εβδομάδα μετά από την συνέντευξη, που είδα την παράσταση «Το Τίμημα» του Άρθουρ Μίλλερ, στην οποία πρωταγωνιστεί και θα συνεχίσει να πρωταγωνιστεί μέχρι τέλος Μαρτίου. Κρατούσα την αναπνοή μου μέσα στο μικρό θέατρο, μην τυχόν και παρέμβω στις σιωπές του έργου και συντρίψω τα μηνύματα και χάσω τις ουσίες των λέξεων. Θυμήθηκα τότε που μου είπε πόσο βιωματικός είναι αυτός ο ρόλος για τον ίδιο και πόσο έξω από τα μέτρα και τα σταθμά του βγήκε για να συναντήσει την φιγούρα του Σόλωνα στην σκηνή… με μπαστούνι, μια αυτοκτονημένη κόρη, μια ζωή χαμένη στο χθες και αρώματα από μανταρίνια στην τσάντα του. Όχι πως θέλω να σας αποκαλύψω το έργο… εκείνον θέλω να σας συστήσω ξεκινώντας από μέσα προς τα έξω. «Η μαμά μου φταίει εκατό τοις εκατό γι’ αυτό που είμαι. Θυμάμαι που μου έλεγε παραμύθια, αλλά δεν μου είπε χαρούμενο παραμύθι ποτέ. Πάντα υπήρχε ένα παιδάκι μοναχό του που πεινούσε, που δεν είχε δουλειά. Όλο αυτό με έχει στοιχειώσει» μου λέει, αλλά συμφωνήσαμε πως αυτή η σκληρή κοινωνική προέκταση των αφηγήσεων της μαμάς του τον έκανε σωστό, μετρημένο και ηθικό.

PHOTO_TIMHMA2

Ο Μίλλερ στο πετσί του και οι πρόβες… σαν γδάρσιμο στην ψυχή!

«Μεγάλη ευθύνη να δεις το έργο μέσα από μένα». Είναι η πρώτη του ατάκα για το «Τίμημα». Στη δεύτερη έχω πάρει φόρα και δεν πρόκειται να σταματήσω. «Μου την μπαίνει ο Σταύρος Ζαλμάς στην σκηνή κι εγώ αντί να απαντήσω λέω έναν σκοπό από ένα τραγούδι. Το άκουγα σαν παιδί στην Αλεξάνδρεια στο ραδιόφωνο του χωλ και ακουμπούσα πάνω στο πικάπ και λικνιζόμουν με το ρυθμό του… “Ο Sarracino”» μου λέει και ομολογώ ότι το ίδιο βράδυ έσπευσα να ακούσω Renato Carosone πριν δω την παράσταση για να πιάσω τον παλμό του. «Αυτή η φετινή συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος είναι σημαντική για μένα πρώτα απ’ όλα γιατί έχω δουλειά και δεύτερον γιατί αναγκάστηκα να φύγω από την Αθήνα» τονίζει και μην νομίζετε ότι του ήταν εντελώς ανώδυνο να παρατήσει τα πάντα για πέντε μήνες παραμονής στην πόλη μας. «Την υπόθεση του έργου εγώ την βίωσα τον Οκτώβρη για να μπορέσω ν’ ανέβω Θεσσαλονίκη. Την έζησα κανονικά στο πετσί μου. Αυτό είναι κάτι παραπάνω από συμβολικό… είναι κάρμα. Έπρεπε να κλείσω το σπίτι της μητέρας μου, γιατί δεν άντεχα άλλο οικονομικά να την έχω εκεί με μια γυναίκα και αποφάσισα να την βάλω σε έναν οίκο ευγηρίας. Έκλεισα λοιπόν το σπίτι και αδειάζοντας το… άνοιγα συρτάρια πενήντα χρόνων ζωής. Νόμιζα ως τότε ότι δεν έδινε σημασία για κάποια πράγματα, αλλά έκανα λάθος. Είχε επιλέξει να νομίζω όλα αυτά για να μην πονάω». Και οι καταθέσεις ψυχής εξακολούθησαν να με κρατούν καθηλωμένη απέναντι του. «Μετά από παρά πολλά χρόνια  είναι η δεύτερη φορά στην καριέρα μου, που παίζω κάτι που δεν είναι στα νερά μου ή που δεν είναι στις ευκολίες μου, που κάποιος τολμάει και μου το δίνει» μου εξομολογείται και μέσα σε αυτή την διπλή πρόκληση -όπως την χαρακτηρίζει και ο ίδιος- περνάμε στον Άρθουρ Μίλλερ ή μάλλον στον Άρθουρ Μίλλερ όπως εκείνος τον αισθάνεται κάτω από το δέρμα του. «Είμαι η ανάσα της παράστασης. Είναι ένα έργο σκληρό, βαρύ, σκίζει ψυχές και ο Σόλων όποτε βγαίνει στη σκηνή το ελαφραίνει. Ο ρόλος δεν είναι ούτε αστείος, ούτε κωμικός, είναι κι αυτός ένας τραγικός ρόλος. Είναι ο τρόπος που είναι γραμμένος από τον δάσκαλο Μίλλερ». Μετά από τρεις μήνες προβών και παραπάνω από έναν μήνα παραστάσεων μπορεί εύκολα να μου περιγράψει την συνολική εμπειρία. «Το να κάνεις 3 μήνες πρόβα έχει ένα ενδιαφέρον αν έχεις αντικείμενο που μπορεί να αντέξει να το γδύνεις και να βρίσκεις πράγματα από κάτω. Σαν τοιχογραφίες είναι εκείνα που βρίσκαμε στο “Τίμημα”. Οι πρόβες ήταν σαν ψυχανάλυση, σαν σεμινάριο» σημειώνει και παραδέχεται εύκολα πως… «τα μαθήματα που έρχονται μέσα από σημαντικά γεγονότα για κάποιον λόγο -κι ενώ με θεωρώ έξυπνο- τα διαπιστώνω πολύ αργότερα. Θέλει χρόνο μέσα μου για να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι κάτι». Φέτος λοιπόν «προβιβάζεται» σε μια νέα «τάξη» πραγμάτων σε σχέση με τον εαυτό του και φαίνεται χαρούμενος που «φοιτά» σ’ αυτό το «σχολείο». Μιλώντας για το κοινό τα πράγματα είναι πιο απλά. «Παίζουμε εγώ και ο Ζαλμάς που είμαστε Αθηναίοι και υπάρχουν μέρες που κάποιες κυρίες κάποιας ηλικίας ή κάποιες παρέες στο πρώτο μέρος μας δείχνουν με το δάχτυλο και σχολιάζουν τα σήριαλ που έχουμε παίξει σαν να είναι στο σαλόνι του σπιτιού τους και να βλέπουν τηλεόραση». Και πως όχι, αφού η αίσθηση του νέου υπερώου είναι ακριβώς αυτή. Έχεις κάτσει στον καναπέ σου και δίπλα σου διαδραματίζονται ζωές, που παραλίγο να σκοντάψουν στα πόδια σου, που ξέχασες απλωμένα χαζεύοντας τα πρόσωπα, τα συναισθήματα, τα σκονισμένα έπιπλα, τις αράχνες και τις μνήμες που ξεθάβονται. Δεν είναι μια σκηνή τυπική όπου διακρίνεις τους ρόλους εκεί πάνω ξεκάθαρους και τον δικό σου ρόλο ως θεατής. Ευτυχώς δεν θυμίζει τηλεόραση. Μπορείς να αντιδράσεις και οι ηθοποιοί να καταλάβουν την αντίδραση στον αέρα. Να σε μυρίσουν, να σε ακούσουν, να υπολογίζουν την ύπαρξη σου. «Στο δεύτερο μέρος πέφτουν μασέλες, γιατί γίνεται τόσο σκληρό το έργο. Σε αναγκάζει να δεις πράγματα ουσιαστικά». Μπορώ να πω με σιγουριά πως αυτό που σε γδέρνει στο δεύτερο μέρος είναι η αλήθεια, που δεν αντέχει άλλο να κρύβεται.

simardanis1

Η Θεσσαλονίκη του «ανήκω κάπου», the voice… και το όνειρο σε φυσικές αποχρώσεις!

«Δεν μου λείπει τίποτα από την Αθήνα». Τόσο που ακόμη και στα ρεπό του αρνείται να αφήσει την αύρα του Θερμαϊκού. Τον τραβάει ίσως και το αίμα. Ένας παππούς από Ικαρία κι ένας από Θεσσαλονίκη κι ας μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Και μπορεί σπίτι στην Ικαρία να μην έχει απομείνει, αν και λατρεύει το νησί και τους αυθεντικούς ανθρώπους του, αλλά στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν φίλοι και μπορεί να νιώθει άνετα. «Η ψυχολογική μου κατάσταση τα τελευταία χρόνια είναι τέτοια που ψάχνω να βρω μια παρέα, κάπου να ανήκω. Στην Αθήνα δε νιώθεις ότι ανήκεις κάπου. Εδώ είναι πιο ζεστά και πιο ανθρώπινα. Ο νέος κόσμος εδώ δίνει την πνοή του, δίνει την φόρα του». Κάπου εδώ διακόψαμε θυμάμαι, γιατί ακούγαμε τον κύριο Μούκανο να ζεσταίνει τις χορδές του με τενορίστικες διαθέσεις και δεν παραλείψαμε να τον σχολιάσουμε. Μόλις επανήλθαμε όμως στην τροχιά της κουβέντας μας… οι εμπνεύσεις είχαν αλλάξει ριζικά. «Τρέχοντας θα κάνω τηλεόραση αν με πληρώσουν και μου το προτείνουν». Αφού το ξανασκέφτηκε… αναρωτήθηκε:  «Θα το κάνω; Δεν ξέρω». Μείναμε και οι δύο με την απορία και δεν το ψάξαμε παραπάνω. Οι καιροί είναι δύσκολοι για να κάνεις τέτοιου είδους διαπιστώσεις όταν βρίσκεσαι έξω από τον χορό. Για την φωνή του όμως έχει ένα «don’t». Με μια πρώτη σκέψη μου είπε… «Δεν θα έδινα την φωνή μου σε ένα κόμμα» και μου έφτανε αυτό για να περάσουμε στην μαγεία των φθόγγων του και στην αναγνωρισιμότητα τους. «Της είμαι πολύ ευγνώμων της φωνής μου. Με έχει ζήσει. Με έχει κάνει ν’ αντέξω στον χώρο και να περιμένω. Και με τον λόγο και με την φωνή ξέρω ότι αν μου δώσει κανείς την ευκαιρία θα τον κερδίσω. Ελπίζω μόνο να μην με έχει βλάψει αυτή η φωνή. Κι όταν παίζω στο θέατρο δεν θέλω να σκέφτομαι ότι έχω ωραία φωνή, ότι είμαι ο “ακούστε την ωραία φωνή”, γιατί εδώ υπάρχει ο κίνδυνος να μείνεις και εσύ και ο θεατής στον λόγο κι όχι στο σώμα. Το κουμαντάρω αυτό όμως» δηλώνει. Οι παρακάτω δηλώσεις είναι ακόμη πιο έντονες και έχουν περισσότερα στοιχεία από τα θέλω του. Η απόλυτη νιρβάνα γι αυτόν είναι ένα ρυάκι -υπαρκτό οπωσδήποτε, όχι να το φαντάζεται- μέσα στη φύση. «Η μεγάλη μου επιθυμία μου είναι ένα σπίτι στο περανάθεμα με κανένα ποταμάκι δίπλα, να είναι παλιό για να το φτιάξω εγώ, να βάλω ζώα, να φυτέψω διάφορα. Τίποτα άλλο δεν  θέλω. Αύριο έφευγα χωρίς δεύτερη σκέψη». Σίγουρα όμως ακόμη κι εκεί, στο περανάθεμα, θα φτιάξει ένα studio για να στέλνει τα φωνητικά του για διαφημίσεις. Όπως υποστηρίζει και ο ίδιος… «δεν μπορείς το μυαλό σου να το κοιμήσεις αν είσαι δραστήριος». Το τελευταίο διάστημα μάλιστα η δραστηριότητα του έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία. «Έχω κάνει διάφορες μεταφράσεις και τώρα γράφω δύο δικά μου θεατρικά, τα οποία θέλω να ανεβάσω. Όπως τα γράφω και με βάση την πείρα του ηθοποιού, έχω την αίσθηση ότι είναι σκηνοθετημένα, έτοιμα. Το ένα είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μου. Είναι δικά μου πράγματα και παθήματα. Το άλλο όχι. Το ένα δεν είναι κωμικό… έχει όμως χαμόγελα. Το άλλο είναι κατούρημα» μου εξηγεί και πατάει τον κάλο μου μόλις αρχίζουμε να μιλάμε για ποίηση. «Έχω γράψει στη ζωή μου 10 πράγματα που έχουν μέτρο και μελωδία, αλλά δεν θα τα έλεγα ποιήματα, γιατί θα ‘μουνα πολύ υπερφίαλος. Την αγαπώ πολύ την ποίηση. Έχω βρει ένα ποίημα του Καβάφη… το “Ας φρόντιζαν”, το οποίο είναι φωτογραφία της εποχής μας και θέλω να το τραγουδήσω» μου αποκαλύπτει και περνάει ώρα συζητώντας για τα συγκλονιστικά ποιήματα του Καβάφη.

simardanis2

Δεν είναι το αντίο που σου αφήνει σημάδια… είναι το τελευταίο βλέμμα!

Είχα ακόμη 5 λεπτά στη διάθεση μου, γιατί σε λίγο θα ξεκινούσε η παράσταση των 19.00. «Άντε 6 για σένα επειδή σε συμπάθησα» μου λέει και χαμογελάμε. Με το ρολόι στο χέρι λοιπόν και υπό πίεση έμαθα ότι… φοβάται τα μοντέρνα ασανσέρ και τη στιγμή που δεν θα μπορεί να είναι εκεί για δικούς του ανθρώπους, όταν θα πρέπει να τους σταθεί. Δεν είναι προληπτικός, αλλά έχει δει πολλές φορές όνειρα που ήταν συμβολικά. Δεν εξηγεί τα σημάδια αν και ξέρει ότι υπάρχουν. «Πιστεύω ότι πολλά πράγματα είναι γραμμένα και με γαργαλάει μια θεωρία μιας φίλης που λέει για την μετενσάρκωση. Το έχω σκεφτεί πολύ, αλλά ποιος είναι σίγουρος γι’ αυτά τα μεγάλα θέματα»; Αν πιστεύει στο Θεό; «Πιστεύω, αλλά έχω ένα ενδυματολογικό πρόβλημα. Δεν ξέρω τί να του βάλω. Να του βάλω ριχτά, να του βάλω άμφια, να του βάλω κουστουμάκι, να του βάλω μούσια, να μην του βάλω, να είναι ωραίος, να είναι βιβλικός»; Γελάω. Εκείνος γελάει πολύ δύσκολα, μα ευτυχώς αυτοσαρκάζεται μέχρι τελικής πτώσης και έχει συμβιβαστεί πλήρως με την λεπτή ειρωνεία που τον διακατέχει. «Μερικές φορές παρεξηγούμαι από κάποιους γιατί με θεωρούν κυνικό, αλλά δεν είμαι». Αυτό που πραγματικά θέλει; «Δεν κάνω επαγγελματικά σχέδια. Δεν έχω καριερίστικες φιλοδοξίες, μόνο φιλοδοξίες  ζωής έχω. Να είμαι καλά». Με αυτή την ωραία ταπεινότητα δώσαμε τα χέρια. Συναντήθηκαν τα βλέμματα μας ζεστά και ανακουφισμένα. Κι όταν τον ξανασυνάντησα στο σανίδι ως Σόλωνα… είπα στον εαυτό μου: «Here we are… κανείς δεν ξεφεύγει από την ποιότητα του και για κανέναν ρόλο. Ατόφιος, αστείρευτος, μελωδικός με τα λόγια και το σώμα… Χρήστος Σιμαρδάνης.

poster_timimaFINAL28x42newOUT.indd

Info:

«ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ» ΤΟΥ ΑΡΘΟΥΡ ΜΙΛΛΕΡ

στο Νέο Υπερώο της ΕΜΣ

μέχρι τις 30 Μαρτίου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Ειρήνη Αδαμίδου
Σκηνοθεσία: Άσπα Καλλιάνη
Σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Γεωργίου
Μουσική: Γιώργος Μελισσινός
Φωτισμοί: Γιώργος Φρέντζος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Αναστασίου
Οργάνωση παραγωγής: Χριστίνα Ζαχαροπούλου

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Σταύρος Ζαλμάς, Στέλλα Καζάζη, Αλέξανδρος Μούκανος, Χρήστος Σιμαρδάνης.

ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Τετάρτη & Κυριακή 7 μ.μ.
Πέμπτη, Παρασκευή 9 μ.μ
Σάββατο 6 & 9.00 μ.μ

Τιμές Εισιτηρίων:
Κανονικό εισιτήριο: 15€
Εκπτωτικό εισιτήριο (Φοιτητές, Άτομα άνω των 65): 12€
Λαϊκές παραστάσεις (Τετάρτη 7 μ.μ., Σάββατο 6 μ.μ.) Γενική είσοδος 12€
Πέμπτη στο ΚΘΒΕ: Γενική είσοδος 10€
Ισχύει η «Κάρτα συγκοινωνούντων θεάτρων»

Ειδική τιμή για ανέργους: Παρέχεται με την επίδειξη κάρτας ανεργίας και ισχύει για τις παραστάσεις της Τετάρτης (7 μ.μ.) και της Πέμπτης (9 μ.μ.): 5€
Ομαδικές κρατήσεις: 8€

Προπώληση εισιτηρίων

  • Ταμεία και ιστοσελίδα ΚΘΒΕ
  • VIVA Τηλ. 11876
  • Ταμείο ΚΟΘ (Εκδοτήριο Πλατείας Αριστοτέλους). Ώρες και Ημέρες λειτουργίας: Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο (10:00-15:00) – Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευη (10:00-14:00 και 17:00-21:00)
  • Καταστήματα Seven Spots
  • Καταστήματα Public Θεσσαλονίκης (Τσιμισκή 24 – Μητροπόλεως 33 & Εμπορικό Κέντρο Mediterranean Cosmos Καταστήματα Seven Spots)

Ώρες λειτουργίας ταμείων:

  • Βασιλικό Θέατρο (Πλατεία Λευκού Πύργου), Τρίτη – Κυριακή: 9.30 – 21.30
  • Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών (Εθνικής Αμύνης 2), Τρίτη – Κυριακή 9.30 – 21.30
  • Μονή Λαζαριστών (Κολοκοτρώνη 25-27), ημέρες παραστάσεων 17:30 – 21:30

Τηλ. κρατήσεων: 2315 200200
Νέο Υπερώο ΕΜΣ (Εθνικής Αμύνης 2)

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.