«Χωρίς μέτρο»… σύγκρισης

0
1874

whiplashCINEΚΡΙΤΙΚΗ Γράφει ο Σώτος Χαβαλές / [email protected]

Ο νεότατος σκηνοθέτης Νταμιέν Σαζέλ ήθελε να πει μια ιστορία με όλη τη δύναμη της ψυχής του, τόσο απεγνωσμένα το ήθελε που τελικά δημιούργησε δύο κινηματογραφικές αφηγήσεις με διαφορά ενός έτους. Το πρώτο προϊόν αυτής της μανίας ήταν μια μικρού μήκους ταινία που εξέλαβε ό,τι έπαινο υπήρχε στο φεστιβάλ του Σάντανς του 2013 και το δεύτερο ήταν η αφορμή για διθυραμβικές κριτικές και πολλές υποψηφιότητες στα βραβεία Ακαδημίας, μία εκ των οποίων κερδισμένη. Μιλάμε, φυσικά, για το Whiplash, που στα ελληνικά ευστόχως μεταφράστηκε «Χωρίς Μέτρο», και αφηγείται την αιώνια διαμάχη μεταξύ δασκάλου και μαθητή, την εναγώνια εξέλιξη της τέχνης προς το τέλειο και τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται όταν επέρχεται το μέτρο, η σύγκριση.

Η ταινία εξιστορεί την περίεργη εξέλιξη που είχε η γνωριμία ενός ταλαντούχου νεαρού και φιλόδοξου ντράμερ με τον ιδιόρρυθμο καθηγητή του. Ακροβατώντας στα όρια της παράνοιας, ο τελευταίος προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο να εμφυσήσει τις γνώσεις του στον μαθητή ώστε να γίνει κάτι παραπάνω από τέλειος. Οι συνέπειες είναι αμφίδρομες και απειλούν πολλά παραπάνω από τις προσωπικές ζωές τους που μπλέκονται μεταξύ τους σαν κουβάρια.

Οι δύο βασικοί πυλώνες της ταινίας κατορθώνουν να υποδυθούν με χειρουργική ακρίβεια τους νευρωτικούς τους χαρακτήρες που είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα για να πετύχουν το στόχο τους. Από τη μία ο θρυλικός Τζ. Κ. Σίμονς αποτυπώνει στο μέγιστο καλύτερο βαθμό τη φιγούρα του αυστηρού καθηγητή που δεν ξέρεις αν πρέπει να συμπαθήσεις ή να μισήσεις και από την άλλη ο ανερχόμενος Μαιλς Τέλερ που με την υποκριτική του ευφυΐα, τη σωματική και συναισθηματική του έκρηξη, δεν αφήνει περιθώρια για κακεντρεχείς κριτικές. Όλα ήταν εκ προοιμίου αναμενόμενα, ρυθμισμένα στην εντέλεια που ακόμη και μερικά ψεγάδια στην αφήγηση δικαιολογούνται ως ποιητική άδεια. Το ηχητικό μοντάζ αυξάνει τους χτύπους της καρδιάς, η υπόθεση μοιάζει να αυτοσχεδιάζει σαν μαέστρος της τζαζ, οι ερμηνείες υπερβαίνουν τις προσδοκίες, η σκηνοθεσία ακολουθεί τη μουσική, τρέχουν ιλιγγιωδώς προς μία κατεύθυνση: την επιτυχία.

Προηγούμενο άρθροΘεατρικές βραδιές κάθε Τετάρτη στο Dastart cafe στη Θεσσαλονίκη
Επόμενο άρθροΗ Παυλίνα Χαρέλα… ανακαλύπτει την Αμερική!
Εδώ Σωτήρης Χαβαλές, σπουδαστής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο, από τα Σέρρας. Γέννημα θρέμμα χωριού και αδηφάγων στερεοτύπων, προσπάθησα αρκετά να ξεφύγω από τα γαμψά νύχια της κλειστής κοινωνίας του χωριού ώσπου τελικά βρέθηκα στην κοιλιά του τέρατος που λέγεται πόλη. Πασχίζοντας να διατηρήσω όσα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου μπορούσα μέσα στην ασφυκτικά κομφορμιστική κοινωνία που αντίκρισα, θυμίζω πυκνά συχνά στον εαυτό μου (μερικές φορές παραμιλώντας, άλλες απαγγέλλοντας στον καθρέφτη) τα πράγματα που μου αρέσουν. Η λίστα ξεκινά καθυστερημένα αλλά πάντοτε με το ίδιο πράγμα στην κορυφή: ταξίδια. Και δεν μιλώ για ταξίδια που βλέπει το μάτι παρά μονό η ψυχή, εκείνα τα νοερά που δεν συγκρίνονται ούτε με όλη την σοκολάτα του κόσμου. Βιβλία, μουσικές, θέατρα αλλά κυρίως σινεμά! Πάντα με την ίδια ιεροτελεστία, σαν να είναι εξομολόγηση, στην μεγάλη αίθουσα με τα φώτα κλειστά και το μυαλό ορθάνοιχτο, μην ξεφύγει καμιά εικόνα, μην ξεμείνει από αισθήσεις. Και για το τέλος, ο αντικατοπτρισμός μου στη μεγάλη οθόνη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.