Ψυχή και Σώμα

0
478

nenaΓράφει η Νένα Μυρωνίδου / [email protected]

Με τον καιρό κατάλαβα πως όταν κάποιος ‘φεύγει’ τελειώνει με την υποχρέωση να σου αφήσει κάτι, και μένεις πίσω εσύ να του χρωστάς όσα σου χάρισε. Έτσι και ο παππούς. Δε μετράω το χρόνο απουσίας, μα το χρέος που ολοένα αυξάνει για όσα έχω να του ανταποδώσω. Κι αυτό δεν είναι παρά η μνήμη που είναι η μήτρα της ιστορίας.

Με πολύ φολκ-λορ διάθεση λοιπόν, πήρα θέση ανάμεσα σε μια κερκίδα πλημμυρισμένη από κόσμο με θέα τα μουσικά αδέλφια Τσαχουρίδη να ξεδιπλώνουν όλη τη μαεστρία τους στο να εντάξουν την ποντιακή λύρα σε μουσικά πεδία κάθε συντεταγμένης. Και δεν είναι μόνο η αφομοίωση από το πλήθος, είναι που όλοι μαζί πετύχαμε άκρως συναυλιακά να γίνουμε κύτταρα ενός τερατώδους σώματος. Χεράκια και δαχτυλάκια θαρραλέα αποδεικνύουν πόσο πολύ η μουσική, μέσα από της άλογη μορφή της, μπορεί να μιλήσει στη γλώσσα όλων ξεχωριστά και ειδικά.

tsahouridisΈνας τόπος είναι αφιλόξενος όταν δεν έχει μουσική. Ο Ματθαίος και ο Κωνσταντίνος Τσαχουρίδης πήραν μαζί τους τον Πόντο στο Λονδίνο όπου διαδίδουν την ένταση και την έκταση μια φυλής. Και εδώ κολλάει και το ότι κανείς δεν αγιάζει τελικά στον τόπο του. Διότι σε μια πιο ευρωπαϊκή Ευρώπη από μας, μαθαίνουν τον ποντιακό μουσικό πολιτισμό άνθρωποι από όλον τον κόσμο. Θα θυμηθώ και πάλι τα περήφανα μάτια του παππού που άφησε παρακαταθήκη την πατρίδα, το γένος, το όνομα, την προέλευση. Αναφαίρετες περιουσίες για όποιον έμαθε να ριζώνει όπου σταλάζει ο ξεριζωμός.

Με λεβεντιά, ήθος και μεράκι επί σκηνής, ένιωσα κι εγώ, αν και τόσο μακρινή από την αιματοβαμμένη ιστορία, να δακρύζω από χρέος σε όσους μου άφησαν την ευθύνη μιας ανώτερης κληρονομιάς. Η γενιά μου αλήθεια στερείται πολλών συναισθηματισμών. Δεν νιώθω την υποχρέωση να ξεχωρίσω από τη μαζική ψυχρότητα που μας διακατέχει στους στενούς χώρους όπου η καθημερινότητα μας επιβάλλεται, αλλά αγαπώ να μοιάζω σε ό,τι λείπει για να το καταξιώνω στο χώρο απαξιώντας αν κάτι τέτοιο θυμίζει παλιακά δακρύβρεχτα μαντίλια μοιρολογίστρων.

Η ηθογραφία άλλωστε δεν έχει παρά να γίνει η επιστήμη ενός μέλλοντος που δε θα αντέχει πια να σηκώνει την κενότητα μας. Και οι χλωμές φωτογραφίες από εποχές ρακένδυτες θα ξαναμπούν στα σαλόνια μας ως παράσημα επιβίωσης στο χρόνο. Γιατί η μόνη μιζέρια που υπάρχει είναι αυτή της επιτηδευμένης αμνησίας μας για ό,τι μας έχει φέρει στον κόσμο. Κι όσο και να την κρύβουμε αυτή θα βγαίνει αδέξια και θρασύτατα στο φως όταν οι περιστάσεις το θέλουν πολύ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.