Όπου ακούς πολλά κεράσια… κόψε τους μπ@@φους… ως γνωστόν τα κεράσια δεν μιλάνε!

0
708

 

Γράφει η Ξανθούλα Μπούσιου /[email protected]

Δεν το αντέχω πια αυτό το facebook, θα το κλείσω να πάει στο καλό! Θέλω να μελαγχολήσω για τα δεινά που με βρήκαν, για το μισθό μου που πήρε προοπτική δαπέδου, για τη δουλειά μου που βγαίνει με δυσκολία ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!

Αν τολμήσω να μπω μέσα, έχουν βαλθεί όλοι να με κάνουν να γελάσω. Έχω την αίσθηση ότι τον τελευταίο καιρό έχει οξυνθεί η αίσθηση του χιούμορ, έχει γίνει πιο καυστικό και σαρκαστικό το αστείο και αυτά που διαβάζουμε είναι πιο πετυχημένα από κάθε άλλη περίοδο.

 

(post: δεν μας φτάνουν οι γιατροί χωρίς σύνορα…τώρα έχουμε και τους μ@λ@κες δίχως όρια)

 

Ή τελικά είναι τόσο τσιτωμένα τα δικά μας νεύρα που οι νευρικές απολήξεις μου ζητούν εναγωνίως το τράνταγμα και γελάω πιο έντονα. Και πιο εύκολα. Σε μια χώρα που ζει στη συλλογική της κατάθλιψη, ο πυρήνας του fb αντιστέκεται σθεναρά. Σα να μας πιάνει ομαδικός οίστρος βλακείας και λογοκρίνουμε το καταθλιπτικό σχόλιο πριν καν αποτυπωθεί με λέξεις. Στον γραπτό λόγο απλά δεν φαίνεται σωστό.

 

(post: αν αγαπάς κάτι, άστο να φύγει…αν γυρίσει πίσω, τότε είναι γιο-γιο!!)

 

Το αστείο είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι αν βρεθούμε για καφεδάκι εκ του σύνεγγυς, θα το πιάσουμε το μοιρολόϊ  και θα το μιζεριάσουμε το πράγμα. Ο αέρας; Κάτι μας ρίχνουν στον καφέ; Η γενική ατμόσφαιρα; Η πραγματική ζωή. Η προσωπική επαφή. Η ανάγκη να επικοινωνήσουμε τα προβλήματά μας και να σταθούμε στο φίλο που περνάει τα ίδια (ή χειρότερα). Η διάθεση να βοηθήσουμε και να βοηθηθούμε. Γιατί, σε αντίθεση με το fb, είναι λίγο κρύο να πετάς ξεκάρφωτα αστεία την ώρα που ο άλλος σου λέει τον πόνο του. Βιάζεις το γέλιο και δεν βγαίνει σωστά.

 

(post: οι χωρίςmoney  δεν γιορτάζουνε ποτέ!)

 

Παρ’ ότι κάποιοι κατηγορούν το fb για ψεύτικες ζωές και ψεύτικες ταυτότητες που όλοι υιοθετούμε και για το καλό (και μόνο) κομμάτι του εαυτού μας που βγάζουμε, στη φάση που είμαστε, αυτό φαίνεται να είναι υπεραρκετό για να εξισορροπήσει τον πολύ κακό και μουδιασμένο κομμάτι μας που κινείται, μιλάει και δουλεύει σε καθημερινή βάση.  Και αυτό είναι ψυχοθεραπευτικό, αναγκαίο και υγιές.

 

p.s.:  τα posts είναι όλα κλεμμένα από την καλή μου φίλη Λουκία. Που ποτέ δεν χάνει το γέλιο της, ακόμη και εκ του σύνεγγυς. Και για αυτό την ευχαριστώ!

Προηγούμενο άρθροThinkfree magazine / Τα άρθρα της εβδομάδας
Επόμενο άρθροΓενοκτονία και ανθρωπιά
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.