Όπου τολμούν οι Αετοί

0
559

98044933b980ebe38b0e072e3fbed859_XLΕβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς  

Με τον Δημήτρη Πετρίδη

 

            Ήταν ένας φέρελπις μυθιστοριογράφος- αυτό είχε καταστεί σαφές από την πρώτη έκθεση που είχε γράψει στη ζωή του, στη δευτέρα δημοτικού, με θέμα “Πως πέρασα το καλοκαίρι” (“Ανείπωτα καλά”, είχε απαντήσει, σ’ ένα κράμα λογοτεχνικής απλότητας και έξοχης έκφρασης).

            Ήξερε να χρησιμοποιεί δύσκολες, εντυπωσιακές λέξεις- όπως “μνέσκω”, “κονσεπτουαλισμός” και “επαμφοτερίζων”-, έπινε (στα 19 του, πια) επαρκώς για να θεωρηθεί συγγραφέας και κουβαλούσε πάντοτε ένα μπλοκάκι μαζί του στο οποίο σημείωνε, σε ανύποπτες στιγμές, ιδέες που του έρχονταν “για το επόμενο βιβλίο μου”, όπως έλεγε στους φίλους του με ονειροπαρμένο ύφος, ασχέτως που δεν είχε γράψει ακόμη το πρώτο.

            Ωστόσο, αντιμετώπιζε ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα: δεν ήξερε να «στήνει» σωστά την ένταση στις εκάστοτε ιστορίες του. Αδυνατούσε, δηλαδή, να οδηγήσει σε μια κορύφωση το γραπτό του.

            Έτσι, καταπίνοντας το διογκωμένο συγγραφικό του Εγώ και τοποθετώντας με περισσή φροντίδα την ουρά του ανάμεσα στα σκέλια, πήρε την απόφαση να επισκεφτεί τον γκουρού του είδους, που ζούσε σ’ ένα απομονωμένο σπιτάκι με μια τεράστια ταμπέλα στην είσοδο, που πάνω έγραφε “Ενθάδε διαβιεί ο Γκουρού του Είδους”.

            Χωρίς χρονοτριβές, ο νεαρός πλήρωσε το αντίτιμο της επίσκεψης και εξέθεσε το πρόβλημά του. Τότε ο Γκουρού άφησε στην άκρη την κουρού που έτρωγε και του είπε πως για να «χτίσεις» σωστά μια ιστορία πρέπει να ξεκινάς από το λιγότερο σημαντικό γεγονός και να προχωράς στο σημαντικότερο.

            “Δηλαδή;”, ρώτησε ο νεαρός, που για φέρελπις του ξέφευγαν αρκετά από τα πουλιά που πετούσαν στον αέρα. “Δηλαδή”, είπε μειλίχια ο Γκουρού, “πάρε για παράδειγμα τον αθλητισμό. Θα πάμε από το γεγονός με το μικρότερο ενδιαφέρον σ’ αυτό με το μεγαλύτερο. Ας πούμε, την τρέχουσα εβδομάδα…

 

  • Στο μαγευτικό Μόντε Κάρλο διεξάγεται το πρώτο χωμάτινο τουρνουά της σεζόν. Φυσικά, ο Βασιλιάς της Σκόνης Ράφαελ Ναδάλ ευελπιστεί να φάει ο Βασιλιάς (εν γένει) Φέντερερ τη σκόνη του ή να τη μοιραστεί, έστω, με τον τρίτο διεκδικητή του τίτλου, τον σούπερ φορμαρισμένο- και περσινό θριαμβευτή- Νόβακ Τζόκοβιτς. Το έργο του Ισπανού για τον εκατομμυριοστό του τίτλο στο χώμα αναμένεται να είναι δυσκολότερο από κάθε άλλη χρονιά, μιας και τόσο ο Ρότζερ, όσο και ο Νόλε παίζουν το καλύτερό τους τένις εδώ και τουλάχιστον μια 2ετία. Οτιδήποτε λιγότερο από μια μάχη γιγάντων- μια μάχη νάνων, φερ’ ειπείν- θ’ αποτελέσει έκπληξη.
  • Στην Ευρωλίγκα του μπάσκετ, και την προημιτελική φάση, ο μεν Παναθηναϊκός απέδειξε πως το χαρακίρι μπορεί να συμβεί και εκτός ασιατικού εδάφους, ενώ ο δε Ολυμπιακός κατάλαβε με το σκληρότερο τρόπο ότι 8 λεπτά ποιοτικού μπάσκετ δεν αρκούν για να υπερκεραστεί το «εμπόδιο» 32 κακών.

    Οι πράσινοι έφτασαν μια ανάσα από το να μετατρέψουν τη ρώσικη αρκούδα (ΤΣΣΚΑ) σε ρώσικη σαλάτα, ωστόσο στα κρίσιμα σημεία αντί να εισπνεύσουν, εξέπνευσαν. Η περιβόητη γραμμή ψηλών της ΤΣΣΚΑ κινήθηκε, με εξαίρεση τον Χάινς, σε ρηχά, λιμνάζοντα νερά, ο Παναθηναϊκός είχε πλάνο, μπλόκαρε τα ατού (πλην Γουίμς) της ομάδας της Μόσχας, όμως με το Διαμαντίδη σε κακή, για τα εξωπραγματικά του δεδομένα, μέρα, ηττήθηκε στην παράταση 77-74 και πλέον κυνηγά 3 νίκες στα εναπομείναντα 4 παιχνίδια της σειράς για περάσει στο final 4 του Μιλάνου.

    Οι κόκκινοι, λάτρεις των γαλλικών εκφράσεων, είχαν μια Déjà vu εμπειρία στο πρώτο δεκάλεπτό τους κόντρα στη Ρεάλ (27-12, πανομοιότυπο, σχεδόν, με το 27-10 του περσινού τελικού στο Λονδίνο), έκαναν και πάλι- με μπροστάρη το Σπανούλη- μια επική ανατροπή, έφεραν το ματς στο 40-40 και μετά καταβαραθρώθηκαν. Η μηχανή της Ρεάλ άρχισε να βρυχάται ολοένα και πιο δυνατά, μέχρι που ξεκούφανε τους πάντες: 88-71 υπέρ της και πλέον ο Ολυμπιακός ψάχνει κι αυτός 3 νίκες σε 4 παιχνίδια προκειμένου να μην παραδώσει νωρίς- νωρίς το στέμμα του.

    Το έργο των ομάδων μας μοιάζει τόσο δύσκολο που πολλοί βιάζονται να το χαρακτηρίσουν ως Mission Impossible, όμως, ελάτε τώρα: υπάρχει Impossible για τους Έλληνες στο μπάσκετ;

  • Στον τελικό κυπέλλου της Ισπανίας η, χωρίς Ρονάλντο, Ρεάλ επικράτησε με 2-1 της Μπαρτσελόνα και στέφθηκε κυπελλούχος για 19η φορά στην ένδοξη ιστορία της. Σ’ έναν αγώνα που δε διεκδικεί πλειάδα δαφνών ποιότητας (τουλάχιστον όχι τόσες όσες το πρόσφατο μεταξύ τους ματς για το πρωτάθλημα), η Ρεάλ ήταν συνολικά καλύτερη, η Μπαρτσελόνα επιβεβαίωσε την κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται τον τελευταίο καιρό και ο Γκάρεθ Μπέιλ των 100 εκατομμυρίων πέτυχε ένα μνημειώδες γκολ, αφού πρώτα είχε σπάσει το φράγμα του ήχου.

    Όμως, εκείνο που προκάλεσε αλγεινή εντύπωση στους φιλάθλους ανά τον κόσμο ήταν πως μετά το τέλος του παιχνιδιού ο Κριστιάνο Ρονάλντο κατέβηκε στον αγωνιστικό χώρο και παρηγόρησε τον αιώνιο «εχθρό» του Λιονέλ Μέσι, η επίσημη Μπαρτσελόνα έδωσε, μέσω Twitter, συγχαρητήρια στη Ρεάλ Μαδρίτης, το ματς διεξήχθη κανονικά χωρίς παρατράγουδα, ενώ οι Ισπανοί επιβεβαίωσαν πως είναι μέγιστοι φλώροι και δεν πλακώθηκε στο ξύλο κανείς με κανέναν.

    Η έννοια “πολιτισμός” προφανώς και δεν έχει φτάσει στα δέντρα όπου κατοικούν οι Ίβηρες…

  • Τέλος, το μεγάλο γεγονός: ΠΑΟΚ- Ολυμπιακός, δεύτερος ημιτελικός κυπέλλου Ελλάδος, στην κατάμεστη- σε βαθμό “Δεν πέφτει καρφίτσα”- Τούμπα.

    Σ’ ένα παιχνίδι που διήρκησε όσο και οι 3 ταινίες του Νονού μαζί, ο Δικέφαλος του Βορρά κατάφερε να ανατρέψει το εις βάρος του 2-1 στο Καραϊσκάκη και με «παλικαρίσια» (κατά τους Παοκτσήδες) ή «εντελώς άδικη» (κατά τους Ολυμπιακούς) νίκη 1-0 πέρασε στον τελικό, όπου και τον περιμένει ο Παναθηναϊκός  (3-0 τον ΟΦΗ).

    Με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια ο ΠΑΟΚ ήταν ανώτερος στη χθεσινοβραδινή αναμέτρηση- σ’ αυτά τα 17 λεπτά που παίχτηκε ποδόσφαιρο- οπότε δικαίως προκρίθηκε. Ωστόσο, θ’ αποτελούσε έγκλημα καθοσιώσεως να μην αναφερθεί κάποιος στην υπέροχα πασπαλισμένη χρυσόσκονη που συνόδευσε τα όσα συνέβησαν εντός των τεσσάρων γραμμών: τους γαύρους στον πάγκο του Ολυμπιακού, τις περίπου 5000 φωτοβολίδες που ναι μεν δημιουργούν υπέροχη, οπτικά, ατμόσφαιρα (και, αν μη τι άλλο, οι οπαδοί του ΠΑΟΚ είναι αληθινοί «τεχνίτες» σε κάτι τέτοια), αλλά έχουν την κακή συνήθεια να υποκύπτουν στους νόμους της βαρύτητας και να καταλήγουν εντός του αγωνιστικού χώρου, την 75λεπτη καθυστέρηση στην έναρξη του παιχνιδιού, τις κουτουλιές ανάμεσα σε συμπαίκτες στην Εθνική ομάδα, τις συνεχείς διαμαρτυρίες σε βαθμό παράνοιας στο διαιτητή, την μπανάνα σε έγχρωμο ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού (και την «βλακώδη», αλλά ανθρώπινη, αντίδρασή του αμέσως μετά), το αέναο λεκτικό σεξ στο οποίο επιδίδονταν οι φίλαθλοι του γηπεδούχου με τους πάσης φύσεως ανθρώπους των φιλοξενουμένων, τα καπνογόνα, τα δακρυγόνα, τις μπουνιές, τις κλοτσιές και ούτω καθεξής μέχρι το άπειρο.

    Όμως, σας παρακαλώ, ακούστε καλύτερα:

    Εμπρός Αετέ, Δικέφαλε.

    Εμπρός, λοιπόν, ο Αετός. Δυστυχώς όσο πιο μπροστά πηγαίνει ο ασπρόμαυρος ή κιτρινόμαυρος Αετός, ο Δαφνοστεφανωμένος Έφηβος, το Τριφύλλι, ο Γηραιός, ο Θεός του Πολέμου, τόσο πιο πίσω πηγαίνει ο δύσμοιρος εγχώριος αθλητισμός.

    Ή, μάλλον, τόσο πιο κάτω. Πόσο χαμηλά; Αν αφουγκραστείτε λίγο καλύτερα θ’ ακούσετε ένα παρατεταμένο “χρς”, σα νύχια ποντικού που σέρνονται πάνω σε μαυροπίνακα.

    Είμαστε εμείς, σα χώρα, που προσπαθούμε να τρυπήσουμε τον πάτο του βαρελιού.

    Και, που να μας πάρει, τα καταφέρνουμε περίφημα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.