Όταν έκλαψε η Νίτσα

0
825

 

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη/[email protected]

Μια μέρα μπήκα σε ένα βιβλιοπωλείο στο κέντρο. Από καιρό ήθελα να αγοράσω αυτό το βιβλίο που πέρασε πολύ γρήγορα στα μπεστ σέλλερ. Κοίταξα δεξιά και αριστερά στους πάγκους και το εντόπισα αμέσως πλάι στα ημερολόγια και τις γομολάστιχες. Πηγαίνοντας προς το ταμείο γύρισα για να διαβάσω το οπισθόφυλλο:
Η Μαρίνα Νικολάου είναι μια επιτυχημένη συμβολαιογράφος, παντρεμένη με τον Ανδρέα Οικονομίδη και έχει δύο παιδιά. Ο μεγάλος της γιος, ο Λαέρτης, τελειώνει φέτος το ιδιωτικό και ετοιμάζεται να δώσει εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Να όμως που το νεαρό της ηλικίας στάθηκε εμπόδιο σε αυτό το σκοπό, καθώς έμπλεξε με κακές παρέες και άρχισε να πίνει αλκοόλ και να ξενυχτάει στα κλαμπ. Σχεδόν μισοκοιμισμένος στο θρανίο για μήνες, κίνησε το ενδιαφέρον του καθηγητή του Λαέρτη Χρυσοστόμου, ο οποίος και κάλεσε τη μητέρα του, για να κάνει τις απαραίτητες συστάσεις. Η συνάντηση αυτή έμελλε να αλλάξει τη ζωή των δύο, αφού ο έρωτας τους χτύπησε την πόρτα.
Να πω την αλήθεια ντρεπόμουν καθώς περίμενα στην ουρά του διανουμενίστικου βιβλιοπωλείου κρατώντας αυτό το μπεστ σέλλερ – γνωστής συγγραφέας “ελαφριάς λογοτεχνίας” στο χέρι. Τι θα σκέφτεται άραγε για μένα ο ξεροκιανός μεσήλικας με τα γυαλιά της μυωπίας που μόλις αγόρασε το ψυχοθεραπευτικό σύγγραμμα του Μιούζιλ “Ο άνθρωπος με τις χίλιες ιδιότητες”; Ότι είμαι μία κυρά Νίτσα που διαβάζει βιβλία μόνο στην παραλία και κλαίει κάθε φορά που η ηρωίδα χωρίζει, επειδή την απάτησε ο σύζυγος με τη γραμματέα του; Και που τελικά παρηγορείται με την ιδέα ότι τουλάχιστον της έμεινε το σπίτι στην Κηφισιά που κτίστηκε μέσα σε οικόπεδο πολλών στρεμμάτων;
Πρέπει να το παραδεχθούμε. Στη χώρα μας δε διαχωρίζεται η λογοτεχνία γενικά από τη“ροζ” λογοτεχνία. Αν και το κοινό εν τέλει διαχωρίζεται σε διανοουμένους που έχουν γνώση της ανωτερότητάς τους και αναγνώστριες βήτα κλάσης που θεωρούνται μικρόνοες και νοικοκυρούλες, που ζώντας μέσα σε έναν μικροαστικό, ρεαλιστικό κόσμο “διεκδικούν” το κομμάτι τους στο όνειρο μέσα από τις σελίδες τέτοιων ελαφρών αναγνωσμάτων. Τη “ροζ” λογοτεχνία πολλοί εμίσησαν. Τα κέρδη όμως από τις συχνά υψηλές πωλήσεις ουδείς. Συχνά στιβαροί εκδότες βάζουν “νερό στο κρασί τους” και μυθιστορήματα τύπου Άρλεκιν στα ράφια τους. Συχνό φαινόμενο στα ελληνικά βιβλιοπωλεία να στέκουν δίπλα δίπλα στο «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» του Ι.Γιάλομ , αναγνώσματα «ροζ» λογοτεχνίας που θα μπορούσαν λόγω της επίπεδης γραφής και της φτήνιας στην πλοκή τους να φέρουν τον τίτλο «Όταν έκλαψε η Νίτσα».

Προηγούμενο άρθροΣωθήκαμε…!!!
Επόμενο άρθροΑπό τα σκουπίδια… στα ενεχυροδανειστήρια κι ακόμη παραπέρα!
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.