Όταν ακούω Κουγιουμτζή θυμάμαι…

0
1263

kougiumtzisΣΤΙΓΜΕΣ Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου / συγγραφέας – εκπαιδευτικός

Σε μια στιγμή με ένα τραγούδι, “Κάπου νυχτώνει» έρχεται μια άλλη στιγμή μαζί με μια εικόνα.

Γερμανία 1970, με το ραδιόφωνο στο σταθμό της Deutsche welle και τον πατέρα μου, όταν δεν άκουγε τον Θεοδωράκη να ανοίγει την ένταση στον Κουγιουμτζή. Κοντά του, εγώ, να ακουμπώ πάνω στο στήθος του, να νιώθω την ανάσα του και να τραγουδώ μαζί με τη φωνή του Γιώργου Νταλάρα:

Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα
να `τανε το ’21 να `ρθει μια στιγμή
Να περνάω καβαλάρης στο πλατύ τ’ αλώνι
και με τον Κολοκοτρώνη να `πινα κρασί
Να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα
και το σπαθί μου να πιάνει φωτιά…

«Σταύρος Κουγιουμτζής, Ελένη, να τον θυμάσαι», μου λέει και κουνώ το κεφάλι και τραγουδάμε μαζί.

Σε μια άλλη στιγμή, Πέμπτη 12/3/2015, εκεί και εγώ στην κατάμεστη Αίθουσα Τελετών ΑΠΘ, καθώς η χορωδία νέων μαζί και η παιδική χορωδία του πολιτιστικού σωματείου “Άγιος Χρυσόστομος” Θεσσαλονίκης, τραγουδά…

«Μη μου θυμώνεις μάτια μου» και ευθύς ξεπετιέται μια άλλη εικόνα του συνθέτη, χρόνια πριν, μπροστά στην είσοδο του Μύλου.

Πλήθος κόσμου έχει φτάσει για μια μουσική βραδιά στην Αποθήκη. Βρέχει καταρρακτωδώς και πλήθος κόσμου περιμένει να περάσει μέσα. Ακριβώς δίπλα μου, αναγνωρίζω τον Σταύρο Κουγιουμτζή, με τη σύντροφό του Αιμιλία, να περιμένει τη σειρά του για μπει στον χώρο της μουσικής σκηνής. Κάποιος από τους διοργανωτές τον βλέπει έρχεται κοντά και ακούω να του προτείνει να τον ακολουθήσει και περάσει προσπερνώντας  όλους όσους ήταν μπροστά από εμάς. Ο συνθέτης χαμηλώνει το βλέμμα και αρνείται να τον ακολουθήσει. Όταν η πόρτα ανοίγει περνά μαζί μας.

Σεμνός, σοβαρός, ευγενής, σπουδαίος δημιουργός. Μεγάλο και το έργο του για αυτό συνεχίζει και θα συνεχίζει να ζει για να μας συγκινεί, να  γεννά την ελπίδα, την επανάσταση, την αγάπη για την αλήθεια και την ζωή.

Σε μια στιγμή μέσα από μια συναυλία με τις μελωδίες και τους στίχους του Θεσσαλονικιού, Σταύρου Κουγιουμτζή όλη η ζωή μπροστά μου. Στίχοι που ακόμα και σήμερα μιλούν και συγκινούν.
Και όπως ο χρυσός μένει για πάντα λαμπερός, έτσι και το καθάριο από χρυσάφι έργο του θα συνεχίσει να μας συντροφεύει.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.