“Μέχρι το άπειρο και ακόμα παραπέρα”: Στην ψυχή ενός εφήβου…

0
1513

kontoleon“Μέχρι το άπειρο και ακόμα παραπέρα”, Άννα Κοντολέων, εκδ. Πατάκη

Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου / συγγραφέας – εκπαιδευτικός

…Περιφέρομαι σ’ αυτό το μικρό σπιτάκι που βαφτίστηκε σπίτι μας και παρατηρώ.

Τρία δωμάτια όλα κι όλα κι ένα μπάνιο. Το ένα δωμάτιο κουζίνα-τραπεζαρία-καθιστικό-γραφείο.Το δεύτερο, υπνοδωμάτιο των γονιών μου. Το τρίτο, δικό μου. Παρατηρώ τους τοίχους-φρεσκοβαμμένοι στο μονότονο χρώμα της ώχρας. Δε μ’αρέσει καθόλου αυτό το χρώμα. Ορθή επανάληψη. Μου προκαλεί θλίψη αυτό το χρώμα, γιατί εγώ προτιμώ τα έντονα. Κόκκινο, μπλε, πράσινο, πορτοκαλί…

Τι ακόμα μπορεί να γεννά τη θλίψη!

Ο χωρισμός!

Ο θάνατος!

Η οικονομική καταστροφή!

Η αποξένωση, η απομάκρυνση η…

Τελικά τι από όλα αυτά γεννά τη θλίψη στον έφηβο Μάνθο!

Τι του προκαλεί θυμό!

 

..Ο θυμός είναι ένα σύμπτωμα. Είναι ένα σημάδι, ένα ίχνος που μαρτυρά ότι κάτι υπάρχει, ότι κάτι βαθύτερο σε βασανίζει στην πραγματικότητα και σε ενοχλεί. Και ξαφνικά το βλέπω…

Θυμός όταν ξαφνικά η οικογένεια του Μάνθου, μετακομίζει σε ένα νησί. Από τις δυνατές περιγραφές καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για την Κρήτη και συγκεκριμένα για τα Χανιά.

Θυμώνει,ο ήρωας της Άννας Κοντολέων, ο Μάνθος. Νιώθει οργή και θλίψη όταν του κοινοποιούν πως αναχωρούν. Τον εξοργίζει που η μητέρα του τον παίρνει από το σχολείο του, στην Αθήνα. Τον πονά όταν πρέπει να αφήσει το σπίτι τους με τις ανέσεις, αλλά και όταν αποχωρίζεται τον φίλο του τον Φάνη αισθάνεται χαμένος.

Μια σύγχρονη ιστορία από την Άννα Κοντολέων, με καμβά την οικονομική κατάρρευση της οικογένειας του Μάνθου, αλλά και της κοινωνίας.

Σε πρωτοπρόσωπη γραφή, με δυνατούς διαλόγους, πλούσιο λεξιλόγιο η ιστορία της Κοντολέων φωτίζει τη σημερινή δραματική κατάσταση πολλών νοικοκυριών που καταρρακώνονται οικονομικά και διαλύονται ως ιστός και το χειρότερο, βουλιάζουν συναισθηματικά.

Μια γροθιά η ιστορία της που αναγκάζει τον αναγνώστη να δει, να αντιληφθεί βαθύτερα προβλήματα αν ακόμη δεν το έκανε, πως μια τέτοια στιγμή καταστροφής μπορεί να διαλύσει ολοκληρωτικά ότι πιο σπουδαίο διαθέτει η κοινωνία .Την οικογένεια άρα το κύτταρο της κοινωνίας.

Ο Μάνθος, ο ολοζώντανος ήρωάς της συγγραφέως, μέσα από τα συναισθήματα του, τις περιγραφές, τις ανάγκες του, αλλά και την αποδοχή του νέου καταφέρνει να φωτογραφίσει το κάδρο της οικογένειας του, παράλληλα με το γίγνεσθαι και αισθάνεσαι, της σημερινής Ελλάδας.

Μετανάστες εντός και εκτός. Ψυχές που βουλιάζουν στο μαύρο, όταν η ανεργία τους έχει πετάξει στη γωνία, όπως ο μπαμπάς του ήρωα. Σχέσεις που παγώνουν και βρίσκονται ένα βήμα πριν την μόνιμη κατάψυξη, όπως οι γονείς του ήρωα ή οι άλλοι, οι γονείς του Φάνη.

Όλα μπορούν να συμβούν, εκτός και αν υπήρχε η αγάπη ανάμεσα τους, πολύ πριν τη λαίλαπα που αγκάλιασε βίαια τον τόπο και τις ψυχές, τότε μπορεί να αφυπνιστεί και να φτάσει και πάλι «Μέχρι το Άπειρο κι ακόμα παραπέρα», όπως είναι και ο τίτλος του βιβλίου που από μόνος του γεννά το ενδιαφέρον και καλεί αμέσως τον αναγνώστη να το ξεφυλλίσει, και να μην σηκώσει κεφάλι. Αντίθετα να βυθιστεί και να συμπάσχει σε όσα ο ήρωας αφηγείται ή βιώνει και τέλος να αναζητήσει αυτό το άπειρο της αγάπης.

Η Άννα Κοντολέων, καταφέρνει με την πρωτότυπη, δομημένη ιστορία της, να δημιουργήσει ένα δύσκολο μυθιστόρημα με σφιχτή πλοκή, πλούσιες εικόνες, έκρηξη πολλών και διαφορετικών συναισθημάτων και να πάρει θέση σε ότι η κοινωνία σήμερα βιώνει.

Η ιστορία της μέσα από την ψυχή του εφήβου Μάνθου, είναι ένα ψυχογράφημα που πρέπει να απασχολήσει τους ειδικούς. Η συγγραφέας ανήσυχη παίρνει θέση και τονίζει πως δεν είναι η πείνα του σώματος που μπορεί να διαλύσει την  κοινωνία μας, αλλά η μόνιμη και ανεπανόρθωτη ζημιά της ψυχής και κυρίως των νέων. Αυτό μπορεί να επιφέρει η συνεχιζόμενη οικονομική κατάρρευση της ελληνικής οικογένειας και δυστυχώς οι πληγές θα είναι μόνιμες και ίσως ανεπανόρθωτες.

Η Άννα Κοντολέων, βυθίστηκε στα δύσκολα και έβγαλε το ακατέργαστο μαργαριτάρι, αφού πρώτα με μια μεγάλη ανάσα βούτηξε στα βάθη και αργά μαζί και επώδυνα κατάφερε να το λειάνει, και λίγο πριν το τέλος, με συγκίνηση και τόλμη μας το παρέδωσε λαμπερό και αισιόδοξο.

Μια δυνατή ιστορία που φτάνει στον αναγνώστη μέσα από τις φωνές του Μάνθου, του Φάνη, της καθηγήτριας Απέργη, του Αντώνη, του Ευτύχη, των γονέων και μια ιδιαίτερης γιαγιάς.

 

…-Μάνθο…

Σηκώνω το κεφάλι και βλέπω τον μπαμπά.

-Μπαμπά…

Πέφτω κλαίγοντας στην αγκαλιά του.

-…μέχρι το άπειρο…

Φωνάζω ανάμεσα σε απανωτούς λυγμούς.

-…μέχρι το άπειρο… μέχρι το άπειρο κι ακόμη παραπέρα…

 

Μια ιστορία της κρίσης, της αγάπης, της αγκαλιάς της γιαγιάς, της υποστήριξης και του οράματος από μια καθηγήτρια.

Μια ιστορία με πολλά συν και άπειρη μαεστρία.

 

Οπισθόφυλλο

Στέκοµαι µπροστά στον καθρέφτη. Κοιτώ το είδωλό µου στα µάτια. Προσπαθώ να διακρίνω πίσω από τη σκούρα τους ίριδα. Να απαριθµήσω αυτά που ήξερα για µένα, να θυµηθώ ποιος ήµουν, να επιβεβαιώσω ότι αυτός που ήµουν είµαι ακόµα. Ήµουν απαθής και αδιάφορος µε όσους δεν ανήκαν στην κλίκα µας. Εγωιστής και αλαζόνας. Μισούσα οτιδήποτε ξένο, διαφορετικό. Χλωµιάζω. Τα χείλια µου τρέµουν. Έρχοµαι αντιµέτωπος µε µια δύσκολη συνειδητοποίηση. Με µια άσχηµη αλήθεια. Πώς έγινα έτσι; Ήµουν τόσα πράγµατα και τίποτα απ’ όλ’ αυτά δεν ήµουν πραγµατικά εγώ. Τίποτε απ’ όλ’ αυτά δεν είµαι πια. Και τότε, ποιος ήµουν; Ποιος είµαι στ’ αλήθεια;

Βιογραφικό

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.