0
1092
φωτό αρχείου

Διαδρομές αφής. Διαδρομές ενσυναίσθησης

Η Εμμανουέλλα , η ηρωϊδα της Ουρανίας Καραδέμητρου , κινείται στην ζωή της με τα μάτια της ψυχής της. Και με την ενσυναίσθηση κατορθώνει να φτάσει στην ουσία των όσων συμβαίνουν καθημερινά γύρω της.

Ο εγκλεισμός της πανδημίας μας έδωσε μια ευκαιρία να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τα όρια μας. Για την ίδια ήταν μια δυνατότητα να ολοκληρώσει το μυθιστόρημά της.

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της «Διαδρομές αφής» (εκ Πηγή), αλλά και την πανδημία από την οδύνη της οποίας φαίνεται ότι βγαίνουμε επιτέλους, παραχώρησε μια συνέντευξη στο thinkfree.gr

Η ηρωίδα σας βλέπει και νιώθει με τα μάτια της ψυχής. Έχει βαθύ το αίσθημα της ενσυναίσθησης. Πόσοι άνθρωποι σήμερα συναισθανόμαστε τους γύρω μας; Τα πρόσωπα που αγαπάμε;

ΑΠ: Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε εκ’ γενετής προικισμένοι με κάποιες αρετές. Η ηρωίδα μου, η Εμμανουέλα, έχει το χάρισμα της ενσυναίσθησης, το οποίο, αν ήθελα να προσδιορίσω, θα έλεγα ότι είναι ένα κράμα διορατικότητας και αγάπης. Η διαίσθηση- ενόραση, ίσως είναι δοτή, κάτι σαν δώρο και αντιστάθμισμα της φυσικής της τυφλότητας. Η αγάπη όμως, είναι κάτι που λαμβάνει , ως βίωμα ζωής και στη συνέχεια καλλιεργεί. Είναι προϋπόθεση και συμπλήρωμα κάθε αρετής. Η αγάπη είναι το νόημα της ύπαρξης και χωρίς αυτή, δεν μπορεί να λειτουργήσει σε κανέναν μας η ενσυναίσθηση. Αν δεν αγαπήσεις τον διπλανό σου, δεν θα μπορέσεις ποτέ να τον κατανοήσεις , να δεις την ζωή από τη δική του οπτική και να νιώσεις ότι τον βασανίζει. Επίσης ,αν δεν αμαρτήσεις, δεν μπορείς να αγιάσεις!  Δηλαδή για να αποκτήσει ο οποιοσδήποτε την ενσυναίσθηση, πρέπει πρώτα να ενσωματώσει στην ψυχή του, όλα τα επώδυνα συναισθήματα. Τον πόνο, τον φόβο, τον θυμό, την θλίψη, την απόρριψη…..   Πάντα προηγείται  η πτώση της ανάτασης . Η αφορμή και εκκίνηση για την ηρωίδα μου, είναι η τυφλότητα. Αν ψάξει ο καθένας μας, σίγουρα θα βρει στην πορεία του διάφορες αφορμές και κίνητρα για την προσωπική του ανάταση- ανάσταση. Ακόμη και οι ‘διαδρομές αφής’ αποτελούν ερέθισμα για τον καθένα να σκεφτεί και να δει την ζωή αλλιώς. Υπό το πρίσμα της ευκαιρίας και πάντα υπό την αιγίδα του Θεού! Επομένως για να εξελιχθούμε και να συνυπάρξουμε αρμονικά με τους γύρω μας, πρέπει πρώτα να περάσουμε από τις συμπληγάδες της αυτοκριτικής και αυτογνωσίας. Τότε θα διαπιστώσουμε ,ότι η ενσυναίσθηση, δεν είναι μια ουτοπική αρετή, γιατί αυτά που μας δένουν με τους άλλους είναι πάντα περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Δεν υπάρχει διαφορετικότητα ! Μόνο μια ευχάριστη ποικιλομορφία, χωρίς την οποία ,ο κόσμος μας θα ήταν μονότονα βαρετός!

Σε τι άλλαξε τη ζωή σας η πανδημία; Πιστεύετε ότι μπορεί να είχε και κάποια θετικά αποτελέσματα ο …εγκλεισμός;

ΑΠ:Τις ‘ διαδρομές αφής’, ξεκίνησα να τις γράφω στο διάστημα της πανδημίας και του πρώτου εγκλεισμού. Έγραφα από μικρό παιδί, μα ποτέ δεν είχα τον χρόνο να ολοκληρώσω κάποιο έργο και την διάθεση να κοινοποιήσω, όλα ,όσα ένιωθα στους γύρω μου. Ο εγκλεισμός μου πρόσφερε και τα δύο! Ίσως είχε φτάσει το πλήρωμα του χρόνου και η στιγμή να συνειδητοποιήσω πως το μοίρασμα των συναισθημάτων με αυτόν τον τρόπο είναι λυτρωτικό!  Επίσης έμεινα για πρώτη φορά στη ζωή μου άνεργη, οπότε η ευχέρεια του χρόνου, μου χαρίστηκε. Παράλληλα απομονώθηκα αναγκαστικά από τους φίλους μου και έτσι προέκυψε η ανάγκη της καταγραφής και δημοσιοποίησης συναισθημάτων, σκέψεων και γεγονότων, σαν μέσο επικοινωνίας και ψυχικής επαφής με όσους μου έλειπαν.  Με τους δικούς μου ανθρώπους, που είχα στερηθεί και ένιωθα ,πως κατά κάποιο τρόπο, μου είχαν κλέψει!  Άνηκα και εξακολουθώ να ανήκω σε κάποιες ομάδες, καλλιτεχνικού- πολιτιστικού περιεχομένου, όπου η έκφραση είναι κυρίαρχη.  Ο εγκλεισμός, ήταν μια ώθηση για έκφραση μέσα από την συγγραφή, αφού οι δια δραστικές κοινωνικές επαφές είχαν απαγορευθεί. Αυτός ήταν ο στόχος και ταυτόχρονα η εσωτερική μου ανάγκη. Άλλωστε πολλά από τα γεγονότα του βιβλίου είναι αληθινά! Απλά έχουν πλεχτεί με τον μύθο, για να μην φωτογραφίζουν ανθρώπους και καταστάσεις. Τα συναισθήματα των ηρώων είναι αυθεντικά και η τυφλότητα της Εμμανουέλας, αλληγορική!

Όσο για τα τυχόν θετικά αποτελέσματα του εγκλεισμού, δυστυχώς σε προσωπικό επίπεδο, δεν μπορώ να διακρίνω τίποτα άλλο, εκτός από την απόφασή μου ,να ασχοληθώ επίσημα με την συγγραφή. Η δική μου διαδρομή της εσωτερικής ησυχίας και αυτοβελτίωσης είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν, με αφορμή τη συνάντησή μου με τον Θεό. Ίσως όμως , αν το δούμε σε ευρύτερο πεδίο, η πανδημία και ο εγκλεισμός , να υπήρξε το κίνητρο για τους ανθρώπους να μάθουν καλύτερα τον εαυτό τους, να βρουν τα όριά τους,  να κάνουν ένα ξεκαθάρισμα μέσα τους, πετώντας ό,τι άσκοπα τους βαραίνει και κρατώντας μόνο ό,τι πραγματικά αξίζει! Ένας απολογισμός και μια εκκαθάριση ,λοιπόν, θα μπορούσε να είναι το όφελος! Όταν αναγκάζεσαι να βιώσεις την απώλεια ,σε οικογενειακό, επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο, αναγκάζεσαι να αναπτύξεις και τρόπους διαχείρισης, άμυνας και επιβίωσης ! Όσους δεν σκότωσε η πανδημία, τους τραυμάτισε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κανείς μας δεν έμεινε αλώβητος! Αυτό και μόνο, μας ενώνει και μας χαρίζει μια επιπλέον αρετή, το έλεος! Μας μαλακώνει και ταυτόχρονα μας κάνει ψυχικά ισχυρότερους. Αυτό ,ας κρατήσουμε από όλη αυτή την τρομερή συγκυρία.  «η ισχύς εν τη ενώσει»

Άτομα που έχουν περιορισμένες αισθήσεις είναι πιο εύκολο να λειτουργήσουν…διορατικά; Πώς εξηγείτε εσείς αυτό το χάρισμα της ηρωίδας σας;

ΑΠ:Πιστεύω, πως το κάθε χάρισμα ή μειονέκτημά μας , μας έχει δοθεί για κάποιο λόγο. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Είναι γεγονός, πως οι αισθήσεις , μας παρέχουν την ευχαρίστηση να απολαμβάνουμε τα πάντα γύρω μας. Τον ήλιο, την μουσική, τα χάδια, ένα καλό φαγητό, τη μυρωδιά των βρεφών, την μοσχοβολιά των λουλουδιών….. Όλα οδηγούν , ακολουθώντας διαφορετικό δρόμο, στην ηδονή ! Και όλα μας δεσμεύουν με την ύλη , αφού ,ό,τι συνηθίζουμε να απολαμβάνουμε, δεν θέλουμε ποτέ να αποχωριστούμε! Όσο λοιπόν πιο πολύ απολαμβάνουμε, τόσο περισσότερο δεσμευόμαστε, βαραίνουμε, δενόμαστε με αυτό το επίγειο πανηγύρι των αισθήσεων και η ψυχική μας υπόσταση εξασθενεί. Η διαισθητική όμως αντίληψη, συνδέεται αποκλειστικά με την ψυχή και παίρνει υπόσταση και ένταση από  την δική της δύναμη. Η ηρωίδα μου, η Εμμανουέλα, επειδή στερείται την όραση, αναγκάζεται να καλλιεργήσει την ψυχή της και μέσω αυτής να προσεγγίσει τους ανθρώπους γύρω της. Είναι ένας εναλλακτικός τρόπος επικοινωνίας, ασυνήθιστος, μα αποτελεσματικός ! Δεν είναι όμως μόνο δικό της το επίτευγμα. Τίποτα δεν είναι κανενός! Όλα ,όσα αξιωνόμαστε  τελικά, είναι δώρο για τον αγώνα που κάνουμε, ένα παράσημο για την προσπάθεια και η Εμμανουέλα, προσπαθεί πολύ!  Να αγαπήσει, να προσφέρει ανιδιοτελώς, να δώσει νόημα στην ύπαρξή της και να οδηγήσει ,όλους όσους βρίσκονται στον δρόμο της, στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους.

Φυσικά τα καταφέρνει, γιατί αργά ή γρήγορα, η καλή πρόθεση πάντα δικαιώνεται. Ίσως να φαίνεται , κάπως ,σαν παραμύθι η ψυχική δύναμη της ηρωίδας, μα δεν είναι έτσι! Υπάρχουν δίπλα μας  ,πολλοί άνθρωποι ,σαν την Εμμανουέλα, μόνο που η δική μας νοητή τύφλωση, δεν μας επιτρέπει να τους αναγνωρίσουμε ή ίσως διστάζουμε να τους προσεγγίσουμε περισσότερο, επειδή νιώθουμε άβολα με την διαφορετικότητά τους. Ακόμη στην κοινωνία μας ,δυστυχώς ,υπάρχει μια αμηχανία, όσον αφορά τις ιδιαιτερότητες και τις κάθε είδους αναπηρίες. Ίσως όσοι θεωρούν πως υπερτερούν έναντι άλλων, να είναι τελικά αυτοί που είναι ουσιαστικά δυσλειτουργικοί…

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

ΑΠ: Θα εξακολουθώ να γράφω. Είναι πια αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Είναι ,για μένα ,μια πύλη εξερεύνησης και διαφυγής που με οδηγεί στην ηρεμία και την ολοκλήρωση. Ίσως και μια κληρονομιά για τα παιδιά μου.

Ήδη, στον δεύτερο εγκλεισμό ξεκίνησα να γράφω παράλληλα ένα δεύτερο κοινωνικό μυθιστόρημα και μια σειρά γλυκόπικρων διηγημάτων αυτοβιογραφικού χαρακτήρα με κοινή συνιστώσα το μαύρο τους χιούμορ. Επίσης γράφω ένα θεατρικό για την ερασιτεχνική θεατρική ομάδα στην οποία ανήκω.

Το μυθιστόρημα πιστεύω θα τελειώσει πρώτο, γιατί έχω γράψει ήδη το τέλος του στο μυαλό μου. Είναι μια συγκλονιστική ιστορία, εντελώς φανταστική, δυο αγνώστων ,πολύπαθων ανθρώπων, που για τον δικό της λόγο, η ζωή φέρνει κοντά και τους οδηγεί σε ένα αφηγηματικό ταξίδι ερώτων, εγκλημάτων και ανατροπών σε όλο το πλάτος και μήκος της Ευρωπαϊκής ηπείρου.

   Είναι ένα μυθιστόρημα τρυφερό και ταυτόχρονα σκληρό,( αφού έχει και μια αστυνομική χροιά), μεγάλης έκτασης και συναισθηματικής φόρτισης.

   Πιστεύω ότι διαβάζεται απνευστί και προσωπικά το ευχαριστήθηκα τόσο κατά την συγγραφή , που δεν θέλω να το κλείσω!

  Για μένα βέβαια έχει επιτελέσει την λειτουργία του, αφού, χάρη σε αυτό ταξίδεψα νοερά, κατά την διάρκεια της πανδημίας, σε χώρες που κάποτε αγάπησα και τώρα , λόγω κορονοιού, μόνο ονειρεύομαι.

   Πέρα όμως από την ψυχαγωγία, με βοήθησε να διατηρήσω ακέραια την πνευματική και ψυχική μου υγεία σε καιρούς εξαιρετικά δυσχερείς.

   Ελπίζω και εύχομαι αυτό να είναι το όφελος για όποιον το διαβάσει. Για το μήνυμα που θέλει να περάσει, δεν θα μιλήσω πριν την έκδοσή του, για να μην στερήσω στον αναγνώστη την χαρά της αναζήτησης.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.