#16ο doc fest. Το δικό μου φεστιβάλ.

0
775

festival-ntokimanter

Γράφει η Ελένη Σκάρπου

v  Σαφώς… με εικόνες του 21ου αιώνα, αλλιώς τι νόημα θα είχε; Εννοείται… με αφιερώματα σε σπουδαίους κινηματογραφιστές, διαφορετικά τι θα έκανε τη διαφορά κάθε φορά; Οπωσδήποτε… με άξονα να πάει τον σινεφίλ ένα βήμα πιο βαθιά στους σύγχρονους προβληματισμούς.

v  Είναι το 16ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Είναι εκείνη η χαραμάδα που βρίσκουν οι δημιουργοί για να δουν μέσα από κει τα δύσκολα και τ’ αλλότρια του κόσμου μας, της κοινωνίας μας, της πραγματικότητάς μας. Έβγαλα εισιτήρια για να δω κάμποσα φιλμάκια του Νικολά Φιλιμπέρ. Όχι για το γαλλικό του ταμπεραμέντο, αλλά για την ξεχωριστή ματιά του που κάνει κρότο ακόμη κι όταν διαβάζεις την περίληψη του «Animals» ή του «La Maison de la Radio».

v  Έχω μεγάλη δίψα όμως να καθηλώσω το βλέμμα μου στην αποψινή προβολή των 23.00 στον Ολύμπιον… «Η Ουκρανία δεν είναι μπουρδέλο».  Άραγε η Kitty Green θα μας πείσει; Κι ο Στέλιος Κούλογλου θα μας πείσει στην «Νονά» του για την μακιαβελική Μέρκελ ή θα δούμε το story σαν ένα goth παραμύθι;

v  Μπροστά στις μαρτυρίες και τις καταγραφές των ντοκιμαντέρ σε πιάνει ένα δέος. Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Δεν πήρε όσκαρ ερμηνείας ο πρωταγωνιστής. Μόλις μαυρίσει η οθόνη δεν ανακουφίζεσαι που ήταν απλά μια ταινία μέσα από τον κινηματογραφικό φακό. Βλέπεις απλά με αλλουνού τα μάτια αυτά που θα μπορούσαν να δούνε τα δικά σου αν ήσουν αλλού κι όχι εδώ, αν ήσουν εκεί που ο φακός έγινε μάρτυρας.

v  Δεν λείπουν τα αισιόδοξα μηνύματα όμως και θα τα πάρουμε σίγουρα. Με τη μία έπεσε το μάτι μου στο «Όλα γίνονται» πολωνικής εμπνεύσεως. Γιατί η θέληση δεν κρύβεται στην νιότη, αλλά στην ψυχή μας.

v  Ψυχή του φετινού φεστιβάλ; Τα info box του, οι άνθρωποι που δουλεύουν γι’ αυτό, οι χαρακτηριστικές του τσάντες που έχουν στολίσει τις πλάτες των περιπατητών της πόλης, οι μουσικές που έχουν ντύσει την Αριστοτέλους με αφορμή το πολιτιστικό γεγονός.

v  Και μη νομίζετε ότι θ’ αφήσω στην απέξω το ντοκιμαντέρ «Στο Νήμα» του Αλέξανδρου Παπανικολάου και της Έμιλυ Γιαννούκου. Είναι από τις επιλογές που δεν θα κάνω, αλλά για εκείνους που θέλουν να ζήσουν ένα ολόκληρο έτος πλάι στον Αλέξη Τσίπρα μέσα σε 73 λεπτά θα είναι μάλλον αρεστό.

v  Εγώ θα προτιμήσω τα «Εξατμιζόμενα σύνορα» με γεύση από ακτιβισμό, βρωμιά από νέο-ναζισμό και τον φόβο του να είσαι πολιτικός κρατούμενος. Θα πω ναι και στον «Μελισσοκόμο» γιατί η επιβίωση και ο τρόπος να την εφαρμόζεις καθημερινά είναι ένα μάθημα απαραίτητο όταν είσαι Ελληνίδα εν έτει 2014.

Προηγούμενο άρθροΠαρουσίαση βιβλίου: «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» στην Ελλάδα
Επόμενο άρθροκ. Σκυλακάκη, «σκυλεύουν» το πτώμα της Ελλάδος;
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.