17ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ / Άρχισαν τα… ντοκιμαντέρ στην πόλη

0
562

No 871391Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / [email protected]

Τί βλέπει κανείς σε μια τελετή έναρξης Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ; Βλέπει γνωστές φυσιογνωμίες, τυπικές χειραψίες, πνευματικές συμπτώσεις και σοφιστικέ σούσουρο με μια εσάνς κεκαλυμμένου κουτσομπολιού. Τί φοράει, τί μαλλί, τί είπε πάλι, πώς το είπε. Έτσι, στο Ολύμπιον και την κόκκινη εθιμοτυπική μοκέτα του, τρακάρεις ευγενικά στον ώμο της Βούλας Πατουλίδου, στο μανίκι του σακακιού του Γιάννη Μπουτάρη, στα μπάσα σχόλια της πρώτης γραμμής του Στέλιου Κούλογλου, στον αγκώνα του Απόστολου Τζιτζικώστα, στο άρωμα της Μένης Λυσσαρίδου.
Φυσικά κρυφοκοιτάς τις διασημότητες της στενής μεγαλούπολης στα ερτζιανά, τις οθόνες και τα σανίδια της. Αναμένεις σαν παιδί να τελειώσουν οι μεγάλοι την πάρλα του μικροφώνου και να σβήσουν τα φώτα. Έτσι ένας-ένας, «τσουπ-τσουπ» λέει το «ποίημα» του κι εμείς ξέρουμε με σκηνοθετική ακρίβεια πότε θα ρίξουμε το ρημάδι το χειροκρότημα, μπας και χάσει καμιά αυτοεκτίμηση το πρόσωπο.
Και ο χορός αρχίζει με επτά «Μάδερ Φάνκερς» και χιπ-χοπ σαν κερασματάκι. Καλό. Το λόγο παίρνει ο ευγενικός Διευθυντής Δημήτρης Εϊπίδης με τα καλωσορίσματα, τις ευχαριστίες και τις συστάσεις. «Εναλλακτικός τρόπος έκφρασης και ενημέρωσης». 168 ταινίες. 48 χώρες. Δύο αφιερώματα σε Χούμπερτ Ζάουπερ και Αλεξάντρου Σόλομον. Ταξίδι στην επαρχία, από Θράκη έως Πελοπόννησο και Κρήτη, στα σχολεία και τα κέντρα κράτησης και στήριξης. 50 ανταποκριτές από όλο τον κόσμο. Το τρίτο σημαντικότερο στην Ευρώπη. Θα ξεπεράσει τις 45.000 θεατές.
Μετά ο Δήμαρχος Γιάννης Μπούταρης, να δηλώνει τυχερός για τις συνεργασίες και να δίνει πάσα στον Αναπληρωτή Υπουργό Πολιτισμού Νίκο Ξυδάκη. Παραδοχή για τη διεθνή αναγνώριση της γιορτής σε κοινό και κινηματογραφική κοινότητα. Τα είπε καλά. «….Προκαλεί και ευαισθητοποιεί το κοινό, είναι το σύγχρονο πρόσωπο της πόλης, ευκαιρία για επαγγελματίες και σινεφίλ». Είπε, δεν είχε τρακ αν και πρώτη του φορά σε δημόσια εμφάνιση με τον νέο ρόλο στην πολιτική. Είπε, ότι αναγνωρίζει φίλους, στέκια και εστίες πολιτισμού από σινεμά και φωτογραφία. Είπε, είναι ευκαιρία στη νέα ιστορική περίοδο για τη χώρα, με τη νέα κυβέρνηση, να ξαναβρούμε στίγμα, αυτοπεποίθηση, κουράγιο και ταυτότητα μέσα από την «επανάσταση του αυτονόητου», «κοντά στον εργαζόμενο», «επιστροφή τέλους για τις κινηματογραφικές παραγωγές» και «υποστηρικτικό πλαίσιο στην Ελλάδα για να βρει έδαφος η ξένη παραγωγή». Τη χειροκροτηματάρα παντρεμένη με ελπίδες, την πήρε, πάντως.
Τα φώτα σβήνουν. Ο σκηνοθέτης Μπριν Έβανς συστήνεται. Εμείς ταξιδεύουμε Νέα Ζηλανδία-νησί Γουαχίκι. Hip-Operation. «Θέμα πρόκληση». Η ζωή δε σταματά παρά μόνο με τη τελευταία αναπνοή. Η Τρίτη ηλικία έχει τα μάτια τω παιδιών. Κάποτε αυτά, φαίνεται, ότι γυρίζουν στα κορμιά μας. Με τις δικές τους ανάγκες πεθαίνουμε. Να υπάρχει ένα ωραίο παρακάτω. Μια ανατροπή. Μια ακόμα σελίδα. Και, ναι, η ηλικία είναι μόνο ένας αριθμός. Κωδικός για αιώνιες αγάπες, ξεθωριασμένες δόξες και εξιδανικεύσεις στα μικρά και ανύπαρκτα υπαρκτά. Κάποιος να μας ξεσφηνώσει από την οθόνη, παρακαλώ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.