18 Οκτωβρίου 1981: Ποιες αυταπάτες μας ταξίδεψαν, για πού;

0
1314

andreas 18 10 1981Γράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Κάθε φορά που κοιτάζει κανείς πίσω και ανακαλεί το βιωμένο παρελθόν, μένει πάντα με μια απορία. Πόση αφέλεια περιείχαν τα χρόνια που μας καθόρισαν! Σε πόσο συναίσθημα κολυμπήσαμε! Με πόσο βολονταρισμό είχαμε μεθύσει! Τελικά, ποιες αυταπάτες μας ταξίδεψαν, για πού;

Κανείς δεν φαίνεται να θέλει να θυμάται πια τη 18η Οκτωβρίου 1981. Τριανταδύο χρόνια έχουν περάσει από την ανάρρηση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία με το θηριώδες – για τα σημερινά δεδομένα – 48,06% και 172 έδρες. Η 18η Οκτωβρίου, έμελλε να μείνει στην ιστορία ως η αρχή της ηγεμονίας του ΠΑΣΟΚ, που κράτησε για 30 περίπου χρόνια. Ήταν τέτοια η δυναμική και η επιρροή του στην κοινωνία, που δεν είναι υπερβολή να πούμε πως μέσα σε αυτή την 30ετία, τόσο η ΝΔ όσο και η αριστερά στο σύνολό της πασοκοποιήθηκαν πλήρως.

Σήμερα, ωστόσο, ακόμη κι αν θυμάται κάποιος τη μέρα εκείνη, δεν τη νοσταλγεί. Την έχει απωθήσει στο… ‘’χρονοντούλαπο της ιστορίας’’. Όσοι μπορούν να δουν το παρελθόν κατάματα, χωρίς να ζηλώνουν τη δόξα των μετά Χριστόν προφητών – αφθονούν στην Ελλάδα – θα θυμούνται, βέβαια, πως οι περισσότεροι Έλληνες τη μέρα εκείνη ήταν ΠΑΣΟΚ, ακόμη κι αν δεν ήταν ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ. Ήταν τόση η συσσωρευμένη οργή για την αυταρχικότητα των δεξιών κυβερνήσεων και των παρακρατικών μηχανισμών μετά τον εμφύλιο πόλεμο, ώστε η άνοδος του ΠΑΣΟΚ θεωρήθηκε ως νίκη της Δημοκρατίας. Ακόμη και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που είχε βάλει σε ράγες τη δημοκρατία στην Ελλάδα, τον σάρωσε κι εκείνον το τσουνάμι του ΠΑΣΟΚ. Για πολλά χρόνια τσουβαλιαζόταν ως παλαιοδεξιός και οπισθοδρομικός, τότε, που ο αυριανισμός – η μόνη ίσως συνεπής ιδεολογία στην Ελλάδα – έκανε πάρτι.

Ήταν λοιπόν εκείνες οι μέρες του ’81, οι μέρες της ‘’λευτεριάς’’, από τη δεξιά, από τους Αμερικάνους, από τα μονοπώλια, από το ΝΑΤΟ, απ’ την ΕΟΚ. Όλα έμοιαζαν δυνατά. Όλα θα άλλαζαν μαγικά. Μια μαγική μπαγκέτα σοσιαλιστική που κρατούσε στα χέρια του ο μεγάλος τιμονιέρης και οραματιστής Ανδρέας Παπανδρέου θα έφερνε την αλλαγή.

Ακόμη και οι πιο δύσπιστοι αριστερά και δεξιά του ΠΑΣΟΚ, είχαν λουφάξει. Το φαινόμενο Ανδρέας Παπανδρέου τους είχε καταπιεί. Η ρητορική του δεινότητα, η ευρηματικότητα του πολιτικού marketing που χρησιμοποιούσε, η μανιχαϊστική συνθηματολογία που είχε λανσάρει, η καλλιέργεια των αντιδεξιών συνδρόμων, το άστρο τού εξ Αμερικής οικονομολόγου που τον ακολουθούσε, η ευστροφία του ως ηγέτη, αλλά και ένα κοινωνικό υπέδαφος φτώχειας, ανέχειας και δημοκρατικής υστέρησης, που υπήρχε ανέκαθεν και οπωσδήποτε το όνομα Παπανδρέου, με τη διεισδυτικότητα στο Κέντρο, έδωσαν στο ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα τις ψήφους του μισού σχεδόν ελληνικού λαού.

Οι δεξιοί, έβλεπαν αποσβολωμένοι έναν σοσιαλιστή να τους παίρνει το κράτος μέσα απ’ το στόμα και οι αριστεροί κρυφοχαίρονταν κάτω απ’ τα μουστάκια τους και ήλπιζαν σε μια κάποιου είδους ρεβάνς μετά την ήττα στο πρώτο και στο δεύτερο αντάρτικο. Πίστευαν, οι άμοιροι, αφελώς – φυσικά όχι όλοι – πως τα πράγματα θα έπαιρναν πλέον στροφή επ’ αριστερά. Λίγοι, πολύ λίγοι μιλούσαν τότε για λαϊκισμό, όμως οι φωνές τους ήταν αρκετά αναιμικές, αφού απευθύνονταν σε ώτα μη ακουόντων.

Τι πλάνες! Τι ολιστικές αφηγήσεις μετασχηματισμού! Τι οράματα μαγικά; Τι γοητευτικά αφελείς πολιτικές διαδικασίες! Νεανικές τρέλες, θα μου πεις, ενός λαού που συνηθίζει να νεανίζει, ακόμη και σήμερα, όταν η κρίση γίνεται πεδίο σύγκρουσης με σκοπό την κατάκτηση της εξουσίας.

Τώρα πια, με την απόσταση των 32 χρόνων που υπάρχει από το 1981 και το ΠΑΣΟΚ στο καναβάτσο, πολύ λίγοι είναι εκείνοι που υπερασπίζονται την 18η Οκτωβρίου του ’81 και ακόμη λιγότεροι αυτοί που βλέπουν θετικά στοιχεία – αναμφισβήτητα υπάρχουν – στον τριαντάχρονο απολογισμό του.

Όμως, αν μια χώρα έχει πραγματικά σκοπό να πάει μπροστά, σε τέτοιες επετείους θα έπρεπε να σκύβει το κεφάλι. Θα έπρεπε να τις τοποθετεί ψηλά, στις επετείους της εθνικής αυτοσυνειδησίας. Όμως, η εθνική αυτοσυνειδησία είναι και το αδύνατο σημείο της Ελλάδας. Κι αυτό, κανένα μνημόνιο ή αντιμνημόνιο δεν μπορεί να διορθώσει!

ΥΓ

‘’Εφιάλτης ήταν το είδωλο αλήθεια όμως το πάθος’’ τραγουδούσε κάποτε ο Σαββόπουλος. Ακόμη κι εδώ μπορεί να έχει δίκιο ο εθνικός μας Νιόνιος;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.