2012, το δικό μας “Κούγκι”

0
931

Γράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Στις 13 Δεκεμβρίου γιορτάζαμε την επέτειο του ολοκαυτώματος στο Κούγκι.

Πόσοι θυμήθηκαν το Κούγκι; Ελάχιστοι! Κι όμως το πνεύμα της αντίστασης και η ανατίναξη επιβιώνουν σαν πρακτική στην κοινωνία επί δικαίων και αδίκων!

Είναι πράγματι χιλιάδες αυτοί που επιμένουν να λένε « ή θα μείνουμε ΟΛΟΙ εδώ που είμαστε ή θα σας πάρουμε ΟΛΟΥΣ μαζί μας»!

Ποιος είπε πως η εθνική μυθολογία, οι παραδόσεις και οι θρύλοι, που ανέστησαν το έθνος μας, έχουν σβηστεί από την κυτταρική μας μνήμη. Το αντίθετο! Ζουν και βασιλεύουν στο DNA μας.

Ούτε ένας για απόλυση. Ούτε ένας στο δρόμο. Ούτε καν οι επίορκοι. Νόμος είναι το δίκιο του κατσικωμένου στο δημόσιο. Αποφασισμένοι όλοι να πέσουν υπέρ βωμών και εστιών. Όπου βωμοί, το κεκτημένο τόσων δεκαετιών στα αλώνια του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού. Όπου εστίες, οι θεσούλες μας, το αραξοβόλι μας, η γωνίτσα μας στο απάνεμο από ευθύνες λιμάνι του δημοσίου.

Είναι αποφασισμένοι!

Θα μπλοκάρουμε όλο το σύστημα. Θα στραγγαλίσουμε την κοινωνία. Εμείς είμαστε η κοινωνία. Εσείς οι αιμοδότες μας και θα σας πίνουμε το αίμα με το μπουρί εσαεί.

Τολμήστε να μας πειράξετε και θα δείτε! Θα ανατινάξουμε όλο το οικοδόμημα. Θα σας πάρουμε μαζί μας. Τι κι αν ζητείται να φύγουν από το δημόσιο ο ένας στους 140; Τι κι αν στον ιδιωτικό τομέα η αντίστοιχη αναλογία είναι ένας στους 3. Το ξαναλέω ένας στους τρεις! Κούγκι! Εδώ θα γίνει Κούγκι! Σαμουήλ ζεις εσύ μας οδηγείς!

Αλλά γιατί σε όλους εμάς φαίνεται περίεργη μια τέτοια στάση; Γιατί πέφτουμε από τα σύννεφα;

Εμείς το ‘’εμφυσήσαμε το νέφος που εντός του επωάσθηκαν όλοι αυτοί’’, έλεγε ο Σαββόπουλος.

Εμείς δεν είμαστε που κατεβαίναμε μαζί τους σε κοινές πορείες;

Εμείς δεν είμαστε που κατεβαίναμε σε κοινούς αγώνες με τους λαλίστατους συνδικαλισταράδες του δημοσίου, με μισθάρες που θα ζήλευαν και διευθυντές στον ιδιωτικό τομέα, για τα δίκαια των εργαζομένων; Γενικώς και αορίστως!

Μπήκαν με μέσον, έρποντας, γλείφοντας, αυτοεξευτελιζόμενοι για να κατσικωθούν στο δημόσιο (αφήνω τους ΑΣΕΠ απέξω) και τώρα τους ζητάμε να φύγει ένας στους 140;

Εμείς δεν είμαστε που χτίσαμε το περιβάλλον της ασυλίας τους; Εμείς δεν είμαστε που δεν αγανακτήσαμε ποτέ με τη μονιμότητά τους; Εμείς δεν είμαστε που παραδομένοι στην τηλεοπτική αποχαύνωση, και στο κόκαλο που γλείφαμε, δεν τους πήραμε ποτέ στο κυνήγι;

Σε ποια απεργία κατεβήκαμε για τον παραλογισμό του δημοσίου, για τη σκανδαλώδη μονιμότητά τους, για την υποπαραγωγικότητα σε όλους τους τομείς του, για τα επιδόματα περί μη καταβολής επιδομάτων, για τις αποσπάσεις τους σε γραφεία πολιτικών, για τα υπέρογκα ελλείμματα που έχτιζαν στις πλάτες μας, για τις υπέρογκες υπερωρίες τους σε ανύπαρκτες εργασίες, για τα εκτός έδρας τους, για τρελά εφάπαξ τους, για την ατέλειωτες άδειές τους κάθε χρόνο, για τα μαρτύρια που μας υπέβαλαν στην εξυπηρέτησή μας, για τα όρια ηλικίας που έβγαιναν στη σύνταξη, για…για..για…

Εμείς δεν φτιάξαμε αυτό το δημόσιο;

Τι ζητάμε τώρα; Λογική;

Μαζί τους θα μας πάρουν! Θα ανατινάξουν το κράτος και θα μας πάρουν μαζί τους. Γι’ αυτούς, είμαστε οι Τουρκαλβανοί του Αλή Πασά που κατευθύνονται εναντίον τους. Θα μας ανατινάξουν, για να έχουν και αύριο τις θεσούλες τους σε μια ανατιναγμένη Ελλάδα.

Εμείς λοιπόν το εμφυσήσαμε το νέφος που εντός του επωάσθηκαν όλοι αυτοί! ‘’ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΔΕΝ ΧΡΕΩΝΕΤΑΙ ΑΛΛΟΥ’’ έλεγε ο Σαββόπουλος, αλλά ποιος ακούει τον τρελό του χωριού;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.