2013. Ευτυχισμένη νέα ζωή Γιώργο!

0
547

Γράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας

Οι συγγενείς ήταν λίγοι! Πολλοί λίγοι! Οι φίλοι είχαν χαθεί. Άλλοι στον άλλο κόσμο και άλλοι καθηλωμένοι ακόμη στη μαρτυρική καθημερινότητά τους.

Σε μια ταπεινή εκκλησία, κάπου στο κέντρο της Αθήνας, λίγοι συγγενείς παραβρέθηκαν στο γάμο του Γιώργου. Ο Γιώργος, ομορφάντρας αλλά με πολλές χαρακιές στο σώμα και την ψυχή πια, περίμενε τη νύφη στα σκαλιά της εκκλησίας. Η νύφη, κι αυτή ένα πρώην ναυάγιο, συναντήθηκε με τον Γιώργο για πρώτη φορά όταν ταξίδευαν και οι δυο σε άλλους κόσμους, ακριβά αγορασμένους φτηνούς παράδεισους λίγων ωρών. Δυο σταυρωμένοι στο μαρτύριο των ναρκωτικών δέθηκαν με τα δεσμά του γάμου, προσδοκώντας τι άλλο; Τη δική τους ανάσταση.

Είχε προηγηθεί μια εγκυμοσύνη. Τη θέλησαν; Δεν τη θέλησαν; Ποιος γνωρίζει; Ήρθαν πιο κοντά. Άρχισαν να κάνουν όνειρα! Θα μπορούσαν δηλαδή και αυτοί να γίνουν κανονικοί άνθρωποι που θα παντρεύονταν, θα έφερναν ένα παιδί στον κόσμο, θα άκουγαν ευχές, θα έκαναν δικό τους σπιτικό, θα είχαν και πάλι συγγενείς, θα τους έλεγαν κανονική καλημέρα στο δρόμο, θα περπατούσαν χωρίς να ντρέπονταν όταν τους κοίταζαν οι άλλοι, θα έβρισκαν μια δουλειά, θα…θα…θα… Δηλαδή τα αυτονόητα, κι όμως τόσο όμορφα, τόσο καταπληκτικά όμορφα!

Ζήτησαν την ελπίδα και τους δόθηκε, με μια νέα ζωή! Θα φανούν αντάξιοι; Θα τιμήσουν την νέα ζωή; Θα νιώσουν πάλι κι αυτοί άνθρωποι; Με τη συμπαράσταση των κοντινών τους δεν είναι αδύνατο, δύσκολο είναι. Απλά δύσκολο, αλλά δεν υπάρχει εύκολος δρόμος όταν θέλεις να ξεφύγεις από αυτό το μαρτύριο!

Εύχομαι να πάνε όλα καλά Γιώργο

ΥΓ

Και μια συγνώμη σε εσένα Γιώργο.

Δεν ήμουν σε αυτούς που παραβρέθηκαν στο γάμο σου. Όπως είπες ήθελες μόνο τους πολύ κοντινούς σου στο γάμο σου. Δεν με κάλεσες. Άλλωστε, πού να με βρεις! Τόσα χρόνια ήμασταν χαμένοι. Η κουβέντα που είχαμε κάνει πριν κάποια χρόνια δεν σε βοήθησε καθόλου. Ακολούθησες το δρόμο τού προσωπικού σου μαρτυρίου.

Είχες βέβαια και τα ελαφρυντικά σου. Ο πατέρας σου χαρτοπαίκτης. Ζούσε και ζούσατε με δανεικά και με την εύνοια της τύχης. Ζούσες σε ένα ανήλιαγο, μίζερο δυάρι στην πλατεία Αμερικής! Έγινες, σχεδόν από έφηβος, έρμαιο στη γοητεία του δρόμου, της νύχτας και των εμπόρων ψυχών και σωμάτων. Η καλύτερη ζωή για σένα κρατούσε μόνο λίγες ώρες, όσες και η δόση σου! Πώς να ονειρευτείς το καλύτερο και να μοχθήσεις γι αυτό; Που να το βρεις το παράδειγμα Γιώργο;

Δεν ήμουν μαζί σου τόσα χρόνια. Σου ζητάω συγνώμη. Εύχομαι να βρεις το δρόμο σου και να μην ενδώσεις ποτέ στο παρελθόν σου, που σε έφερε μια ανάσα από το θάνατο.

ΚΑΛΗ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΝΕΑ ΖΩΗ ΓΙΩΡΓΟ! ΑΥΤΗ Η ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.