27/3: Άνθρωποι του Θεάτρου μιλούν για αυτό (Μέρος 2ο)

0
3842

Η συζήτηση με τους ανθρώποτς του θεάτρου με αφορμή την παγκόσμια ημέρα θέατρου συνεχίζεται. Διαβάστε εδώ το πρώτο μέρος. Παραγωγοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, κριτικοί και αρθρογράφοι συνθέτουν ένα ψηφιδωτό που συγκινεί. Οι ερωτήσεις ήταν τρεις:

  1. Γιατί ασχολείστε με το θέατρο;
  2. Ποια η θέση του θεάτρου στην κοινωνία σήμερα;
  3. Μια ευχή για το μέλλον του θεάτρου.

Γλυκερία Καλαϊτζή – σκηνοθέτις, καλλιτεχνική διευθύντρια Θεάτρου Τ

Η σκηνή είναι για μένα ένας «πραγματικός» τόπος, μέσα στον οποίο ζουν αληθινοί άνθρωποι, με αληθινά πάθη και αληθινές σχέσεις. Είναι ένας τόπος πυκνής και αισθητικής ζωής, που σου παρέχει την πολυτέλεια να σκάψεις μέσα σου και μέσα στους ανθρώπους και να μοιραστείς τα «ευρήματά» σου με το κοινό. Έτσι κάθε παράσταση αποτελεί κατά κάποιο τρόπο μια δημόσια έμμεση εξομολόγηση, που όταν γίνεται με ειλικρίνεια λειτουργεί σχεδόν θεραπευτικά. Είναι ένα μοίρασμα ψυχής.

Οι κοινωνίες σήμερα έχουν ανάγκη το θέατρο περισσότερο από ποτέ. Γιατί είναι σχεδόν ο μόνος χώρος αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας, όπου σκηνή και πλατεία μοιράζονται κοινές εμπειρίες, καθώς συναντιούνται και “συνομιλούν” ζωντανά, σε πραγματικό χώρο και χρόνο. Σε ένα χώρο που έχει το πλεονέκτημα να κινητοποιεί τη φαντασία, να δίνει χώρο και λόγο στα συναισθήματα, να συντονίζει αναπνοές.

Τις τελευταίες δεκαετίας η τέχνη του θεάτρου, ανταποκρινόμενη στις αλλαγές που έχουν συμβεί στην κοινωνία, αναζητά κι αυτή, όπως ο Τρέπλιεφ, ο ήρωας του Τσέχωφ στον Γλάρο,  στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, “νέες φόρμες”. Ψάχνει λοιπόν και πειραματίζεται, προκειμένου να συντονίσει το βήμα της και να εκφράσει τη νέα εποχή. Προς το παρόν πλέει ακόμα σε αχαρτογράφητα νερά και συχνά ο πειραματισμός γίνεται αυτοσκοπός. Όπου πάντως κι αν οδηγήσει αυτή η αναζήτηση, εύχομαι η σκηνή να συνεχίσει να είναι ο τόπος όπου οι άνθρωποι θα βλέπουν, όπως έλεγε ο Μπρεχτ, το πώς ζουν μεταξύ τους.

Αλέξανδρος Κοέν – σκηνοθέτης

Για λόγους ανεξερεύνητους που –αυτό τον καιρό τουλάχιστον– θα τους συνόψιζα ως εξής… Σε μια προσπάθεια επιστροφής στο παιδικό παιχνίδι. Σε μια ροπή προς την ποίηση που εμπεριέχεται στα θεατρικά κείμενα αλλά πρωτίστως στη ζωή. Και τέλος σ’ έναν εγωισμό να προτείνω εγώ τον τρόπο που θα διηγηθούμε μια ιστορία.

Εκεί που βρισκόμαστε σήμερα, νομίζω, η συντροφιά. Ότι δεν είσαι μόνος σου· ότι κι άλλοι νιώθουν τα ίδια αισθήματα μ’ εσένα: εν προκειμένω, οι ήρωες των έργων. Ότι τα πάντα επαναλαμβάνονται, ότι όλα είναι ζήτημα ιστορικότητας και ανθρώπινης φύσης.

Όσον αφορά στους θεατές, θα ευχόμουν να διευρυνθεί η γκάμα όσων το επιλέγουν – και να μην αποτελεί διασκέδαση ενός  (κατ’ ευφημισμό) αστικού κοινού. Και για τους καλλιτέχνες, εύχομαι να προβιβαστεί στην κατηγορία του επαγγέλματος (με όποιες συνθήκες αυτό συνεπάγεται) και όχι του χόμπι – κατηγορία στην οποία έχει κατρακυλήσει σήμερα στην Ελλάδα.

Παυλίνα Χαρέλα – ηθοποιός, σκηνοθέτις, καλλιτεχνική διευθύντρια Καλλιτεχνικής Εταιρείας

Ακόμα κι εγώ απορώ ποια είναι αυτή η δύναμη που από μικρό παιδάκι με έδεσε με το θεατρικό σανίδι. Είναι το ίδιο αυτονόητο για μένα με την αναπνοή. Δεν θα μπορούσα να με σκεφτώ οτιδήποτε άλλο εκτός από εργάτη του θεάτρου.

Βλέποντας όλο και περισσότερο τους νέους να αγκαλιάζουν και πάλι το θέατρο, πιστεύω πως το θέατρο είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ, η πηγή που μας ξεπλένει από τη σκόνη της καθημερινότητας.

Εύχομαι να γίνονται καλές δουλειές, από εκείνες που σε μαγνητίζουν, σε καρφώνουν στην καρέκλα και δεν σε αφήνουν να γυρίσεις αλλού το κεφάλι.

Γιάννης Δαλάκας – Υπεύθυνος επικοινωνίας θεατρικών σχημάτων

Η πρώτη συνάντηση με το θέατρο ως θεατής, ήρθε λόγω της μεγάλης μου λαχτάρας για τα φεστιβάλ. Το 2009, η συνεργασία μου με το Δημήτρη Παπαϊωάννου, ήταν ο λόγος που αποφάσισα ότι αυτός ο χώρος με εκφράζει και επαγγελματικά. Ο χώρος και ο χρόνος του θεάτρου, δημιουργεί μια συνθήκη και μια εμπειρία μοναδική, ένα ξεχωριστό ταξίδι, μέσα από διαφορετική προσέγγιση κάθε φορά. M’ αρέσουν πολύ τα ταξίδια!

Σαν ζωντανός οργανισμός που αλληλεπιδρά, επηρεάζει και επηρεάζεται από την κοινωνία. Κάποιες φορές προβληματίζει, άλλες λειτουργεί ανακουφιστικά, βοηθάει να κατανοήσουμε την ίδια την κοινωνία και εξελίσσεται μαζί της.

Οικουμενική εξέλιξη, αλλαγή στη δομή και δυνατότητα πρόσβασης σε όλους!

Ήρα Κατσούδα – stand up comedian

Ασχολούμαι με το θέατρο γιατί η σκηνή είναι ένας χώρος απελευθέρωσης. Ειδικά στο stand up, η αίσθηση του να κάνεις τον κόσμο να γελάει είναι ανεκτίμητη!

Για μία περίοδο ο κόσμος είχε κάπως απομακρυνθεί από το θέατρο, αλλά νομίζω τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να το εντάσσει πάλι ενεργά στην διασκέδαση του.

Να είναι πάντα γεμάτες όλες οι αίθουσες!

Advertisements

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here