27/3: Άνθρωποι του θεάτρου μιλούν για αυτό (Μέρος 3ο)

0
1375

Είπαν του τρελού να γιορτάσει κι εκείνος αποτρελάθηκε! Το αφιέρωμα στο θέατρο συνεχίζεται με το τρίτο μέρος. Αγάπη, βίτσιο ή τρόπος ζωής, το θέατρο σίγουρα κάνει κάποιους να αναπνέουν. Τι λένε οι άνθρωποι που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία του θεάτρου; Και αλήθεια; Τι θα έλεγε το κοινό για όλα αυτά;

Οι ερωτήσεις ήταν:

  1. Γιατί ασχολείστε με το θέατρο;
  2. Ποια η θέση του θεάτρου στην κοινωνία σήμερα;
  3. Μια ευχή για το μέλλον του θεάτρου.

Διαβάστε εδώ το πρώτο και το δεύτερο μέρος

Μαριάννα Τόλη – σκηνοθέτις

Ασχολούμαι με το θέατρο γιατί η τέχνη είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχει ο άνθρωπος σε σκοτεινούς καιρούς σαν τους δικούς μας. Στην ησυχία ενός θεάτρου ο θεατής έχει την δυνατότητα να θυμηθεί ποιος είναι μακριά από τη βουή της καθημερινότητας. Αυτή η βουή και η φασαρία δεν αφήνει τον άνθρωπο να έρθει σε επαφή με ότι είναι σημαντικό. Μέσα από τους συμβολισμούς των έργων μεγάλων συγγραφέων, οι χορδές της καρδιάς και της βαθύτερης ύπαρξης γίνονται πιο ευδιάκριτες και μετουσιωνόμαστε σε καλύτερους ανθρώπους μέσα από την ευαισθησία και την λεπτότητα της τέχνης.

Η Ελλάδα έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το θέατρο, αρχέγονη θα έλεγα. Δεν είναι τυχαίο που έχουμε 300 θέατρα στην Αθήνα και παίζονται 1.150 παραστάσεις κάθε σαιζόν και ο κόσμος συρρέει να παρακολουθήσει με δίψα τα καλά έργα που είναι ομολογουμένως πολλά. Σε καμία άλλη χώρα δεν παρατηρείται αυτό το φαινόμενο. Άρα είναι προφανές ότι αυτή τη μορφή τέχνης την έχουμε ανάγκη και την στηρίζουμε γιατί μας στηρίζει με τις επιδράσεις που έχει στην ψυχοσύνθεσή μας. Είναι σαν να κραυγάζουμε την αγωνία μας μη και ξεχάσουμε τις ρίζες μας, μήπως και χαθεί στο σκοτάδι ότι πολυτιμότερο έχουμε. Το να πηγαίνουμε στο θέατρο είναι σαν μια μορφή αντίστασης, μια εσωτερική ανάγκη να κρατήσουμε ζωντανή την αισθητική των προγόνων μας. Είναι μια θεραπεία.

Με πάθος να συνεχίσουμε να το υπηρετούμε,και με θυσίες να κάνουμε υπερβάσεις, γιατί η τέχνη είναι η σωτηρία μας. Η τέχνη, η πνευματικότητα, η βαθύτερη μόρφωση και η αγάπη ίσως μας βγάλουν από ένα τέλμα που βυθίζει την ανθρωπότητα σιγά σιγά.

Χριστίνα Γυφτάκη – ηθοποιός, σκηνοθέτις

Νομίζω πως συμβαίνει αυτό..

Όπου S οι θεατές όπου N οι ηθοποιοί (λειτουργεί και αντίστροφα). Δεν υπάρχει περίπτωση να μη σε ρουφήξει μέσα του. Ε, λοιπόν, εγώ δεν τη γλίτωσα..

Νομίζω πως το παραπάνω σχήμα μας δίνει μια εικόνα του θεάτρου σήμερα. Αυτά που εισρέουν είναι ερεθίσματα που γίνονται βιώματα. Ζυμώνονται, δημιουργούνται ανάγκες κι αυτές με τη σειρά τους γεννάνε αλήθειες που προσφέρονται απλόχερα στον κόσμο. Μια μυσταγωγία ενός εμβρύου που ενηλικιώνεται..

Όσο πιο δυνατές είναι οι δυνάμεις που εισρέουν τόσο πιο δυνατή θα είναι και η «γλώσσα» έκφρασης. Ας ακουστούν όλες οι «καινούριες γλώσσες» που δημιουργούνται όσο ώριμες ή μη κι αν είναι. Ας κοιτάξουμε στο σχήμα προς τα μέσα με προοπτική προς τα έξω.

Γλύκα Στόιου – ηθοποιός

Γιατί όταν ασχολούμαι με οτιδήποτε άλλο, είμαι δυστυχισμένη. Το θέατρο μού δίνει ζωή. Θέλει γερό στομάχι, γερά νεύρα, πολλή δουλειά — είναι μια ενασχόληση 24 ώρες το 24ωρο, 7 μέρες την εβδομάδα. Όπως όλες δουλειές καλλιτεχνικού περιεχομένου. Σε βασανίζουν και τις βασανίζεις. Αλλά στο τέλος, αν το χειροκρότημα είναι θερμό, αν ακούσεις ένα «ευχαριστώ», αν νιώσεις ένα φιλικό βλέμμα, λες «αξίζει τον κόπο», αυτό που κάνω έχει νόημα, και συνεχίζεις.

Το θέατρο οφείλει να εμπνέει και να εμπνέεται. Δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι η ίδια η κοινωνία. Είναι αναπόσταστο κομμάτι της. Είναι μια μίμηση πράξης σπουδαίας και τελείας. Μια καλή παράσταση μπορεί να φέρει την κάθαρση. Το πιστεύω αυτό βαθιά μέσα μου. Σε όλες τις κοινωνίες υπάρχει το καλό, υπάρχει και το κακό θέατρο. Αν δε δεις κακό θέατρο, δεν μπορείς να εκτιμήσεις το καλό. Σε γενικές γραμμές πάντως, το λέω και το ξαναλέω: η ελληνική θεατρική σκηνή είναι από τις καλύτερες του κόσμου.

Να αγαπάει για να αγαπιέται. Και να εμπνέει.

Λένα Πετροπούλου – ηθοποιός, σκηνοθέτης, εμψυχώτρια ομάδων

Ασχολούμαι με το θέατρο για τον χώρο που αφήνει στην ανάσα και τη φαντασία μου. Για την αίσθηση ελευθερίας και χαράς που μου προκαλεί. Γιατί είναι το πιο περιπετειώδες από τα ομαδικά παιχνίδια. Γιατί βρίσκω πως είναι ο πιο ολοκληρωμένος τρόπος να πείς στους ανθρώπους ιστορίες.

Σήμερα, όπως και πάντα, το θέατρο είναι μια μαγική πόρτα, μια πύλη που βρίσκεται εκεί για να σε «ρουφήξει» σε νέα ταξίδια, τοπία εσωτερικά, ρεαλιστικούς και σουρεαλιστικούς τόπους, αβίωτες συνθήκες κι εποχές, περιπέτειες που ευχήθηκες και εμπειρίες που αγνόησες… και πάντα με κέντρο, με σκοπό, με πρωταγωνιστή τον άνθρωπο, ό,τι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτή η λέξη… Ένα εργαλείο χρήσιμο, ένας μεγεθυντικός καθρέφτης, ένας «διακριτικός» πρεσβευτής της ελπίδας και της αλλαγής.

Καλύτερες συνθήκες για τους ανθρώπους που εργάζονται για το θέατρο. Αυτό θα ευχόμουν! Αμοιβές που δεν είναι χροντροκομμένη πλάκα, ασφάλιση και σεβασμό στον κόπο και τον χρόνο των ανθρώπων του θεάτρου, που δεν τους ‘’βγαίνει’’ απλά -όπως πολλοί νομίζουν-, αλλά σπουδάζουν, επιμορφώνονται, παιδεύονται, διαρκώς ανησυχούν, αφιερώνουν χρόνο και ψυχή γι αυτό που κάνουν. Αν, λοιπόν, ευχόμουν κάτι για το μέλλον του θεάτρου, θα ήταν να έχει λιγότερο υποτιμημένους «υπηρέτες»…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.