55ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ / Η δύναμη της συλλογικής μνήμης

0
703

intaΓράφει ο Σωτήρης Χαβαλές /[email protected]

Στην μεταπολεμική Πολωνία του 1962 η Άννα, μία ορφανή κοπέλα που ετοιμάζεται να γίνει καλόγρια, καλείται να ολοκληρώσει την τελευταία δοκιμασία που της θέτει η ηγουμένη ώστε να πάρει το χρίσμα.  Αποστολή της, λοιπόν, είναι να βγει από το μοναστήρι και να συναντήσει τη Βάντα, την αδελφή της μητέρας της, δημοφιλής δικηγόρος στην Πολωνία, αριστερή, άθεη, ένα άτομο που βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την ανιψιά της, η οποία θα της αποκαλύψει πως το πραγματικό της όνομα είναι Ίντα και κατάγεται από εβραϊκή οικογένεια. Ενωμένες οι δύο γυναίκες θα ξεσκονίσουν το παρελθόν προσπαθώντας να μάθουν τον τρόπο με τον οποίο πέθαναν οι συγγενείς τους κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μία αναζήτηση που θα προκαλέσει πόνο και θα φανερώσει ανεπιθύμητες πτυχές της ιστορίας.

Η ταινία θίγει δύο, κυρίως, ζητήματα που εξελίσσονται παράλληλα και καταφέρνουν να δημιουργήσουν έναν ενδιαφέροντα απόηχο. Προτεραιότητα έχει το θέμα της ταυτότητας, τόσο της συλλογικής όσο και της ατομικής, που όπως παρατηρείται και στο έργο αποτελεί μία πλαστή αποτύπωση της πραγματικότητας που απαρτίζεται από τα όσα θέλουμε να δούμε και όχι από τα όσα πραγματικά υπάρχουν. Κατά τη διάρκεια του φιλμ, γινόμαστε μάρτυρες της, εξαρτώμενης από τρίτους, διαμόρφωσης της πολύπτυχης προσωπικότητας μας όπως διαφαίνεται από την επιρροή που δέχθηκε η Ίντα όταν γνώρισε τον άσωτο τρόπο ζωής της θείας της. Κι όμως, διαπιστώνουμε πως ακόμη και αν τα προβαλλόμενα πρότυπα είναι ανεπιθύμητα χαράσσουν ανεπανόρθωτα τον χαρακτήρα και μας προσφέρουν μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων. Το δεύτερο ζήτημα που θίγεται έχει πολιτική διάσταση και αφορά τα εγκλήματα του πολέμου στην Πολωνία κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο που δεν διαπράχθηκαν μονάχα από αντισημίτες αλλά και από τους ίδιους τους ντόπιους, γεγονός που στιγμάτισε τη χώρα η οποία δυσκολεύεται ακόμη και σήμερα να αντιμετωπίσει το ενοχικό παρελθόν της.

Ο Πάβελ Παβλικόφσκι δημιουργεί μία αριστουργηματική ταινία για τη δύναμη που ασκεί πάνω στα άτομα η συλλογική μνήμη και για το πως καταφέρνουν να βγουν αλώβητα από τη μάχη με τα περασμένα. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία ζωντανεύει κάθε κάδρο και σε συνδυασμό με την οικονομία των λέξεων συνθέτουν ένα αποστομωτικό οπτικό αποτέλεσμα. Βέβαια, την αρτιότητα του φιλμ την προδίδουν και τα αμέτρητα βραβεία που έχει λάβει, μεταξύ των οποίων και οι υποψηφιότητες που έθεσε στα περσινά όσκαρ για την καλύτερη σκηνοθεσία, καλύτερη ερμηνεία β’ γυναικείου ρόλου, σεναρίου και φωτογραφίας.

Προηγούμενο άρθροΣυναυλία με μουσική από ταινίες επιστημονικής φαντασίας
Επόμενο άρθροTHINK & CLICK / Καλημέρα με αισιοδοξία!
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.