Aυτοί που μένουν… κι αυτοί που φεύγουν

0
462

Γράφει ο Γιώργος Φραδελάκης/[email protected]

Ο Γιάννης Πουλόπουλος το είχε πει κάποτε, ότι και για τους μεν και για τους δε, οι «μοίρες με απονιά, πάντα τους δέρνουν….». Στην περίπτωση Παναθηναϊκού-Ομπράντοβιτς, μπορεί ο Σέρβος να την… γλιτώσει τελικά από τη μοίρα, για τους «πράσινους», ωστόσο, τα μέχρι στιγμής δεδομένα, μόνο ενθαρρυντικά δεν είναι. Κι ας λένε όλοι ότι ο τόπος χρειάζεται νέους ανθρώπους για να προχωρήσει μπροστά, ίσως αυτή η περίπτωση να είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Όπως πολύ σοφά εξάλλου λέει ο λαός μας, τους συγγενείς δεν τους διαλέγεις, σε διαλέγουν. Έτσι είναι λοιπόν, φυσικά και δεν έχει κανείς την απαίτηση όταν έχεις «πατήσει» τα 80 να συνεχίζεις στην καθημερινή τριβή μίας ομάδας και αναφερόμαστε στον Παύλο Γιαννακόπουλο, από την άλλη ωστόσο, όταν αποφασίζει να βάλεις το γιο σου Δημήτρη, γνωστό και ως… «Τράκη» και βλέπεις με το «καλημέρα» τέτοια γεγονότα, τότε πώς αλήθεια μπορείς να είσαι αισιόδοξος για τη συνέχεια.

«Ιt’s all about respect» είχε δηλώσει με νόημα ο Σέρβος προπονητής και αυτό ήταν, όπως φάνηκε, που τον έφερε έπειτα από 13 απόλυτα επιτυχημένα χρόνια, μακριά από τον πάγκο του Παναθηναϊκού. Είχε αποδείξει εξάλλου ότι προτεραιότητά του δεν είναι τα χρήματα, θα μπορούσε χρόνια τώρα να βρει συμβόλαια με χρήματα τουλάχιστον διπλάσια από αυτά που του προσέφεραν οι αφοι Γιαννακόπουλοι. Αλλά είπαμε, τα πάντα είναι θέμα σεβασμού και το… νεότερο μέλος της οικογένειας έδειξε από το ξεκίνημα κιόλας ότι μάλλον υστερεί στο συγκεκριμένο τομέα.

Όποιος άλλωστε κι αν είναι ο αντικαταστάτης του Σέρβου, είναι δεδομένο ότι δεν πρόκειται ούτε Ομπράντοβιτς να γίνει αλλά ούτε και να φτάσει κάποια στιγμή τα κατορθώματά του. Το θέμα όμως είπαμε ότι δεν είναι γι΄αυτούς που φεύγουν. Εκείνοι ούτως ή άλλως, κάπου, κάπως θα βρουν το δρόμο τους.

Το ζουμί πλέον φαίνεται να είναι σ΄αυτούς που μένουν, γιατί με όσα και μόνο έχουν φανεί ως τώρα, με την πιθανότητα βέβαια να διαψευστούμε στη συνέχεια να είναι πάντα ορατή, φαίνεται ότι: «στο σπαραγμό τους, κάνουν κουράγιο και προσευχή…», έτσι είχε πει ο Πουλόπουλος και μοιάζει σίγουρο ότι θα χρειαστούν και το κουράγιο, αλλά και η προσευχή…

Προηγούμενο άρθροΤα Ε των τροφίμων
Επόμενο άρθροΓ. Ζουγανέλης: «Με κούρασαν οι κυβερνώντες που είναι ψεύτες και μειοδοτούν σε όλα τα επίπεδα»!
Αρχές καλοκαιριού, ένα μεσημέρι του Ιουνίου γεννήθηκα, στα Χανιά, με τη δεκαετία του 80' να φτάνει στο τέλος της. Κι αν τα 20 πρώτα χρόνια μου με βρήκαν στη δεύτερη ομορφότερη πόλη του κόσμου, το πάθος για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό, μ' έστειλε «πακέτο» στην ωραιότερη. Ναι, τη Θεσσαλονίκη, απ' όπου φυσικά κανείς δεν θέλει να φύγει. Εκεί έγιναν και τα πρώτα βήματα (σχολή δημοσιογραφίας, “Καρφίτσα”), αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν -σχεδόν αναγκαία- ξανά νοτιότερα. Όχι στην Κρήτη, αλλά στην Αθήνα και πλέον στο gazzetta. Ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο, οπαδός, αλλά όχι κολλημένος. Τουλάχιστον όταν βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού. Οι “οπαδικοί σαλπιγκτές” εξάλλου, όπως συνήθιζε να τους λέει ο σημαντικότερος “δάσκαλος” που είχα, είναι καταδικασμένοι να έχουν χαμηλό ταβάνι...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.