Άδεια αγκαλιά

0
315

Γράφει η Κατερίνα Τζαβάρα | συγγραφέας

Κρύωνε.

Τράβηξε την πικέ κουβέρτα προς τα πάνω, σκεπάστηκε μέχρι τη μύτη και περίμενε να τη διαπεράσει το θερμό ρεύμα των σκεπασμάτων.

Τίποτα.

Άλλαξε θέση, έτριψε τα πόδια της, βούτηξε πιο βαθιά κάτω από την υπόλευκη κουβέρτα και έκλεισε σφιχτά τα μάτια της. Θα ζεσταθώ και θα με πάρει ο ύπνος, μουρμούρισε από μέσα της.

Κατά τις 5, λίγο πριν το ξημέρωμα, σηκώθηκε άυπνη και κουρασμένη. Οι κύκλοι κάτω από τα μάτια και τα βαριά, ενοχλημένα, βλέφαρα ήταν η μικρότερη απώλεια της συνεχόμενης αϋπνίας την τελευταία εβδομάδα. Το κρύο της βραδινής υγρασίας το είχε συνηθίσει από τότε που μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη. Την ψυχή της δεν άντεχε, τον πάγο μέσα της. Λες και την είχαν τιμωρήσει που αγάπησε τη λάθος εποχή, τον λάθος άνθρωπο και της επέβαλλαν την αυστηρότερη των ποινών.

Απαγορεύονται οι εναγκαλισμοί!

Παντού στους τοίχους του σπιτιού, κόκκινα απαγορευτικά σήματα με άδεια χέρια να απλώνονται και στη διπλανή σελίδα να κλείνουν μόνα τους, πάνω στους ώμους. Χέρια, κλειστά, μόνα τους. Ποτέ δεν φανταζόταν πως η συγκεκριμένη πράξη αγάπης θα πρόβαλλε σαν εγκληματική ενέργεια για αυτούς… Την είχαν προειδοποιήσει να έχει το νου της, συνάδελφοι στη δουλειά, κάποιες φίλες της, μέχρι και η μάνα της την πήρε τηλέφωνο από τη Λαμία ένα βράδυ να δει αν πρόσεχε και αν κρατούσε τις αποστάσεις. Αυτή που έκλεινε όλο το χωριό στην αγκαλιά της όσο μεγάλωνε τη μονάκριβη κόρη της. Και εκείνη, τώρα, σαν όλους τους άλλους, τη γέμιζε φόβους κι ενοχές.

Ας βγει τουλάχιστον λίγος ήλιος σήμερα, σ’ αυτόν τον Οκτώβρη της μούχλας. Ερωτική πόλη… μπαράκια που δεν κλείνουν τη νύχτα, η αύρα του Θερμαϊκού… Μ’ αυτά τα στερεότυπα γλυκάθηκε και ονειρεύτηκε μιαν άλλη ζωή, πιο ελεύθερη από αυτή της επαρχίας. Γλυκάθηκε και ξεγελάστηκε. Τίποτα δεν είναι αυτό που είναι αν δεν το κάνεις εσύ να είναι, αυτό της έλεγε πάντα γελώντας ο πατέρας της κάθε φορά που την έβλεπε σκυθρωπή και πικραμένη.

Κρύωνε.

Αυτή η υγρασία που τρυπούσε το κόκκαλο, της θύμιζε κάθε πρωί πόσο λαχταρούσε να ξυπνάει δίπλα του, να παίρνει τη ζεστασιά απ’ το κορμί του πάνω της. Ακόμα κι εκεί ξεγελάστηκε. Ούτε κρεβάτι, ούτε ζεστασιά. Τρεις μήνες τώρα, στον καναπέ την έβγαζε. Από τότε που εκείνος έφυγε, το κρεβάτι της ούτε να το δει ήθελε, ούτε να το στρώσει με καθαρά σεντόνια. «Πληγή του έρωτα», το αποκαλούσε και πικρόκλαιγε στα κρυφά, μην την ακούσει κι ο ίδιος ο εαυτός της και καταρρεύσει από ντροπή που εξαπατήθηκε σ’ αυτή την ηλικία.

Ο θόρυβος από το ανοιχτό παράθυρο την επανέφερε στην πραγματικότητα. Οι πρωινοί περαστικοί άφηναν χαραγμένη τη διαδρομή τους κάτω από το μπαλκόνι της εδώ και τέσσερα χρόνια. Τους αναγνώριζε από το βάδισμα και τα πανωφόρια τους, μέχρι και τον ήχο από το κινητό τους ξεχώριζε. Ντύθηκε πρόχειρα, έπιασε τα μαλλιά της ψηλά και φόρεσε ένα μαύρο αδιάβροχο που είχαν αγοράσει μαζί. Τώρα που κοιτάχτηκε στον καθρέφτη, σαν να της έπεφτε φαρδύ στους ώμους. Είχε κι αυτό… χαλαρή εφαρμογή, όπως η σχέση τους. Τίναξε το κεφάλι της κι έδιωξε τη σκέψη που της έτρωγε τα σωθικά μέρα-νύχτα. Άλλη μία μέρα χωρίς αγκαλιά. Τα μεγάφωνα στους κεντρικούς δρόμους μετέδιδαν  το μήνυμα ξεκάθαρα: Αραιώνετε και προχωρήστε γρήγορα! Απαγορεύονται οι συναθροίσεις και οι εναγκαλισμοί!

Κοίταξε το στήθος, την κοιλιά της, τους καρπούς των χεριών, τα δάχτυλα. Αδειανά, πεσμένα. Το είδωλο στον καθρέφτη δάκρυσε. Έσφιξε τη ζώνη σαν θηλιά και άνοιξε την πόρτα. Όταν γυρίσω, να θυμηθώ να με αγκαλιάσω. Το σώμα θυμάται, οι άνθρωποι ξεχνούν. Βγήκε στο πεζοδρόμιο και προχώρησε προς τη διασταύρωση. Τα βρεγμένα φύλλα είχαν σκεπάσει το πλακόστρωτο. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων προσπαθούσε με δυσκολία να περάσει απέναντι. Κρατούσαν σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου για να μην πέσουν.

Κρύωνε.

Προηγούμενο άρθροΒόλτα στην επιχειρηματική Θεσσαλονίκη
Επόμενο άρθροΗ Βασιλική του Αγίου Δημητρίου , ως Νοσοκομείο την περίοδο του Βυζαντίου
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.