Αντιγόνη: Τίποτα δεν είναι τυχαίο στο θέατρο!

0
1874

Μια υπέροχη παράσταση, σε ένα ασφυκτικά γεμάτο θέατρο!

Της Έφης Τσαμπάζη

Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα και σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια ήρθε να μας… θυμίσει ότι το θέατρο είναι ομαδική δουλειά και «κρύβει» μέσα του πολύ ταλέντο.
Ο λυρικός λόγος του Σοφοκλή απογειώθηκε από την εξαιρετική μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα. Το κείμενο «ήρθε» στο σήμερα έχοντας τη γοητεία του παρελθόντος. Φράσεις «καρφιά» που ταρακουνούν συνειδήσεις του χθες, του σήμερα, του αύριο.
Η Αθηνά Μαξίμου απλώς εξαιρετική. Η τραγικότητα ήταν όχι απλώς ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της αλλά εκφραζόταν από τη ματιά, την ανάσα, την αναπνοή της γνωστής ηθοποιού. Ο στόμφος των εκφράσεών της, η απόλυτη σωστή ισορροπία της φωνής της, οι εκφράσεις του προσώπου της καθιστούν μια υπέροχη Αντιγόνη που μάχεται με μεγάλη περηφάνια για το δικό της ήθος, τα δικά της «πρέπει», το δικό της δίκαιο. Το «θεϊκό πλάσμα» πατάει και πάλι στη γη όταν την κυριεύει ο φόβος από το μένος του Κρέοντα. Αλλά και τότε αγέρωχη στέκεται και εμβρόντητη ακούει τα σκληρά λόγια της εξουσίας, από την οποία απουσιάζει η ταπεινοφροσύνη κα η ευγνωμοσύνη για όλα τα καλά που έχουν προσφερθεί. Η εσωτερική «ηρεμία» του ανθρώπου υπερέχει από τη ζωή γεμάτη τύψεις.
Ο Αιμίλιος Χειλάκης πέρασε, σε ακόμη μια παράσταση, τις εξετάσεις με άριστα. Ο Κρέων αισθάνεται «Θεός» χωρίς να είναι. Το μικρόβιο της εξουσίας του τρώει σιγά- σιγά όχι τη σάρκα αλλά την ψυχή. Τυφλώνεται από τον θρόνο και τη δύναμη που θεωρεί ότι μπορεί να καθορίζει τις ζωές όλων των θνητών αλλά να καταπατά και τους «θεϊκούς» νόμους. Δεν ακούει, δεν βλέπει πέρα από τις δικές του απόψεις, τα δικά του «θέλω». Κωφεύει ακόμα και στο γιο του. Τον χλευάζει με τον τρόπο του. Είναι ο απόλυτος κυρίαρχος ή θεωρεί ότι είναι. Ξεχνάει ότι στην ουσία είναι θνητός. Πόσοι όμως δεν το λησμονούμε; Η ερμηνεία του είναι καθηλωτική. Ειδικά στο τέλος, όταν βιώνει την τραγικότητα των δικών του πράξεων. Εκφράζει τον φόβο, την αγωνία του. Η αυτοκριτική που κάνει είναι τόσο δυνατή σαν γροθιά στο στομάχι. Τον κοιτάζεις και ακούς ακόμα και την εσωτερική του κραυγή αγωνίας.
Ο Μιχάλης Σαράντης ήταν μια τόσο ευχάριστη έκπληξη. Απέδειξε και πάλι ότι είναι ένας «θησαυρός» της νέας γενιάς των ηθοποιών. Στάθηκε με απόλυτη επιτυχία απέναντι στην εναλλαγή ρόλων. Αίμων, Ισμήνη, σκοπός, άγγελος. Και στους τέσσερις ρόλους ήταν τόσο φυσικά πειστικός και άψογος!
Η σκηνοθεσία έδωσε το επιπλέον εκτόπισμα σε μια πραγματικά υπέροχη παράσταση.

*Η παράσταση «Αντιγόνη» παρουσιάζεται στις 6 και 7 Ιουλίου στο θέατρο Κήπου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.