ΕΛ. ΑΡΤΖΑΝΙΔΟΥ: «ΟΤΑΝ ΑΞΙΖΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ»

0
1703

 

Συνέντευξη στον Γιάννη Κεσσόπουλο

«Μια συνεπής πορεία στο χώρο της λογοτεχνίας για παιδιά… Ανήσυχη προσωπικότητα. Πολίτης ευαισθητοποιημένη. Μέσα στα βιβλία της υπάρχει η έγνοια για την ζωή των άλλων. Κυρίως των μικρών». Αυτά τα λόγια ενός από τους κορυφαίους Έλληνες λογοτέχνες, του Μάνου Κοντολέων, περιγράφουν με πολύ εύστοχο τρόπο την συγγραφέα των παιδιών Έλενα Αρτζανίδου. Τα εξέφρασε πριν από λίγες μέρες, στη γιορτή για τα 20 χρόνια συγγραφικής της πορείας που στήθηκε στο βιβλιοπωλείο Ιανός της Αθήνας. Γεννημένη στη Γερμανία, αποτελεί τέκνο της λογοτεχνικής σκηνής της Θεσσαλονίκης που εδώ και 11 χρόνια έχει βρει ζεστή εκδοτική «αγκαλιά» στην Αθήνα και στις εκδόσεις Ψυχογιός. Νηπιαγωγός στο επάγγελμα, οι ιστορίες της συχνά είναι ιστορίες που συναντά στην καθημερινότητά της στο σχολείο, στην καθημερινότητα των παιδιών και των οικογενειών τους. Τον Ιανουάριο του 2018 ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το 36ο έργο της, ένα παιδικό βιβλίο για το οποίο το ερέθισμα προέκυψε από μια ακόμη επίσκεψή της, μια Κυριακή του Ιούνη 2016, μαζί με τη μητέρα της και τον ανεψιό της, όπως λέει, στην Οδηγήτρια των Ποντίων, την Παναγία Σουμελά.

«Η εικόνα έχει την ανάγνωσή της, αλλά οι λέξεις έχουν περισσότερα να πουν!»

Με αφορμή, λοιπόν, τα 20 χρόνια στο χώρο της συγγραφής και της παιδικής λογοτεχνίας, είχαμε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα…

Είκοσι χρόνια στο χώρο του βιβλίου κ. Αρτζανίδου. Τι έχετε κερδίσει από αυτή την πορεία;

Πολλά. Δύναμη ψυχής από τη συγγραφή, φίλους που δε θα συναντιόμασταν αν δεν ήταν τα βιβλία μου, πολλούς αναγνώστες που με κάθε τρόπο με συγκινούν με την αγάπη τους. Επίσης μέσα από το δικό μου συγγραφικό ταξίδι αναζήτησα και διάβασα πολλά βιβλία ξένων και Ελλήνων δημιουργών που σαν αναγνώστρια ίσως με τόση συστηματικότητα δε θα έκανα.

Ποιοι συγγραφείς ήταν τα πρότυπά σας; Ποιοι άνθρωποι σας βοήθησαν;

Δε θα έλεγα πρότυπα, δεν έχω πρότυπα απλά εκτιμώ και θαυμάζω το έργο πολλών, όπως ο Μ. Καραγάτσης και ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Οι άνθρωποι που με ανακάλυψαν και με υποστήριξαν από τα δυο πρώτα μου βιβλία ήταν ο Μάνος Κοντολέων και η Έλενα Πατάκη, αργότερα οι εκδόσεις Ψυχογιός μέχρι και σήμερα.

Ποιο θεωρείτε το πρώτο σας λογοτεχνικό κείμενο;

Το 1997 εκδόθηκε το «Φιλαρέτη και Πάτης» από τις εκδόσεις Πατάκη, από τότε μέχρι σήμερα κυκλοφόρησαν τριανταπέντε παιδικοί – νεανικοί τίτλοι βιβλίων, δύο εγχειρίδια που αφορούν τη λογοτεχνία και τρεις τίτλοι που απευθύνονται σε ενήλικες.

Πως εκδώσατε το πρώτο σας βιβλίο; Η πρώτη επαφή με τον εκδότη;

Ααα… τι μου θυμίζετε τώρα! Είναι μια στιγμή που δεν τη ξεχνώ ποτέ. Όταν έγραψα την πρώτη ιστορία τον «Τοσοδούλη», δε σκέφτηκα ποτέ πως αυτή θα μπορούσε να γίνει και βιβλίο. Μια φίλη μου έβαλε την ιδέα να το δείξω σε εκδότη και έτσι έφτασα τον Οκτώβρη του 1996 στην πόρτα της Έλενας Πατάκη. Τότε οι εκδόσεις ήταν στα Εξάρχεια. Έφτασα πολύ αγχωμένη, όμως η Έλενα με δέχθηκε με όλη την ευγένεια που τη χαρακτηρίζει και πήρε την ιστορία στα χέρια της με σεβασμό. Ξέρετε, είχα φροντίσει να δακτυλογραφηθεί και στη συνέχεια να εικονογραφηθεί από τον ζωγράφο και χαράκτη Ξενή Σαχίνη. Ο Ξενής ήταν ο δεύτερος άνθρωπος που την είχα εμπιστευθεί. Ο Ξενής δε θα ξεχάσω πως σαν διάβασε μπροστά μου αυτήν την πρώτη ιστορία δάκρυσε και μου είπε πόσο πολύ του άρεσε. Αμέσως ζήτησε να την ντύσει με εικόνες. Λίγες μέρες μετά με κάλεσε στο τηλέφωνο ο Μάνος Κοντολέων, είχε διαβάσει εκείνη την πρώτη ιστορία και την είχε βρει πολύ καλή. Μου είπε και πολλά άλλα που τα κρατώ με αγάπη μέσα μου για πάντα. Έτσι ξεκίνησε και επίσημα η λογοτεχνική μου διαδρομή.

«Κέρδισα δύναμη ψυχής από τη συγγραφή, φίλους που δε θα συναντιόμασταν αν δεν ήταν τα βιβλία μου»

Πόσο δύσκολο είναι να περάσει μία συγγραφέας από τα εκδοτικά πράγματα της Αθήνας;

Πιστεύω πως όταν αξίζει αυτό που προτείνεις δεν έχει δυσκολίες, σίγουρα μετά απαιτεί προσωπική δουλειά και επιμονή.

Είστε από τους πιο ακούραστους συγγραφείς, τόσο ως προς την παραγωγικότητα όσο και ως προς τις εμφανίσεις σας. Σας αγχώνει ή σας γεννά νέες εμπνεύσεις η επαφή με το κοινό;

Χωρίς την επαφή αυτή δε μπορώ να υπάρχω. Είναι ο τρόπος να ακούω το αναγνωστικό κοινό, να νιώθω τις ανάγκες του, να υπάρχω και να συνεχίζω. Ο δημιουργός βιβλίων και κυρίως βιβλίων που απευθύνονται σε παιδιά και νέους επιβάλλεται να βρίσκεται πολύ συχνά κοντά τους. Μόνο έτσι δεν απομακρύνεται από τη γενιά. Δεν χάνεται από τη γλώσσα τους και μπορεί να αντιλαμβάνεται ό,τι τα απασχολεί. Γι’ αυτό, αλλά και για την αγάπη που μου δίνουν επιδιώκω να είμαι κοντά τους σε σχολεία της Ελλάδας και της Γερμανίας. Μόνο όταν γεννιέται το νέο, από ερεθίσματα που προκύπτουν πολλές φορές και από αυτές τις συνευρέσεις, αποσύρομαι στον χώρο μου μόνη ατελείωτες ώρες και μέρες για να γράψω.

Το σχολείο βοηθά τη φιλαναγνωσία;

Όχι συστηματικά. Δεν υπάρχει πολιτική για το βιβλίο. Γίνεται αποσπασματικά και επαφίεται στην αγάπη που έχουν, ευτυχώς, αρκετοί νηπιαγωγοί, δάσκαλοι και καθηγητές.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας ήρωες από τα δικά σας βιβλία; Από βιβλία τρίτων;

Η ίδια ερώτηση που δέχομαι από τις αμέτρητες πλέον επισκέψεις σε σχολεία και βιβλιοθήκες και πάντα απαντώ, και είναι η αλήθεια, ο τελευταίος μου ήρωας. Και τώρα είναι ο Γίγαντας από το τελευταίο μου βιβλίο «Πιάσε το τιμόνι, Γίγαντα». Ένας ήρωας που τα τελευταία χρόνια μου αρέσει πολύ είναι του Antoon Krings «Το μικρό λυκάκι…», και αν ανατρέξω πίσω φυσικά ο Μάγκας, της Πηνελόπη Δέλτα, μάλιστα τον ξαναδιάβασα αυτό το καλοκαίρι, καθώς επανακυκλοφόρησε.

Η εικονογράφηση στα βιβλία και ιδιαίτερα στην παιδική λογοτεχνία μπορεί να είναι πιο δυνατή από τις λέξεις;

Κοιτάξτε, τα βιβλία μου δεν είναι εικονοβιβλία, τουλάχιστον μέχρι στιγμής δεν έχω κυκλοφορήσει ανάλογο είδος που θα το ήθελα, άρα η εικόνα έχει την ανάγνωσή της, αλλά οι λέξεις έχουν περισσότερα να πουν!

Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα thessnews, φύλλο 18.11.2017

Προηγούμενο άρθρο«ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ»: ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ
Επόμενο άρθροΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Σπούδασα Νομικά, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη. Και διευθυντή το Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» την οποία διηύθυνα από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.