ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΚΡΥΟΥ…

0
1848

koritsaki spirta

Γράφει η Έφη Τσαμπάζη / [email protected]

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα το μυαλό μου βρισκόταν στα μοναχικά άτομα, κυρίως στους απόμαχους της ζωής. Στα γεροντάκια που έμειναν τελείως μόνα τους αναπολώντας τις καλές στιγμές της ζωής τους.

Σκέφτομαι ότι είναι πολύ σκληρό λίγα χιλιόμετρα πριν τον… τερματισμό να αισθάνεσαι τόσα πολλά τα οποία όμως δεν μπορείς να μοιραστείς. Δεν έχεις συνομιλητή να γελάσεις και να κλάψεις μαζί του. Γερασμένα χέρια, γεμάτα τυλιχτά λαμπερά σοκολατάκια… χωρίς αποστολέα!

Φέτος όμως το μυαλό μου είναι… αλλού. Στο… παιδί μου που είναι άστεγο και ψάχνει μια γωνία να ζεστάνει το μικροσκοπικό της κορμάκι και την ψυχή της. Που από τη μια μέρα στην άλλη βρέθηκε εκεί έξω στην παγωνιά του κόσμου. Πονάω βλέποντας το… παιδί μου να έχει ξεριζωθεί από την πατρίδα του ψάχνοντας ένα καλύτερο αύριο. Πριν ξημερώσει όμως αυτή η μέρα έπεσε στο… βούρκο της ξενιτιάς! Κουκουλωμένη με μια κουβέρτα, με τα μικρά της ροζ χειλάκια να τρέμουν από το κρύο ψαχνει ένα ζεστό μέρος. Δεν το βρίσκει… παρόλα αυτά χαμογελά.

Την λυτρώνει η παιδική αθωότητα που δεν της επιτρέπει να δει το τόσο σκληρό πρόσωπο του κόσμου. Και νιώθω τόσο μεγάλη ευλογία που το δικό μου παιδί έχει στέγη και φαγητό. Και αυτό με κάνει να νιώθω τόσο αμήχανα και περίεργα.

Έχω την πεποίθηση ότι αν γίνω πρώτα από όλα εγώ έστω λίγο καλύτερος άνθρωπος μόνο τότε ίσως η κοινωνία μας πάει ένα βήμα μπροστά και κάποιες αδικίες εξαλειφθούν.

Αυτό εύχομαι ολόψυχα για τον καθένα για το 2016!

Καλή μας Χρονιά!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.