ΟΤΑΝ Η ΚΟΥΝΙΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΜΠΑΤΖΑΝΑΚΗΣ ΗΡΘΑΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ…

0
1692

soiΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / συγγραφέας / [email protected]

Στην ελληνική γλώσσα υπάρχουν πολύ εξειδικευμένες λέξεις για να περιγράψουν τα μέλη ενός σογιού. Αν δύο κοπέλες είναι αδελφές, και παντρευτεί η κάθε μία και έναν άντρα, τότε ο κάθε άνδρας αυτός, είναι μπατζανάκης με τον άλλον άνδρα. Για παράδειγμα έστω η Καίτη και η Σόνια είναι αδερφές. Η Καίτη παντρεύεται τον Γιάννη και η Σόνια τον Δημήτρη. Ο μπατζανάκης λοιπόν του Γιάννη είναι ο Δημήτρης και αντίστροφα. Αλλά υπάρχει και η λέξη κουνιάδα. Η Σόνια δηλαδή είναι η κουνιάδα του Γιάννη και η Καίτη κουνιάδα του Δημήτρη. Αλλά και ο Γιάννης έχει μία αδελφή που τη λένε Βαγγελίτσα και έναν αδελφό τον Χρήστο. Η Βαγγελίτσα είναι η κουνιαδα της Καίτης και ο Χρήστος ο κουνιάδος της. Η Βαγγελίτσα είναι παντρεμένη με τον Θόδωρο. Ο Θόδωρος είναι μπατζανάκι με την Καίτη. Μπερδευτήκατε; Που να δείτε πως «μπερδεύτηκαν» και οι σχέσεις μέσα στο σόι. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Με το σόι του αντρα της η Καίτη δεν ειχα κάποιο εμφανές πρόβλημα, αλλά ούτε πολλά πολλά. Κάθε φορά που συναντούσε την κουνιάδα της όλο μάτσα μουτσα ήταν. Τελικά όμως αυτό ήταν «θέατρο». Διότι όταν γέννησε η Καίτη το πρώτο αγοράκι της τον Πρόδρομο – που πήρε το όνομα του παππού του Πρόδρομου από την Τραπεζούντα- στο μαιευτήριο ήρθαν μόνο οι γονείς του Γιάννη, ενώ η κουνιάδα της βρήκε μία δικαιολογία ότι έχει μπογιατζή και βάφει το σπίτι.

Η Καίτη βγήκε από το μαιευτήριο, σαράντησε αλλά η κουνιάδα της ακόμη να φανεί. Ούτε ένα δωράκι να το κάνει το μωρό. «Μα καλά, ακόμη δεν τέλειωσαν τα βαψίματα» παραπονέθηκε η Καίτη στον άντρα της. «Πότε θα έρθει η αδελφή σου να το δει;». «Θα έρθει, θα έρθει» την καθησύχασε αυτός. Τι να πει ο φουκαράς; Ότι η αδελφή του είναι γαϊδούρα που ακόμη δεν ήρθε να δει το μωρό. Αλλά δεν ήθελε να ανάψει τα αίματα στη γυναίκα του.  Σε πέντε μήνες έγιναν τα βαφτίσια. Η Βαγγελίτσα δε φάνηκε ούτε στα βαφτίσια παρόλο που της έστειλαν την πρόσκληση τουλάχιστον δύο εβδομάδες πριν ώστε να ετοιμαστεί και να ψωνίσει καινούργιο φόρεμα. Ο Γιάννης πλέον είναι πολύ πικραμένος και λέει ότι τους έχει διαγράψει μετά από αυτό.

Μια μέρα χτυπάει το τηλέφωνο και είναι η Βαγγελίτσα. «Θα έρθω» λέει στην Καίτη «να δω το μωρό». Αυτό ήδη άρχισε να περπατάει και να βγάζει δόντια. Το απόγευμα της ίδιας μέρας «σκάνε μύτη» η Βαγγελίτσα μαζί με τον άντρα της τον Θόδωρο. Η πρώτη εντύπωση; Φρίκη. Του έφερε του παιδιού ένα φορμάκι από τα κινέζικα που αν το έπλενες μία φορά θα μάζευε και θα ήταν να ντύσεις την κούκλα. Αλλά τέλος πάντων. Κάνει να το δοκιμάσει η Καίτη στο μωρό. Ούτε τα χέρια του μπαίνανε. «Είναι μικρό» της λέει «δεν του χωράει, πρέπει να το γυρίσεις». Η Βαγγελίτσα με ύφος φανερά ενοχλημένο απαντά: «Τώωωρα; Πάει… το έχω τόσο καιρό. Να το κρατήσεις για το δεύτερο το παιδί που θα κάνετε, να μην ξαναέρχομαι!». Βρε, τη φαρμακόγλωσσα. Έσκασε από το κακό της που κάνανε παιδί. Μετά σε οτιδήποτε της έλεγε για θέματα καθαριότητας η Καίτη π.χ. να μην φιλάνε το μωρό για τα μικρόβια, η Βαγγελίτσα απάντησε:«Αυτά είναι βλακειες, εμείς πως μεγαλώσαμε τα παιδιά μας» και κάτι όλο το έπιανε το μωρό με τα άπλυτα χέρια της. Ουφ, την έσκασε την καημένη την Καίτη.

Προηγούμενο άρθροΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «MALL» ΣΤΗΝ «ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΚΗΝΗ 2016»
Επόμενο άρθρο«ΚΥΚΛΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΔΩΜΑΤΙΟΥ»: Ο,ΤΙ ΛΑΜΠΕΙ… ΕΙΝΑΙ ΧΑΛΚΟΣ
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.