ΠΟΙΟΣ ΕΣΒΗΣΕ ΤΑ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ;

0
847

KALORIFER

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / συγγραφέας /[email protected]

Πώς να πεις ότι αύριο ξημερώνει καλύτερη μέρα, όταν βρίσκεσαι στην καρδιά του χειμώνα; Και όταν τα χρήματα που πρέπει να δώσει ένα νοικοκυριό για πετρέλαιο είναι πιο τσουχτερά και από το κρύο; Το Νευροκόπι, κάθε χρόνο, τέτοια εποχή βρίσκεται στην επικαιρότητα, όπως οι Κάννες με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου τον Μάιο. Και σίγουρα παίρνει τον «Χρυσό Φοίνικα» ως ο δήμος με τη χαμηλότερη θερμοκρασία στη χώρα. Αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα το θερμόμετρο δείχνει μονοψήφια ή και κάτω του μηδενός νούμερα.

Τα ντεπόζιτα γεμίζουν, αλλά η τσέπη αδειάζει.

Δηλαδή εδώ που τα λέμε, όχι και όλα τα ντεπόζιτα. Καθώς το 44% των πολυκατοικιών στην επικράτεια θα έχει τα καλοριφέρ κλειστά φέτος. Ο λόγος; Έλλειψη ρευστού, φυσικά.

Κατά την τελευταία συνέλευση των ενοίκων στην είσοδο της πολυκατοικίας, δεν επετεύχθη συµφωνία. Η πλειοψηφία αποφάσισε να µη λειτουργήσει για άλλη μια χρονιά η κεντρική θέρµανση. «Πολλοί ιδιοκτήτες οφείλουν κοινόχρηστα ενός έτους και το αποθεµατικό έχει κάνει… φτερά» λέει με παράπονο ο διαχειριστής. «Εγώ πάντως θα εγκαταστήσω ατοµικό καυστήρα για να εξασφαλίσω αυτονοµία στο διαµέρισµά µου» πετάχτηκε ο ιδιοκτήτης από τον δεύτερο που δουλεύει στο δημόσιο.

«Ε, τότε θα ερχόμαστε στο διαμέρισμα σου να ζεσταθούμε» απάντησε ένας άλλος ενοχλημένος. «Εγώ έχω μικρό παιδί και χρειάζεται ζέστη» συμπλήρωσε «άσε, εμάς τους μεγάλους, θα κυκλοφορούμε με αντιανεμικά στο λίβινγκ ρουμ».

Και επειδή όλα υπόκεινται στο «Νόμο του Μέρφυ» προχθές χιόνισε κιόλας. Τα παιδιά δεν πήγαν σχολείο και έκαναν πάνω στα καπό των αυτοκινήτων χιονάνθρωπους.

Τα τραπεζάκια στις βεράντες κόντευαν να πέσουν από το χιόνι, τα φυτά στις γλάστρες μαράθηκαν και οι κουρτίνες τραβήχτηκαν στην άκρη για να φαίνεται το λευκό τοπίο.

Φέτος δε χρειάστηκε να έρθει ο κυρ Φώτης, ο θερμουδραυλικός να εξαερώσει το καλοριφέρ. Έτσι κι αλλιώς δε θα ανάψει. Οι περισσότεροι στρώσανε την πολυκαιρισμένη βελέντζα πάνω στο παγωμένο πάτωμα με το μάρμαρο, θρονιάστηκαν στην δερμάτινη πολυθρόνα, και ρίξανε και καμία κουβερτούλα για να ζεσταθεί το κοκαλάκι τους. Άλλοι βάλανε στο κεφάλι τον σκούφο του αδελφού τους που υπηρετούσε στα ΛΟΚ. Κάποιοι άλλοι φόρεσαν τη στολή του σκι που βάλανε τελευταία φορά στο χιονοδρομικό κέντρο Τρία Πέντε πηγάδια και τράβηξαν το φερμουάρ μέχρι το λαιμό. Είδατε τι εύκολο ήταν και χωρίς να ανάψουν τα καλοριφέρ;

Προηγούμενο άρθροΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ
Επόμενο άρθροΑΓΓΕΛΑ: ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΖΕΣΤΑΝΑΝ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.