CARTELΕΣ | Αναγνωστικές… πλαζ!

0
6617

Tελειώνοντας ένα βιβλίο, αντιλαμβάνομαι το μέγεθος της επίδρασής του από την εγκεφαλική κατάσταση στην οποία με.. αφήνει. Πλήρης επαγρύπνηση, γρανάζια που κινούνται γρήγορα, βιβλίο που άφησε χνάρια. Κατατονία, έλλειψη διάθεσης να συνεχίσω να σκέφτομαι ή να αρχίσω να σκέφτομαι πάνω στην ιστορία, βιβλίο που θα ξεχαστεί σύντομα. Μέθοδος διόλου λογοτεχνική που σίγουρα στην επιφάνειά της  αλλά και στο βάθος της δεν πληροί κανένα κριτήριο κριτικής στάσης απέναντι σε ένα ανάγνωσμα. Όμως… Ο τρόπος που ο καθένας αντιδρά στην αναγνωστική διαδρομή έχει την ιδιοτυπία του, την ιδιοτροπία του και τελικά αυτή τη μοναδική, κατά περίπτωση, ιδιοσυστασία του.

Και στο μεταξύ; Στη διάρκεια; Και εκεί υπάρχουν ενδείξεις που με τα χρόνια, όλο και διαβάζοντας, μαθαίνεις να αναγνωρίζεις. Ακόμη και σε σωματικό επίπεδο. Από τον τρόπο που το ίδιο το σώμα σου αντιδρά. Από το σφίξιμο στο στομάχι, την ένταση, καμιά φορά και από την ίδια τη στάση του σώματος. Όλα αυτά είναι ακαταμάχητα γοητευτικά, γιατί αποτελούν τη σφραγίδα του μοναδικού ταξιδιού που κάνει ο κάθε αναγνώστης. Τόσα ταξίδια όσοι και αναγνώστες για κάθε βιβλίο.

Και μετά…Μετά θες ή δεν θες να μιλήσεις για αυτό το βιβλίο. Ας μιλήσουμε για την πρώτη περίπτωση. Που θέλεις να μιλήσεις για όσα ένιωσες, για την απόλαυση που σου χάρισε, όχι με όρους ευδαιμονισμού αλλά με όρους διέγερσης, συναισθηματικής, εγκεφαλικής, νοητικής. Δεν μιλώ ποτέ για βιβλία που δεν μου άφησαν χνάρι. Ακόμη και αν ερωτηθώ, αποφεύγω να το πω έτσι ευθέως. Μασάω μισόλογα. «Δεν ήταν αυτό που περίμενα, ίσως να φταίει και η διάθεσή μου, προτιμώ άλλου είδους βιβλία, δεν είναι το είδος που αγαπώ». 

Άφες αυτοίς.. ου γαρ οίδασι τι γράφουσι; Όχι. Ο λόγος δεν είναι να απαλλάξω ή να «αθωώσω» έναν συγγραφέα από μια ενδεχομένως κακή δουλειά. Εκτός από τις περιπτώσεις που αυτό είναι προφανές και βέβαια με επιχειρήματα, όταν έχεις καταφανώς να κάνεις με μια αδούλευτη ιστορία, με  ήρωες αβαθείς ή καρικατούρες, με γλώσσα εμφανώς αδούλευτη και ελλιπή… Όμως, στις άλλες περιπτώσεις, αποφεύγω να μιλώ για βιβλία που δεν μου άρεσαν.

Γιατί; Γιατί ένα βιβλίο κουβαλάει πίσω του ίδρο και μόχθο. Πίσω από την κόλλα της ράχης κρύβονται αμέτρητες εργατο-ώρες (η πνευματική δουλειά δυστυχώς ακόμη στη χώρα μας δεν αναγνωρίζεται ως άξια λόγου), εργατο-μέρες, μήνες, χρόνια κάματου και οδύνης. Ναι, οδύνης. Γιατί προϋποθέτει το απόλυτο ξεγύμνωμα. Την καταβύθιση σε δυσθεώρητα βάθη, την αναμέτρηση με τους δεκάδες εαυτούς σου, την προσπάθεια να μείνεις αλώβητος σε μια συναισθηματική οριογραμμή όπου συχνά η ιστορία σου και οι ήρωές σου σε τοποθετούν. Δεν είναι εύκολο αυτό. Ίσως να φαίνεται. Δεν είναι. Αυτή η αίσθηση των αλλεπάλληλων κενών αέρος είναι που αταβιστικά ξυπνά μέσα μου και με «διατάζει» να μην μιλώ για βιβλία που δεν αγαπώ. Και να σκέφτομαι ότι κάποιος, κάποιοι άλλοι θα έχουν ήδη κάνει ένα υπέροχο ταξίδι με αυτά.

Άλλωστε η ανάγνωση είναι ένα ταξίδι που αξίζει να μοιράζεσαι ως μια εμπειρία θελκτική. Να ανοίγεις τις «σέλφι» σου, το άλμπουμ των φωτογραφικών σου αναμνήσεων, της βεντάλιας συναισθημάτων σου. Να προσκαλείς κι άλλους να το νιώσουν, να μην αποτρέπεις, να μην αποκηρύσσεις. Ποιός είσαι εσύ εξάλλου να αποκηρύξεις μια συγγραφική παραλία όταν στα «νερά» της θα κολυμπήσουν όμορφα άλλοι κι άλλοι; Ποιός είσαι εσύ που θα αποφασίσεις ότι αυτά τα νερά είναι αφιλόξενα, μολυσμένα, ακατάλληλα για κολύμβηση; Όχι, η παραλία ανήκει σε όλους και ο καθένας ας αποφασίσει αν του κάνει ή όχι. 

Όμως.. αν σου κάνει… μην την κρύψεις από άλλους. Δεν ωφελεί να μείνει παρθένα. Δεν θα παραβιαστεί η ομορφιά της με το κρύψιμό της. Αντίθετα, θα πολλαπλασιαστεί. Θα μεγεθυνθεί. Και θα παραμείνει, πάραυτα, αμόλυντη. Γιατί αυτοί που θα την επισκεφθούν δεν είναι κατακτητές, πρόσκαιροι ένοικοι είναι. Και έρχονται.. ειρηνικά! 

Σε αυτές τις αναγνωστικές.. πλαζ έχω κάνει αμέτρητες προσκλήσεις στη ζωή μου. Σε ανθρώπους που ξέρω καλά, σε άλλους που ξέρω λιγότερο και τέλος σε διαδικτυακούς αγνώστους που δεν γνωρίζω τίποτε για τις κολυμβητικές τους συνήθειες. Για κάθε αποδοχή πρόσκλησης, έχω νιώσει μια υπέροχη ευφορία. Όπως όταν αιωρείσαι σε συνθήκες απόλυτης έλλειψης βαρύτητας! Και είναι τόσο ωραία….

 

  • ΕΤΙΚΕΤΕΣ
  • home
Προηγούμενο άρθροΤι θα δούμε στο δεύτερο μέρος του 5ου Φεστιβάλ Δάσους
Επόμενο άρθροΠέθανε η συγγραφέας Γιώτα Φώτου
Γεννήθηκα στις 8 Μαρτίου του 1973 ένα μεσημέρι μιας μάλλον κρύας ημέρας. Η γέννησή μου την ημέρα της γυναίκας θα έπρεπε, κατά την άποψη των άλλων, να με σημαδέψει με την ευθύνη να εκπροσωπήσω επάξια το «ασθενές φύλλο» στην αέναη μάχη του με το, υποτίθεται, ισχυρό. Η διαφορά είναι ότι εγώ ποτέ δεν πίστεψα σε αυτή την ευθύνη αλλά ούτε και σε αυτή τη μάχη. Ήθελα να γίνω δημοσιογράφος από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κανείς δεν με προετοίμασε κατάλληλα για τα θέλω μου και έτσι αναγκάστηκα να τα «λουστώ». Η μάχη συνεχίζεται ακόμη. Πέρασα λοιπόν από αυτά τα σκαλοπάτια, τα ανέβηκα με κόπο μέχρι ενός σημείου και στο πρώτο πλατύσκαλο κοίταξα πάνω και είδα ότι στην άνοδο με περιμένει… κατηφόρα. Κι έτσι έφυγα για να προστατεύσω την αγάπη μου. Έτσι γίνεται με τα μεγάλα πάθη. Πρέπει να τα εγκαταλείψεις για να τα κρατήσεις ανέπαφα και ακέραια στην καρδιά σου. Έκτοτε είχα την ευτυχία να βρω τον σύντροφο που με τρέφει με λέξεις και συναισθήματα καθημερινά. Κι έτσι οι λέξεις αποκτούν άλλο νόημα. Και μαζί με αυτές μια ανάγκη, που και που, να τις μοιράζομαι με εκείνους που δίνουν καθημερινά τη μάχη με άλλες λέξεις, τις δικές τους. Γιατί οι λέξεις είναι δυνατό πράγμα κι ας επιλέγουμε συχνά να τις αγνοούμε, να τις προσπερνάμε, να αδιαφορούμε για την εξαγνιστική, την καθαρτική ιδιότητά τους. Το ThinkFree είναι για μένα ο πομπός και ο δέκτης αυτής της πεποίθησης. Και η ευκαιρία να ανταμώσω ξανά με ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί μου δυνατές λέξεις στο παρελθόν, όπως ο Γιάννης και η Ξανθούλα. Κι όσο ανταμώνουμε με τις λέξεις, ανταμώνουμε και με τους ανθρώπους. Και τι άλλο να ζητήσει κανείς;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.