CINEΚΡΙΤΙΚΗ / «Fury»: η βιαιότητα του πολέμου

0
1639

furyΓράφει ο Σώτος Χαβαλές

   Ο Ντέιβιντ Άγιερ («Ημέρα Εκπαίδευσης», «Περιπολία») με το ολοκαίνουργιο «Fury», διδάσκει για ακόμη μία φορά πως μπορεί κανείς να μετατρέψει ένα μετριοπαθές σενάριο με καχεκτική πλοκή σε εξαιρετικό σινεμά. Στο πολεμοχαρές παρελθόν, τον Απρίλη του 1945, λίγο πριν τελειώσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, μία ομάδα πέντε Αμερικανών στρατιωτών καλείται να διασχίσει με ένα τανκ εδάφη της αφιλόξενης Γερμανίας ώστε να καταγράφουν οι πόλεις προς παράδοση στις συμμαχικές δυνάμεις αλλά και να διασωθούν αιχμάλωτοι πολέμου. Φυσικά, στο κινηματογραφικό αυτό οδοιπορικό καθίστανται σαφείς από πολύ νωρίς οι προπαγανδιστικές διαθέσεις με τους ναζί Γερμανούς στρατιώτες να παρουσιάζονται ως κτήνη και τους Αμερικανούς ως σωτήρες – η ιστορία δεν γράφεται από τους χαμένους. Με φόντο κατακρεουργημένα κορμιά, αίμα, φτώχεια, αθλιότητα, ο σκηνοθέτης καταφέρνει να αποδώσει στο μέγιστο την αποπνικτική ατμόσφαιρα του πολέμου αλλά και τις ανεξίτηλες συνέπειες αυτού στις ψυχές των νεότερων με αποκορύφωμα το προβαλλόμενο παράδειγμα του Νόρμαν Έλισον (Λόγκαν Λέρμαν), ενός ιδεαλιστή νεαρού γραφιά που μετατρέπεται σε μηχανή θανάτου όταν ο λοχαγός Ντον (Μπρατ Πιτ) του συστήνει την ωμή πραγματικότητα.

   Οι αστοχίες της ταινίας περιορίζονται στις κουραστικές ψυχαναλυτικές παρουσιάσεις των πρωταγωνιστών και στις υπερβολές της ιστορίας. Ωστόσο, η λίστα των θετικών στοιχειών είναι αρκετά μακροσκελής με τα κοστούμια και τα σκηνικά να κερδίζουν τις εντυπώσεις ενώ παράλληλα θριαμβεύουν και οι άκρως ρεαλιστικές ερμηνείες των ηθοποιών. Ακόμη, καινοτόμα είναι η επιτυχής προσπάθεια αποτύπωσης της πραγματικής γλώσσας που καταφέρνει να επικοινωνήσει το κλίμα της εποχής. Φυσικά, δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστη η συμμετοχή του εκκεντρικού Σάια ΛαΜπέφ που βοήθησε ιδιαίτερως στην προώθηση της ταινίας και μόνο με την ανακοίνωση του ονόματος του στο καστ του φιλμ.

   Όπως και να έχει, το «Fury» κατορθώνει να σε καθηλώσει για δυο ώρες αφήνοντας σου για ενθύμιο μία εξαιρετική εικόνα που αντικατοπτρίζει στο έπακρο τη βιαιότητα του πολέμου: έναν φλεγόμενο άντρα που αυτοπυροβολείται μη θέλοντας να βασανιστεί παραπάνω.

[youtuber youtube=’http://www.youtube.com/watch?v=-OGvZoIrXpg’]

Προηγούμενο άρθροDO IT FREE / Κοινοποιήστε (Share) και κερδίστε 5 διπλές προσκλήσεις για την πρεμιέρα της Kassandra στο BlackBox
Επόμενο άρθρο«Πλέγμα»: Λόγια, τραγούδια, χρώματα και εικόνες που ζωντανεύουν
Εδώ Σωτήρης Χαβαλές, σπουδαστής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο, από τα Σέρρας. Γέννημα θρέμμα χωριού και αδηφάγων στερεοτύπων, προσπάθησα αρκετά να ξεφύγω από τα γαμψά νύχια της κλειστής κοινωνίας του χωριού ώσπου τελικά βρέθηκα στην κοιλιά του τέρατος που λέγεται πόλη. Πασχίζοντας να διατηρήσω όσα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου μπορούσα μέσα στην ασφυκτικά κομφορμιστική κοινωνία που αντίκρισα, θυμίζω πυκνά συχνά στον εαυτό μου (μερικές φορές παραμιλώντας, άλλες απαγγέλλοντας στον καθρέφτη) τα πράγματα που μου αρέσουν. Η λίστα ξεκινά καθυστερημένα αλλά πάντοτε με το ίδιο πράγμα στην κορυφή: ταξίδια. Και δεν μιλώ για ταξίδια που βλέπει το μάτι παρά μονό η ψυχή, εκείνα τα νοερά που δεν συγκρίνονται ούτε με όλη την σοκολάτα του κόσμου. Βιβλία, μουσικές, θέατρα αλλά κυρίως σινεμά! Πάντα με την ίδια ιεροτελεστία, σαν να είναι εξομολόγηση, στην μεγάλη αίθουσα με τα φώτα κλειστά και το μυαλό ορθάνοιχτο, μην ξεφύγει καμιά εικόνα, μην ξεμείνει από αισθήσεις. Και για το τέλος, ο αντικατοπτρισμός μου στη μεγάλη οθόνη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.